"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”
ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น
(กลับค่ะ)
“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”
(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)
ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)
“อะไรของอาเนี่ย”
ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว
“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”
“อืม”
แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม
บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน
“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”
พนาพรเอ่ยทักเพื่อน
“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”
ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”
“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”
“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”
“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”
ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่
“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”
“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”
คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”
พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ
“จริงที่สุด”
“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”
พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย
น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว
ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ
“กลับบ้านกันหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก
“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”
ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม
คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก
พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”
เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ
“ไม่มีค่ะ”
ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา
“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”
ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป
“ปล่อยนะคะ”
เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”
ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น
“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”
ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา
ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”
ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”
ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา
ถึงจะรู้สึกเสี
ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ
ตอนที่ 15
เธอไม่ได้ชอบผู้หญิงซะหน่อย ทำไมต้องคิดแบบนั้นด้วย ลินลดาว่าให้ตัวเองในใจ ที่คิดอะไรไปทั่ว
“หลินยังไม่มีแฟนค่ะ”
“งั้นก็ดี”
“ดียังไงคะ”
ลินลดาถามด้วยความไม่เข้าใจ
“คืออย่างนี้นะหลิน ถ้าอาขอให้หลินช่วยอะไรสักอย่างหนึ่งจะได้ไหม อาไม่ให้หลินทำฟรี ๆ หรอก”
“เรื่องอะไรคะ ถ้าหลินทำได้หลินจะทำให้อาค่ะ”
เธอถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัยปนอยากรู้
“หลินแกล้งมาเป็นแฟนกับอาได้ไหม ตลอดเวลาที่หลินอยู่ที่นี่ ถ้าหลินกลับบ้านแล้ว ถึงตอนนั้นหลินก็ไม่ได้แกล้งเป็นแฟนกับอาอีก ถ้าหลินตกลงอาให้ลินเลยหมื่นหนึ่ง”
“อาหยกจะแกล้งตบตาใครคะ บอกหลินได้ไหม”
“อาไกรศร”
“ห๊ะ! อาไกรไม่ได้เป็นแฟนกับอาเหรอคะ”
ลินลดาตกใจถามคนตรงหน้าเสียงดัง
“ไม่ได้เป็น อาโสด”
ลินลดายิ้มกริ่มในใจ ที่อาหยกยังไม่มีใคร
“แต่เมื่อวาน คุณอาบอกกับอาไกรว่าหลินเป็นหลานนะคะ แล้วอาไกรจะเชื่อเหรอ”
“หลินตกลงที่จะมาเป็นแฟนปลอม ๆ ให้อาใช่ไหม”
“ตกลงค่ะ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล อามีวิธีบอกพี่ไกรศรอยู่”
“ทำไมอาต้องให้หลินเป็นแฟนหลอก ๆ ของอาด้วย หลินเป็นผู้หญิงอาไกรจะเชื่อเหรอคะ”
ลินลดาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ทำไมต้องจ้างเธอด้วย เธอละแปลกใจจริง ๆ ทำไมไม่จ้างผู้ชายน่าจะดีกว่าเธอที่เป็นผู้หญิงเป็นไหน ๆ
“เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพี่ไกร ที่อาเลือกหลิน ก็เพราะว่าหลินอยู่กับอาไง เวลาที่พี่ไกรมาบ้านอา มันจะได้สะดวกในการแสดงละคร อีกอย่างเราอยู่บ้านหลังเดียวกัน มันจะได้สมจริงด้วย”
“แล้วหลินต้องทำอะไรบ้างเหรอคะ”
“ไม่ต้องทำอะไร เดี๋ยวอาทำเอง”
ยามิกาบอกลินลดาด้วยน้ำเสียงปกติ
‘ทำเองนี่คือทำอะไร”
ลินลดาคิดสงสัยในใจกับคำพูดของอาสาว เธอไม่กล้าถามคุณอาได้แต่เก็บไว้ในใจ
“แต่ว่าถ้ามันจำเป็นต้องทำจริง ๆ อาจจะมีการแตะเนื้อต้องเนื้อตัวกันนิดหน่อย หรือไม่ก็อาจจะมีการหอมแก้มกันอะไรแบบนี้
หลินโอเคไหม เดี๋ยวอาเพิ่มเงินให้อีกห้าพัน เป็นหมื่นห้าโอเคนะ ถ้าหลินไม่เห็นด้วย หลินบอกอาได้เลยนะ อาจะไม่ทำ”
“....”
ลินลดาได้ฟังแบบนั้นหัวใจก็เต้นแรงขึ้นมา มีการหอมแก้มกันด้วยเหรอ เธอคิดด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมา
“ทำไมหน้าแดง”
ยามิกาเอ่ยท้วงหลานสาว ที่อยู่ ๆ
ก็หน้าแดงขึ้นมา อย่างไม่ทราบสาเหตุ
“อากาศมันร้อนน่ะคะ”
ลินลดาพูดแล้วยิ้ม น้อย ๆ ให้คุณอา
“ไม่ร้อนน่ะ อาเปิดแอร์อยู่”
“เออ..สงสัยหลินจะหนาวจนหน้าแดงมั้งค่ะ”
ลินลดาเอ่ยแก้ตัว
แล้วยิ้มแห้ง ๆ ออกไป
“ตกลงหลินโอเคไหม”
ยามิกาเอ่ยถามอีกครั้ง เธอเลิกสนใจเรื่องหน้าแดงของหลานสาวไปแล้ว
“โอเคค่ะ เรื่องเงินอาไม่ต้องให้หลินก็ได้ค่ะ หลินเต็มใจช่วยคุณอา”
“ขอบคุณนะหลินที่ช่วยอา”
ว่าจบยามิกาก็ยื่นมือไปตรงหน้าให้ลินลดาจับว่าเป็นอันตกลงแล้ว
เธอขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
สักพักลินลดาก็เข้าใจ เธอจึงยื่นมือออกไปจับมือของคนตรงหน้า
“จับมืออาแล้วเป็นอันตกลงนะ”
“ค่ะ”
ลินลดายิ้มหวานให้คนตรงหน้า ยามิกาเพียงแค่พยักหน้ารับ ไม่ได้ยิ้มให้ลินลดา
‘ขนาดว่าคุยกับเธอตั้งหลายนาที ยังเย็นชาเหมือนเดิม เพิ่มเติ่มคือพูดกับเธอมากขึ้น แต่ยังดีกว่าตอนแรกที่เจอกันละว่ะ’
“เอ้อ เมื่อคืนอาขอโทษนะที่เข้าไปนอนในห้องหลิน เมื่อคืนอาเมามากเลยจำห้องตัวเองผิด”
ยามิกาเพิ่งนึกได้ ว่าต้องขอโทษหลานสาวเรื่องนี้ เพราะมั่วแต่พูดคุยกับลินลดาเรื่องเป็นแฟนปลอม ๆ จนเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเลย ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงและลินลดาก็ไม่ได้เสียหายอะไร แต่เธอก็อยากจะขอโทษหญิงสาวอยู่ดี เพราะเธอเข้าไปในพื้นที่สว่นตัวของลินลดาโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ลินลดาบอกผู้เป็นอา ด้วยใบหน้าปกติ
“ว่าแต่อาไม่ได้ทำอะไรเราใช่ไหม”
ยามิกาถามเพื่อความแน่ใจ ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรลินลดาตอนที่ตัวเองเมา ที่เธอถามหลานแบบนี้ ก็เพราะเวลาเธอเมา เธอชอบไปลวนลามผู้หญิง จะเป็นเฉพาะกับผู้หญิงเท่านั้น มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอเมาตอนไปกินเหล้าที่ผับกับเพื่อน ไอ้พนาประคองเธอจะพาขึ้นรถกลับบ้าน ตอนนั้นเธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านมา เธอรีบเดินเข้าไปสวมกอดผู้หญิงคนนั้นจากทางด้านหลัง
หลังจากเธอกอดปุ๊บผู้หญิงที่เธอกอดก็หันหน้ามาตบหน้าเธอปั๊บ แถมยังโดนด่าว่าเธอโรคจิตอีก พนาพรเล่าให้เธอฟังว่าคืนนั้นเธอทำอะไรลงไปบ้าง มันก็แปลกนะ ปกติกินเหล้าตอนเรียนมหาลัยเธอไม่เห็นเป็น
แบบนี้เลย พึงจะมาเป็นตอนที่เริ่มทำไร่
กับไอ้พนาใหม่ ๆ นี่ เองหลังจากนั้นเธอก็เป็นแบบนั้นมาตลอด แต่นาน ๆ ที เพื่อนของเธอมันจะชวนเธอไปกินเหล้าด้วยกัน ตอนที่ดื่มกับพวกมัน ก็ไม่มีผู้หญิงอยู่ด้วย เธอก็เลยสบายใจมากที่จะดื่มกับพวกมัน
แต่ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเธอได้ทำอะไรลินลดารึเปล่า แถมเธอยังเข้าห้องผิดอีก เธอคงไม่ได้ทำอะไรแฝง ๆ ไปใช่ไหม ยามิกาคิดอย่างไม่สบายใจ กลัวว่าตัวเองจะทำมิดีมิร้ายกับหลานสาวตรงหน้า ที่เพื่อนฝากให้เธอดูแลตลอดหนึ่งเดือนเต็ม
“ไม่ค่ะ”
ลินลดาเงียบไปสามวิ แล้วเอ่ยตอบคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ปกติที่สุด เหมือนว่าเมื่อคืนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจเธอตอนนี้มันเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะแล้ว ตอนที่อาหยกถามเธอ ถ้าเธอตอบไวเกินไปมันจะดูร้อนรนกระโตกกระตากและเผยพิรุจออกมา เธอก็เลยต้องทำตัวให้นิ่ง ๆ ไว้
“ดีแล้ว งั้นอาเข้าไปในไร่ก่อนนะ”
ว่าจบยามิกาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
“หลินขอไปด้วยได้ไหมค่ะ”
“ตามมา”
ว่าจบยามิกาก็เดินนำหลานสาวออกจากห้องนอนของตัวเอง
“มีหมวกไหม”
ก่อนจะออกจากบ้าน ยามิกาไม่ลืมที่จะถามคนข้างกาย เพราะข้างนอกนั้นแดดแรงมาก แถมอากาศก็ร้อนอบอ้าว เหมือนว่าฝนจะตกด้วย
“ไม่มีค่ะ”
ได้ยินแบบนั้น ยามิกาก็เดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ไม่นานเธอก็เดินลงมาพร้อมกับหมวกแก๊ปสีเขียว
“อะ ใส่ไว้กันแดดมันร้อน”
ยามิกาใส่หมวกให้หลานสาว ใส่เสร็จเธอก็เดินออกไปเลย ถ้าหันกลับมามองสักนิดจะเห็นว่าลินลดานั้นอมยิ้ม
อยู่
แล้วลินลดารีบเดินตามคุณอาสาวไปทันทีเพราะกลัวว่าจะไปเดินไม่ทันยามิกา ที่เดินไปก่อนแล้ว
“คุณอาจะไปไหนเหรอคะ”
“ไปดูคนงานเขาปลูกข้าวโพด อาเพิ่งจะปลูกข้าวโพด ก็เลยต้องไปดูกันซะหน่อย”
“ออค่ะ”
ตลอดเวลาที่เดินไปที่ไร่มันสำปะหลัง ยามิกาไม่ได้คุยอะไรกับลินลดาอีก
“น้องหยก พี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝากครับ”
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินไปที่ไร่มันสำปะหลัง เสียงของไกรศรก็ดังขึ้น
ยามิกาหันไปมองด้วยความเบื่อหน่าย จะมาหาเธออะไรทุกวันขนาดนั้น เธอล่ะรำคาญจริง ๆ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหยุดยืนอยู่ตรงนั้น
“น้องหยกหิวไหม เดี๋ยวพี่จะบอกให้ไอ้วิทย์ไปเทใส่ถ้วยให้ แล้วเราไปกินที่ใต้ต้นไม้กันเหมือนเดิม นี่มันก็จะเที่ยงแล้ว”
ไกรศรบอกหญิงชายที่ชอบด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับผู้ช่วยชายหน้าตาคมเข้ม ผิวสีแทน รูปร่างกำยำ ยืนถือถุงก๋วยเตี๋ยว
อยู่ข้างเจ้านาย
“หยกยังไม่หิวน่ะคะ พี่ไกรไปรอหยกที่ใต้ต้นไม้ก่อนก็ได้ ถ้าหยกไปดูคนงานเสร็จแล้ว หยกจะรีบมาหาพี่ไกร”
“ครับ พี่จะรอ”
ไกรศรบอกยามิกาด้วยรอยยิ้ม แล้วหันหน้าไปมองลินลดาที่ยืนอยู่ข้างหญิงสาวที่ตนรัก
“น้องหลินก็ไปด้วยเหรอครับ”
ไกรศรหันมาถามหลานสาวยามิกา
ส่วนผู้ช่วยของไกรศรนั้นเพียงแค่ปรายมองคนที่อายุน้อยที่สุด ตอนคุยกับเจ้านายของเขา
“ค่ะ”
“ไปนั่งรออาหยกที่ต้นไม้ใหญ่กับอาไหม แดดมันแรง เดียวผิวสวย ๆ ของน้องหลินไหม้หมด”
ไกรศรบอกหญิงสาวอย่างเอาใจยามิกา
“มะ”
ลินลดายังพูดไม่ทันจบ คุณอาก็พูดสวนเธอขึ้นมาก่อน
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ไกร หลินเขาอยากไปดูคนงานกับหยก ใช่ไหมหลิน”
“ใช่ค่ะ”
พูดจบยามิกาก็จูงมือลินลดาให้ไปด้วยกัน
เธอก้มมองดูมือของตัวเองที่คุณอาจับมือของเธออยู่ เธอมองแล้ว ก็ยิ้มอยู่ในใจ นี่คุณอาจับมือเธอด้วย
ไกรศรยืนมองทั้งสองที่เดินออกไปด้วยความสงสัยในใจว่า ทำไมลินลดาถึงยิ้ม ตอนที่ยามิกาจับมือของตัวเองด้วย แค่ถูกจับมือเฉย ๆ ทำไมต้องยิ้มเหมือนพอใจขนาดนั้น แปลก มันคงมีอะไรที่เขาไม่รู้ใช่ไหม
ไกรศรคิดในใจ แล้วพาลูกน้องไปที่ต้นไม้ใหญ่
“วิทย์ไปเอาถ้วยที่บ้านน้องหยกมาใส่ก๋วยเตี๋ยว เอามาสามใบเลยนะ เสร็จแล้ว มึงก็ไปเอาขนมอยู่หลังรถมาด้วย อีกอย่างมึงค่อยจับตาดูยัยเด็กหลินนั้นด้วย”
ไกรศรเอ่ยสั่งลูกน้อง
“ครับนาย”
“ถ้าเห็นอะไรที่ผิดปกติเกี่ยวกับเด็กนั้น ให้รีบรายงานฉันทันที”
“ครับ”