"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 4
19:00
บ้านยามิกา
"นี่คือ ป้านวล แม่บ้านของอา ถ้าอยากได้อะไรบอกป้าเขาได้เลย"
ยามิกาแนะนำนวลวรรณให้ลินลดารู้จัก หลังจากที่ลงจากรถแล้ว
"สวัสดีค่ะ ป้านวล"
ลินลดายกมือไหว้ป้านวล
ส่วนนวลวรรณนั้นก็ยกมือไหว้ลินลดาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน ป้านวลได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจและไม่กล้าถามคุณหยกออกไปว่า ทำไมหน้าตาของคุณหลินไม่คลายคุณหยกเลยสักนิด
"ป้านวลค่ะ นี่หลิน หลานสาวหยก"
ยามิกาแนะนำลินลดาให้ป้านวลรู้จักแล้วเธอก็เดินเข้าบ้านไปก่อน ยามิกาได้สั่งให้นวลวรรณทำอาหารไว้ตอนเย็น ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มาถึงเธอกับลินลดาก็จะได้กินข้าวเลย เพราะเธอจะไม่แวะไปทานข้าวที่ไหน ก็เลยสั่งให้ป้าแกทำไว้
"มาค่ะ คุณหลินป้าช่วยถือ"
นวลวรรณเข้าไปถือกระเป๋าอีกใบของคุณหลินด้วยความกระตือรือร้น
"คุณหลินกินข้าวมารึยังคะ ป้าทำกับข้าวไว้ต้อนรับคุณไว้เยอะเลย"
นวลวรรณบอกลินลดาพร้อมกับเดินนำเข้าไปในบ้าน
"หลินยังไม่ได้ทานข้าวเลยค่ะ"
"งั้นป้าพาคุณหลินไปที่ห้องนะคะ อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยลงมากินข้าว"
ลินลดาฟังป้านวลพูด พร้อมกับกวาดสายตามองภายในบ้านด้วยความสนใจ
ในบ้านไม่ได้ตกแต่งอะไรมากมีโต๊ะกินข้าว แล้วก็โซฟาไว้นั่งเล่น ตู้และชั้นวางของ
บ้านของยามิกานั้นเป็นบ้านปูนสองชั้น มีสองห้องนอน และมีห้องน้ำภายในตัว
ลินลดามองไปที่โซฟาและโต๊ะอาหารก็ไม่เห็นคุณอานั่งอยู่ สงสัยจะขึ้นไปอาบน้ำบนห้อง
"นี่ค่ะ ห้องของคุณหลิน ขาดเหลืออะไรบอกป้าได้เลยนะคะ ป้าพักอยู่บ้านหลังเล็กข้าง ๆ นี่เอง"
นวลวรรณเปิดประตูพาลินลดาเข้ามาในห้อง วางกระเป๋าของคุณลินไว้บนเตียงแล้ว ป้านวลก็ขอตัวลงไปข้างล่าง ลินลดามองสำรวจห้องของตัวเองที่จะอยู่ไปอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าไม่รู้จะอยู่ที่นี่ถึงเดือนหรือเปล่า ห้องนี้ถือว่าใช้ได้ มีตู้เสื้อผ้า และมีห้องน้ำในตัว แถมเตียงก็ใหญ่ด้วย
หลังจากที่สำรวจห้องเสร็จ ลินลดาก็เอาเสื้อผ้ามาจัดใส่ตู้ แล้วก็ไปอาบน้ำ
"ป้าค่ะ ทุกวันตอนเช้า หยกจะให้หลิน มาช่วยป้าทำกับข้าว และทำความสะอาดบ้านนะคะ ถ้าเธออยากไปที่ไหนก็ให้เธอไปได้เลยค่ะ แต่ป้าต้องรายงานเรื่องของหลินให้หยกรู้ตลอด เข้าใจไหมคะ ถ้าเธออยากเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นให้ป้าบอกหยกทันที"
"ค่ะคุณหยก"
ตอบรับเจ้านายแล้ว ป้านวลก็ตักข้าวใส่จานให้ยามิกา
"ป้าไปเรียกหลินมากินข้าว"
ยามิกาบอกป้านวลด้วยท่าทางนิ่ง ๆ
"ค่ะ"
ก๊อก ก๊อก
"คุณหลินคะ คุณหยกให้ป้ามาเรียกคุณไปทานข้าวค่ะ"
นวลวรรณเอ่ยบอกลินลดาอยู่ที่ประตูหน้าห้อง
"ค่ะ เดี๋ยวหลินลงไป"
"คุณหลินบอกว่าจะตามลงมาค่ะ"
"งั้นป้าไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวตรงนี้หยกจัดการเอง"
"ค่ะคุณหยก"
แล้วนวลวรรณก็เดินกลับบ้านพัก ที่อยู่ใกล้ ๆ บ้านยามิกา
ไม่นานลินลดาก็เดินลงมาจากชั้นสองด้วยชุดนอนลายหมีของเธอ
"ขอโทษค่ะ ที่ทำให้คุณอารอนาน"
ลินลดาหย่อนก้นนั่งลง
และยิ้มบาง ๆ ให้คุณอาที่นั่งจ้องมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนว่าเธอทำอะไรผิด
ยามิกาไม่ได้ตอบอะไร แต่หยิบช้อนตักอาหารใส่จาน
ลินลดาเห็นอย่างนั้นเธอก็นั่งทานข้าวเงียบ ๆ และไม่ได้พูดอะไรเลย บรรยากาศในโต๊ะนั้นเงียบสนิทไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงคนกินข้าว ยามิกากินข้าวอย่างเงียบ ๆ พอเธอกินข้าวอิ่มแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นมาบอกลินลดาว่า
"ถ้าหลินกินอิ่มแล้ว เก็บอาหารพวกนี้เข้าตู้เย็นด้วยนะ และอาก็ฝากล้างจานด้วย อาจะให้หลินช่วยป้านวลทำกับข้าว และทำความสะอาดบ้าน อามีเงินเดือนให้ ช่วงสายถ้าหลินอยากออกไปชมไร่ของอา เดี๋ยวอาจะให้ผู้จัดการพาหลินเที่ยวชม ถ้าไม่อยากไป หลินก็บอกผู้จัดการเขาได้เลย ถ้าต้องการอะไรก็บอกอาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"
พูดจบ ยามิกาก็ลุกออกจากเก้าอี้ขึ้นไปบนห้องนอน
เธอยังไม่ได้ตอบ คุณอาก็ลุกหนีเสียแล้ว อะไรจะรีบขนาดนั้น ลินลดาคิดในใจ
ครั้งแรกเลยที่เธอได้ยินอาหยกพูดประโยคยาว ๆ แบบนี้ เธอไม่ชอบหน้านิ่ง ๆ ตึง ๆ ของคุณอาเวลาพูดกับเธอเลยจะตึงไปไหน
มาวันแรกคุณอาก็ใช้เธอล้างจานเสียแล้ว แค่นี้เองเธอทำได้ เธอไม่ได้อยู่ที่นี่นานหนักหรอก
เช้าวันจันทร์
ลินลดาลงมาช่วยป้านวลทำกับข้าวแต่เช้าตรู่ตามที่คุณอาบอก วันนี้เธอช่วยป้านวลทำแกงเขียวหวานไก่ และแกงจืดหมู
"คุณหลินช่วยป้าหั่นผักกาด และแครทหน่อยค่ะ"
นวลวรรณบอกลินลดาหั่นผัก เพราะตอนนี้เธอกำลังปรุงรสแกงเขียวหวานอยู่
"ได้เลยค่ะ"
"โอ้ย! คุณหลินค่ะ ทำแกงจืดเลยนะคะ ป้าไปเข้าห้องน้ำก่อนไม่ไหวแล้ว"
นวลวรรณบอกลินลดาแล้ว ทำท่าทางบิดไปบิดมา อย่างคนปวดถ่ายแรง
"ค่ะ"
หลังจากนั้นเธอก็ทำการต้มน้ำ และพอน้ำเดือด เธอก็เอารสดีใส่ลงไป แล้วนำหมูสับมาปั้นเป็นก้อนวงกลม แล้วนำมาหย่อนใส่หม้อ แล้วก็ใส่เกลือปนลงไป ปรุงด้วยน้ำปลา คนให้เข้ากัน ใส่ผักกาดขาว ใส่เต้าหู้ไข่ และวุ้นเส้น รอให้สุก แล้วเธอก็ไปหุงข้าวต่อ ไม่นานแกงจืดก็ต้มสุกพอดี เธอปิดแก๊ส แล้วตักใส่ถ้วยแล้วนำไปวางบนโต๊ะกินข้าว
พอดีกับตอนที่คุณอาเดินลงจากข้างบน
เห็นแบบนั้นลินลดาก็รีบหันหลังเดินเข้าไปในครัวเพื่อไปดูข้าวที่หุงไว้ ว่าสุกรึยัง
เธอเปิดฝาหม้อออกเพื่อดูข้าว มันใกล้จะสุกแล้ว ก็เดินไปเอาช้อนตักข้าวในตู้มาข้นข้าวให้มันสุกอย่างทั่วถึง
"คุณหลินทำแกงจืดเสร็จแล้วเหรอคะ"
ป้านวลที่ทำธุระเสร็จแล้ว เดินเข้ามาในครัว ถามหลานเจ้านายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"ทำเสร็จแล้วค่ะป้า"
"งั้นคุณหลินไปนั่งรอเลยค่ะ เดี๋ยวป้าจะเอาไปเสริฟ์เอง"
นวลวรรณบอกลินลดา เพราะตอนที่เธอจะเดินเข้ามาในครัว เธอเห็นคุณหยกลงมานั่งที่โต๊ะแล้ว
"ไม่เป็นไรค่ะ หลินอยากช่วย"
ลินลดาบอกป้าคนใช้แล้วยิ้ม บาง ๆ ให้
เธอไม่อยากไปนั่งรอป้าที่โต๊ะกับอาหยก เธอรู้สึกอึดอัด คุณอาเหมือนไม่ชอบเธอเลย ตั้งแต่เมื่อวาน และก็ยังไม่ค่อยพูดกับเธอเลย นิ่ง ๆ เธอเดาทางคุณอาไม่ถูกเลย ว่าคุณอาคิดยังไงกับเธอ เธอเลยคิดว่าคุณอาคงไม่ชอบเธอแน่ ๆ ถึงได้แสดงออกแบบนี้ตั้งแต่แรกที่มาถึงที่ไร่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เธอรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ ว่าคุณอาไม่ชอบเธอ เธอก็ไม่ได้ทำอะไรให้คุณโกรธนิ หรือว่าเพื่อนของพ่อเธอเป็นแบบนี้กันนะ ลินลดาได้แต่คิดสงสัยอยู่คนเดียว แต่ไม่รู้แหละ เธอรู้สึกแบบนั้นไปแล้ว มันก็คงจะใช่ที่คุณอาไม่ชอบเธอ
"เอาอย่างนั้นเหรอคะ"
นวลวรรณถามลินลดาอย่างไม่แน่ใจ
"ค่ะ หลินอยากช่วยป้าจริง ๆ ก็คุณอาให้หลินช่วยป้าทำกับข้าว หลินก็ต้องทำให้ดีที่สุดสิค่ะ"
ลินลดาพูดด้วยรอยยิ้ม
"งั้นคุณหลิน ช่วยป้ายกหม้อข้าวไปก็ได้ค่ะ เดี๋ยวที่เหลือป้ายกตามไป"
ลินลดาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ป้าเห็นรอยยิ้มของเธอ
ที่โต๊ะอาหาร
นวลวรรณตักข้าวใส่จานให้ทั้งสองคนเสร็จก็เดินออกไปทันที ยามิกาตักแกงจืดเข้าปากด้วยใบหน้าปกติ แบบฉบับของเธอ ลินลดามองคุณอาที่ตักแกงจืดของเธอเข้าปาก ด้วยความลุ้น ว่าคุณอาจะถามอะไรเธอเกี่ยวกับอาหารที่เธอทำไหม คุณอากินเข้าไปก็ทำหน้าตาปกติ แล้วก็ตักแกงจืดเข้าปากอีกคำ
เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย หรือเธอทำอาหารไม่อร่อยวะ ลินลดาคิดในใจ
"แกงจืดนี่ใครทำ"
ยามิกาหันหน้ามาถามเธอด้วยใบหน้านิ่งเรียบเฉย
"หลินทำเองค่ะ"
ยามิกาได้ฟังก็ไม่ได้ตอบอะไร นั่งกินข้าวต่อโดยไม่ได้สนใจเธออีก
"ทำไมคะ"
ลินลดาถามคุณอาด้วยความอยากรู้ มาถามเธอแบบนี้แล้วก็เงียบไปไม่บอกอะไรกันเลย มันไม่อร่อยเหรอ เธอนึกสงสัยในใจ
"มันก็อร่อยดี"
"เหรอคะ"
เธอได้ยินก็ยิ้มถามคุณอาด้วยความดีใจ เธอนึกว่ากับข้าวที่เธอทำมันไม่อร่อยเสียอีก
"อืม"
ที่จริงลินลดาทำอาหารถูกปากเธอมาก ที่เธอกินเข้าไปนั้นมันอร่อยมาก เธอไม่เคยกินแกงจืดที่อร่อยแบบนี้เลย ถ้าไม่ไปกินข้างนอกมันก็ไม่อร่อยแบบที่ลินลดาทำหรอก แต่เธอขี้เกียจออกไปกินข้างนอก และไม่ชอบไปทานข้าวข้างนอกด้วย ถ้าไม่จำเป็นเธอชอบทานข้าวที่บ้านมากกกว่า ที่ป้านวลทำให้กินทุกวันมันก็อร่อยดีอยู่หรอก แต่มันไม่อร่อยเท่าลินลดาทำเลย บ้างเมนูป้านวลก็ทำไม่ค่อยอร่อย แต่เธอก็ต้องกิน เพราะเธอทำกับข้าวไม่ค่อยเป็น เป็นแค่ทอดไข่เจียว ทอดไก่ ทอดหมู กับต้มไข่เท่านั้น
ถึงป้านวลทำไม่อร่อย เธอก็กินได้ เธอเป็นคนกินง่ายอยู่แล้ว พอยามิกากินข้าวเสร็จก็ลุกออกไปทำงานที่ไร่ทันทีโดยไม่ได้สนใจลินลดาที่นั่งทานข้าวด้วยกันกับเธอ ลินลดาแค่หันไปมองและกินข้าวต่อ หลังจากกินข้าวเสร็จ ป้านวลก็บอกให้เธอทำความสะอาดครัว และปัดกวาดเช็ดถูชั้นล่าง ส่วนข้างบนป้านวลจะเป็นคนทำเอง โดยให้เหตุผลว่า คุณอาไม่ชอบให้ใครเข้าไปในห้องนอกจากนวลวรรณที่เข้าไปทำความสะอาดได้คนเดียว ก็ดีเหมือนกันเธอก็ไม่ค่อยอยากจะเข้าไปในห้องนั้นนักหรอก
"ถ้าหลินทำเสร็จแล้ว ขอไปเดินดูสวนมะลิได้ไหมคะ"
เมื่อวานหลังจากที่กินข้าวเสร็จเธอก็ขึ้นห้องนอนเลย เพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ก็เลยเดินไปดูวิวที่หน้าต่างห้องนอนของตัวเอง เธอเห็นสวนมะลิสามสี่ไร่ มันออกดอกสีขาวสวยงาม เธออยากลงไปเดินดูใกล้ ๆ ก็เลยขอป้านวลไปดู และก็ไปเดินเล่นด้วย
