"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”
ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น
(กลับค่ะ)
“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”
(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)
ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)
“อะไรของอาเนี่ย”
ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว
“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”
“อืม”
แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม
บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน
“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”
พนาพรเอ่ยทักเพื่อน
“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”
ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”
“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”
“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”
“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”
ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่
“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”
“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”
คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”
พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ
“จริงที่สุด”
“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”
พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย
น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว
ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ
“กลับบ้านกันหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก
“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”
ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม
คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก
พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”
เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ
“ไม่มีค่ะ”
ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา
“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”
ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป
“ปล่อยนะคะ”
เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”
ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น
“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”
ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา
ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”
ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”
ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา
ถึงจะรู้สึกเสี
ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ
ตอนที่ 31
18:00
พนาพรเดินมาที่หน้าห้องพิเศษ หลังจากที่ไกรศรโทรมาบอกเขา
“หยกเป็นไงครับพี่”
พนาพรเดินมานั่งลงข้างไกรศรที่หน้าระเบียงห้อง ที่ยามิกานอนพักอยู่ และเขาเอ่ยถามถึงอาการของเพื่อนสาว โดยที่ลินลดานั่งลงข้างพนาพร พร้อมกับตั้งใจฟังทั้งสองคนคุยกัน
“หยกปลอดภัยแล้ว คุณหมอให้น้องหยกนอนพัก ไม่ให้ใครเข้าเยี่ยมจนกว่าจะถึงวันพรุ่งนี้”
ไกรศรบอกกับพนาพร
ลินลดาได้ฟังแบบนั้น ก็ดีใจที่อาหยกของเขาไม่ได้เป็นอะไร
“ครับ แล้วหยกเป็นอะไรเหรอครับ พี่ไกรถึงได้ขึ้นไปอุ้มหยกมาที่โรงพยาบาล”
พนาพรถามด้วยความอยากรู้ปนสงสัย
“พอดีว่าหยกเขาโทรมาบอกพี่น่ะ ว่าโดนงูกัด พี่ก็เลยรีบพาน้องหยกมาหาหมอ”
ไกรศรพูดด้วยใบหน้าปกติ
“งูกัดที่ไหนเหรอครับ”
พนาพรขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ว่าเพื่อนของเขาไปที่ไหนมาถึงได้โดนงูกัดแบบนี้
“ที่ห้องของหลินน่ะ ตอนที่พี่ไปเห็นหยก น้องหยกก็หมดสติไปแล้ว”
‘ห๊ะห้องของเธอเนี่ยนะจะมีงู’
ลินลดาคิดในใจเมื่อได้ฟังที่ไกรศรเล่าให้พี่พนาฟัง
“งูมันไปอยู่ในห้องของน้องหลินได้ยังไงกันครับ”
พนาพรพูดอย่างแปลกใจ งูไปอยู่ในที่แบบนั้นได้ยังไง ห้องนอนมันอยู่ชั้นสอง แล้วบ้านของเพื่อนเขาก็สะอาด ไม่ได้รกสกปรกพอที่งูจะมาอยู่แบบนั้น
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ไกรศรตอบด้วยท่าทางปกติ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปที่คุยกัน
“น้องหลิน ได้ปิดประตูห้องกับประตูหน้าต่างก่อนออกมาจากห้องไหม”
“หลินปิดทุกครั้งค่ะพี่พนา”
ลินลดาบอกพนาพรไปตามความจริง ก่อนที่เธอจะออกจากห้อง เธอปิดประตูหน้าต่างทุกครั้งไม่เคยลืม
“คิดดี ๆ น้องหลินได้ปิดประตูจริงหรือเปล่า”
ไกรศรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียวหาเรื่อง
“ปิดจริง ๆ ค่ะ”
ลินลดาได้ฟังก็รู้สึกหงุดหงิด จะมากล่าวหาเธอล่ะสิ
อยากให้เธอเป็นคนผิด แล้วตัวเองจะได้หน้า หึ มันไม่ง่ายหรอก ลินลดาคิด
“เหรอ อาก็แค่ถามเพื่อว่า… น้องหลินจะลืมปิดประตูหน้าต่าง อาก็เลยบอกให้น้องหลินคิดอีกที”
“อาเป็นคนบอกให้ลูกน้องเอางูไปใส่ไว้ในห้องนอนหลินใช่ไหมคะ”
“หลิน! ถามอะไรพี่ไกรเขาแบบนั้น”
พนาพรเรียกชื่อลินลดาให้หยุดถามแบบนี้กับไกรศร
วิทย์ที่นั่งอยู่ข้างเจ้านายได้แต่คิดในใจว่า มันรู้ได้ไงวะ ตอนที่เขาทำเด็กนั่นก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านนิ หวังว่าจะไม่มีใครรู้นะว่าเป็นฝีมือของเจ้านายเขา ใครจะไปคิดล่ะว่าคุณหยกจะเข้าไปในใช้ห้องน้ำ
ที่ห้องของยัยเด็กนั่น
“ไม่เป็นไรหรอกพนา เด็กเขาก็แค่ถามพี่”
ไกรศรปั้นหน้ายิ้มให้พนาพรอย่างไม่เป็นไร แต่ในใจของเขานั้น อยากจะเขาไปตบหน้ายั่ยเด็กนั่นให้รู้แล้วรู้รอด ใส่สมกับมันที่มาแย่งน้องหยกไปจากเขา
“อาจะไปทำแบบนั้นทำไมล่ะ น้องหลิน”
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะค่ะ หลินก็แค่ถามอาไกรดู เพื่อว่าอาจะหลงลืม ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง”
ลินลดายิ้มให้ไกรศรอย่างเอาคืน
บ้าง เธอก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ ไม่รู้หรอก ว่าไกรศรจะทำจริง ๆ ไหม ก็แค่พูดเพื่อเอาคืนมันก็แค่นั้น เธอรู้ว่าไกรศรไม่ชอบเธอ เพราะแย่งคนรักของเขาไป
ไกรศรกับลูกน้องได้แต่กระฟัดกระเฟือดในใจ ที่มันกล้าเอาคืนเขาด้วยคำพูดแบบนี้
‘ปากดีนักนะมึง’
วิทย์ได้แต่คิดในใจ
“อาไม่ลืมหรอก อายังไม่ได้แก่”
ไกรศรกัดฟันพูด
“ค่ะ”
ลินลดาตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ
“หลินทำไมพูดกับผู้ใหญ่แบบนั้น”
พนาพรดุลินลดา
“ไม่เป็นไรหรอกพนา เด็กไม่รู้จักความก็แบบนี้แหละ พี่ไม่ถือสาหรอก”
ไกรศรพูดยิ้ม ๆ
“ไม่ได้ครับพี่ หลินขอโทษอาไกรเดี๋ยวนี้”
ลินลดาทำไมตึงไม่อยากขอโทษไกรศร เพราะไกรศรเป็นคนหาเรื่องเธอก่อน ทำไมเธอจะเอาคืนบ้างไม่ได้
“หลิน!”
พนาพรดุลินลดาเสียงเข้มอีกครั้ง เมื่อหลินยังไม่เอ่ยขอโทษไกรศร
ไกรศรได้แต่ยิ้มในใจ เมื่อยัยเด็กนั่นทำหน้าบึ้งตึงไม่อยากขอโทษเขา เพราะต้องฝืนใจทำ
‘สะใจจริงโว้ย”
ไกรศรคิด
“ขอโทษค่ะอาไกร”
ลินลดายกมือไหว้ขอโทษไกรศรด้วยใบหน้าที่ไม่เต็มใจนัก ถ้าพี่พนาไม่ยอกให้เธอทำ เธอก็ไม่ทำหรอกนะ
“ขอบคุณมากนะครับพี่ที่ไปช่วยเพื่อนผมไว้”
“ไม่เป็นไร หยกปลอดภัยพี่ก็ดีใจแล้ว”
ลินลดาแอบเบ้ปากเมื่อได้ฟังไกรศรพูดกับพี่พนา
“งั้นพี่กลับก่อนนะ ไว้เดี๋ยววันพรุ่งนี้พี่จะมาเยี่ยมหยก”
“ครับ เดินทางกลับดี ๆ นะครับ”
“หลินทำไมไปพูดกับพี่ไกรเขาแบบนั้น หลินรู้เหรอ ว่าเขาเป็นคนทำ”
พนาพรเอ่ยถามเมื่ อไกรศรเดินออกไปไกลแล้ว เขาสงสัยในคำพูดของลินลดา ว่าทำไมน้องหลินถึงได้กล้ากล่าวหาไกรศรแบบนั้น ถึงเขาจะเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะงัดข้อกับไกรศร เพราะพี่ไกรนั้นถือว่ารวยอันดับต้น ๆ ของจังหวัดเลย แถมยังมีลูกน้องตั้งหลายคน ดีที่พี่ไกรไม่ยกเลิกสัญญาเพราะน้องหลินไปกล่าวหาแบบนั้น ถือว่าพี่ไกรยังใจดีและเห็นแก่ยัยหยกอยู่บ้าง
“ไม่รู้หรอกค่ะ หลินก็พูดไปแบบนั้นเอง มันก็น่าแปลกใจไหมค่ะ งูมันไปอยู่ในห้องหลินได้ยังไง ก่อนออกมาหลินก็ไม่เห็นงูอยู่ในห้องเลย ต้องมีคนแกล้งหลิน ๆ แน่ ๆ ซึ่งมันก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกค่ะ หลินว่า”
ลินลดาพูดอย่างที่ใจของตัวเองคิด
“หลินจะบอกว่าพี่ไกรแกล้งหลินเหรอ มันไม่น่าเป็นไปได้มั้งครับ”
“ก็หลินไปแย่งอาหยกมาจากเขานิค่ะ เขาก็เลยต้องแกล้งหลินให้หลินออกไปจากไร่ของอาหยกก็ได้ถ้าเป็นคนงาน หลินว่าคงไม่ใช่ เพราะหลินไม่เห็นคนงานมาป้วนเปี้ยนแถวบ้านของอาหยกเลย นอกจากป้านวลที่มาทำความสะอาดกับทำอาหาร”
“มันก็จริง แต่หลินไม่ควรไปกล่าวหาเขาโดยที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลย”
“ไม่รู้แหละค่ะ หลินคิดว่าต้องเป็นฝีมือของเขา ถ้างูมันเลื้อยเข้าไปเอง หลินไม่เชื่อหรอกนะคะ”
“พี่เข้าใจ”
“แล้วพี่พนาคิดยังไงกับเรื่องนี้คะ”
ลินลดาอยากฟังความคิดเห็นจากพนาพร ว่าเขาคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะคิดเหมือนที่เธอคิดไหม
“พี่ก็คิดแบบหลินนั้นแหละ แต่พี่ว่าพี่ไกรคงไม่ทำแบบนั้นหรอก อาจะเป็นคนอื่นที่ไม่ชอบหลินก็ได้”
“ก็เห็น ๆ กันอยู่ ว่าเขาไม่ชอบหลิน พี่ก็เห็นว่าเขาพูดใส่หลินไม่ใช่เหรอ”
ลินลดาพูดด้วยความหงุดหงิดที่พี่พนาไม่คิดแบบเธอว่าเป็นฝีมือของไกรศร ก็เห็นกันอยู่ว่าเขาไม่ชอบหน้าเธอ
“พี่เห็น ถึงได้ให้หลินขอโทษเขาไง ถึงเขาจะไม่ชอบหลินยังไง เขาก็ไม่คิดทำเรื่องแบบนั้นหรอก”
พนาพรคิดว่าไกรศรไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่ ๆ
“ค่ะ”
ลินลดาตอบด้วยใบหน้าไม่เห็นด้วยกับคนข้างกาย
“กลับกันเถอะ พี่จะได้ไปดูที่ห้องของหลินด้วย”