"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 1 "พ่อจะให้ลูกไปอยู่ที่ไร่กับอาเขานะ ระหว่างที่พ่อกับแม่ไม่อยู่"
"ไม่! หลินไม่ไป"
ลินลดาปฏิเสธพ่อเสียงเข้ม ยังไงเธอก็จะไม่ไปอยู่ที่นั้น
"มันอันตรายนะหลิน เมื่อคืนโจรมันก็มาขึ้นบ้านป้าศิ ลูกไม่กลัวเหรอ ดีที่มันไม่ได้
ทำอะไรป้าเขา"
อธิกร หรือ อิฐ อายุสามสิบเก้าปี ผิวขาว สูงร้อยแปดสิบแปด เป็นพ่อของลินลดา เขาเป็นห่วงลูกสาวคนเดียวของเขา เพราะเมื่อคืนมีโจรขโมยของบ้านป้าศิที่อยู่ติดกับบ้านเขา มันเอาไปได้แค่ทอง ตื่นเช้ามาป้าศิถึงได้รู้ว่าสร้อยทองมันหายไป แถมลิ้นชักก็ถูกเปิดออก ของที่อยู่บนโต๊ะก็โดนค้นจนรก ป้าศิเลยคิดว่าเมื่อคืนโจรมันขึ้นบ้าน เขากลัวว่ามันจะมาปล้นบ้านของเขา และมันอาจจะมาทำร้ายลินดลาก็ได้ เขาก็เลยอยากให้ลูกสาวไปอยู่กับเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัย เพราะวันพรุ่งนี้เขากับภรรยาจะไปดูงานที่แคนนาดาหนึ่งเดือน เขาก็เลยไม่อยากให้ลูกสาวอยู่บ้านคนเดียวตามลำพัง เขาเป็นห่วงลูก
"หลินไม่กลัว มันไม่มาทำอะไรหลินหรอก มันก็อยากได้แค่เงินทองเท่านั้นแหละค่ะ"
ลินลดาว่าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ เธอไม่กลัวหรอกโจร
ถ้ามันมาเธอก็หาที่หาซ่อนไม่ให้มันเห็น
"พ่อรู้ แต่พ่อก็อดเป็นห่วงหลินไม่ได้นิ เพื่อมันทำอะไรหลินขึ้นมาใครจะไปรู้ หลินอยู่บ้านคนเดียวไม่มีใครช่วยนะลูก เชื่อพ่อสิ ไปอยู่กับอาเขาเถอะนะ ถือว่าพ่อขอ แค่เดือนเดียวเท่านั้น"
อธิกรขอร้องลูกสาวเสียงอ่อนด้วยใบหน้าอ้อนวอน
ลินลดาเห็นแบบนั้น เธอก็ไม่ใจอ่อนให้ผู้เป็นพ่อเลย พ่อจะให้เธอไปอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่อีสาน เธอไม่เคยรู้จักและไม่เคยเห็นหน้าคาตาอาคนนั้นเลย เธอรู้แค่ว่าอาคนนั้น ที่พ่อพูดถึง คือเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาลัยด้วยกัน จะให้เธอไปอยู่กับเขาเนี่ยนะ เธอไม่ไปหรอก ขอไปอยู่กับเพื่อนเสียยังดีกว่า
ลินลดาคิดในใจ
"ไม่ค่ะ พ่อจะขอร้องหลินยังไง หลินก็ไม่ไป ถ้างั้นหลินขอไปอยู่กับเพื่อนที่คอนโดได้ไหมคะ"
ประโยคสุดท้ายลินลดาขออธิกรไปอยู่กับเพื่อน
"ได้ ถ้าไม่อยากไปอยู่กับอาเขา หลินก็ไปอยู่กับเพื่อนก็ได้พ่อไม่ว่าอะไร แต่ลูกห้ามอยู่ที่นี่จนกว่าพ่อจะกลับมาก็พอ โอเคไหม"
"โอเค ค่ะ"
ลินลดายิ้มดีใจให้พ่อ เมื่ออธิกรอนุญาตให้เธอไปอยู่กับเพื่อนที่คอนโด
เขาสบายใจขึ้นมา เมื่อลูกสาวของเขารับปากว่าจะไม่อยู่ที่บ้านแล้ว
"แล้วเพื่อนลูกผู้หญิง หรือผู้ชายล่ะ"
อธิกรถามลูกสาว เพื่อความแน่ใจ กลัวว่าลูกสาวจะไปอยู่กับเพื่อนผู้ชาย ที่ผ่านมาเขาไม่รู้จักเพื่อนลินลดาสักคน ยัยหลินไม่เคยพาเพื่อนมาที่บ้านเลย เขาเลยไม่รู้จักเพื่อนของลูกสาว ไม่เคยเห็นหน้าหรือรู้จักชื่อเลยสักนิด
"พ่อสบายใจได้ เพื่อนหลินเป็นผู้หญิง"
ลินลดาบอกพ่อด้วยรอยยิ้ม
"เพื่อนลูกชื่ออะไร มีเบอร์ไหม พ่อขอหน่อย"
อธิกรถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง
"เพื่อนหลิน มันชื่อนิว พ่อจะเอาเบอร์มันไปทำไม"
ลินลดาถามพ่อด้วยความสงสัย อะไรจะห่วงเธอขนาดนั้น
"ก็เพื่อว่าพ่อโทรหาหลิน แล้วหลินไม่รับสาย พ่อก็จะได้โทรถามเพื่อนลูกไง"
"แต่หลินยังไม่ได้ถามมันเลย ว่ามันจะให้หลินไปอยู่ด้วยไหม"
"เอ้า! พ่อก็นึกว่าหลินโทรถามเพื่อนแล้ว ถึงได้มาบอกพ่อ"
เขานิึกว่าลูกสาวโทรบอกถามเพื่อนแล้วเสียอีก
"เดี๋ยวหนูจะโทรหามันเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"
บอกพ่อแล้ว ลินลดาก็กดโทรออกมานินิวเพื่อนของเธอ
"งั้นพ่อลงไปทานข้าวก่อน เสร็จแล้ว ลินตามลงไปนะ"
"ค่ะพ่อ"
(ว่าไงมึง)
"ตอนนี้มึงว่างไหม"
(ว่าง มีอะไร)
"คือว่ากูขอไปอยู่กับมึงที่คอนโดได้ไหมวะ"
(มึงจะอยู่กี่วัน)
"หนึ่งเดือน"
(ห๊ะ! หนึ่งเดือน)
"ใช่ คือเมื่อคืนมีโจรขึ้นบ้านป้าศิ พ่อกูกลัวว่ากูจะโดนมันทำร้าย พ่อกูก็เลยไม่อยากให้กูอยู่ที่บ้าน พ่อกูเป็นห่วง"
ลินลดาเล่าให้เพื่อนฟังถึงเหตุผลที่ตัวเองขอไปอยู่กับนินิวที่คอนโด
(แล้วของพ่อมึงไม่อยู่บ้านเหรอ)
นินิวถามเพื่อนด้วยความสงสัย
"เออ! พ่อกูจะไปดูงานที่แคนนาดา"
(แล้วทำไมมึงไม่ไปอยู่กับพ่อมึง)
"มันหนาว มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบอากาศหนาว มึงถามกูแบบนี้ มึงจะไม่ให้กูไปอยู่ด้วยใช่ไหม"
ลินลดาถามเพื่อนด้วยความสงสัย พูดแบบนี้ เหมือนไม่อยากให้เธอไปอยู่ด้วย
(ไม่ใช่แบบนั้น เดี๋ยวกูถามพี่โอมก่อน)
"เร็ว ๆ เลยนะ พ่อกูจะบินพรุ่งนี้แล้ว"
(เออ ๆ จะถามให้เดี๋ยวนี้แหละ)
นินิวบอกเพื่อนแล้ว ก็หันหน้าไปถามแฟนหนุ่มทันทีว่า
"พี่โอมค่ะ นิวขอให้เพื่อนมาอยู่ที่ห้องได้ไหมคะ"
นินิวถามแฟนหนุ่มด้วยใบหน้าปกติ
"เพื่อนหญิง หรือเพื่อนชายล่ะครับ"
"ผู้หญิงค่ะ"
"วางสายก่อนเดี๋ยวพี่จะบอก"
โอมบอกแฟนสาวโดยไม่มีเสียง เพื่อไม่ให้ลินลดาได้ยินด้วย นินิวเห็นแบบนั้น ก็เอ่ยบอกเพื่อนทันทีว่า
(แกฉันขอคุยกับพี่โอมก่อน ถ้าได้คำตอบแล้ว เดี๋ยวกูโทรไปหา)
"เออ ๆ"
"แบบนี้ แฟนมันไม่ให้เธอไปอยู่ด้วยแน่ ยิ่งมันอยู่กับแฟนมันสองคนมาตลอด พี่โอมคงไม่ยอมแน่เลย"
ลินลดาพูดกับตัวเองอย่างเซ็ง ๆ ดูท่าแล้ว เธอต้องไปอยู่กับเพื่อนพ่อจริง ๆ
พี่โอมไม่รู้จักเธอ ส่วนเธอรู้จักพี่เขาอยู่ แต่ไม่เคยได้พูดคุยหรือสนิทด้วย เพื่อนของเธอทำงานแล้ว มันทำงานอยู่ที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ส่วนเธอเรียนจบได้ปีเดียวก็ยังไม่ได้ทำงานเลย เธออยากพักอีกปีหนึ่งเดี๋ยวค่อยไปทำงานก็ได้ เพราะยังไงพ่อของเธอก็ให้เธอทำงานที่บริษัทพ่ออยู่ดี
"พี่ไม่ให้เพื่อนนิวมาอยู่นะ ห้องก็มีแค่ห้องเดียว อีกอย่างมันไม่เป็นส่วนตัว ถ้ามาอยู่วันเดียวมาอยู่ได้ แต่นี้มันเป็นเดือน เวลาพี่จะทำอะไรมันไม่สะดวก"
โอมบอกนินิวถึงเหตุผลที่ไม่ให้ลินลดามาอยู่ด้วย เขาอยากอยู่กับนินิวอย่างเป็นส่วนตัว อีกอย่างเขาไม่อยากให้ใครมาอยู่ด้วย มันรู้สึกไม่ดี และไม่สะดวกด้วย
"ค่ะ เดี๋ยวนิวบอกมันให้ ว่าพี่ไม่อยากให้มันมาอยู่ด้วย"
ใจจริง นินิวก็ไม่อยากให้เพื่อนมาอยู่ด้วย เธอคิดแบบเดียวกันกับพี่โอมเลย เดี๋ยวเพื่อนเธอก็หาทางออกได้ เธอคิด ยัยหลินบ้านมันรวยจะตาย จะไปอยู่ที่ไหนก็ได้
"เอ่อวะ ทำไมมันไม่เช่าห้องอยู่วะ"
นินิวพูดกับตัวเองด้วยความสงสัย เธอลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย
"มาลูก มากินข้าว วันนี้แม่ทำของโปรดของหลินเยอะเลย"
กันยานัตน์เอ่ยบอกลูกสาวที่กำลังเดินมาทางนี้ด้วยรอยยิ้ม
รัตน์ หรือ กันยารัตน์ อายุสามสิบหกปีเป็นแม่ของลินลดา
ชอบทำอาหาร และขนมหวาน
"ค่ะ"
"เป็นอะไรทำไม ทำหน้าเซ็ง ๆ แบบนั้นลูก"
กันยารัตน์เอ่ยถามลูกสาวพร้อมกับตักข้าวใส่จานให้ลินลดา
"หลินก็แค่เซ็ง นิดหน่อยน่ะค่ะแม่"
"เพื่อนลูกว่ายังไงบ้าง"
อธิิกรเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ทันที ที่ลินลดานั่งลง
"มันยังไม่ได้คำตอบมาเลยค่ะ มันรอถามแฟนมันก่อน ดูทรงแล้ว แฟนยัยนิวไม่น่าจะให้หลินไปอยู่ด้วย"
บอกพ่อแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความอารมณ์เสีย ที่ตัวเองไม่ได้ไปอยู่กับเพื่อน
"หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อขนาดนั้นเลย"
อธิกรถามลูกสาวด้วยความอยากรู้ ดูจากท่าทางของลินลดาแล้ว เหมือนไม่อยากจะไปอยู่กับยามิกาเลย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่กับผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิดคิดว่า อธิกรจะให้ไปอยู่กับเพื่อนผู้ชายที่ไร่
"อ้าว! เหรอค่ะ หนูคิดว่าพ่อจะให้หลินไปอยู่ กับเพื่อนผู้ชายของพ่อเสียอีก"
ลินลดานึกว่าเพื่อนของพ่อเป็นผู้ชาย ที่ไหนได้เป็นผู้หญิงเหรอเนี่ย ได้ฟังแบบนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ไม่อยากไปอยู่ด้วยอยู่ดี
