คุณอาสาวบ้านไร่ มีอีบุ๊ค meb - ตอนที่ 20 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller

"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย" ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย "ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง" กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด

คุณอาสาวบ้านไร่ มีอีบุ๊ค meb - ตอนที่ 20 โดย มลพิสุทธิ์. @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

ผู้แต่ง

มลพิสุทธิ์.

เรื่องย่อ

“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”

ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น

(กลับค่ะ)

“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”

(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)

ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)

“อะไรของอาเนี่ย”

ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว

“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”

“อืม”

แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม

บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน

“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”

พนาพรเอ่ยทักเพื่อน

“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”

ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”

“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”

“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”

“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”

ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่

“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”

“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”

คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ

“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”

พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ

“จริงที่สุด”

“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”

พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย

น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว

ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ

“กลับบ้านกันหลิน”

ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ค่ะ”

เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก

“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”

ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม

คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก

พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”

เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ

“ไม่มีค่ะ”

ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา

“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”

ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป

“ปล่อยนะคะ”

เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด

“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น

“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”

ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา

ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร

“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”

ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่

“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”

ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา

ถึงจะรู้สึกเสี

ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ

สารบัญ

เนื้อหา

ตอนที่ 20

14:00

ยามิกามาตรวจงานดูว่าคนงานทำงานกันไหม ถึงจะมีพนาพรคุมอยู่เธอก็ต้องมาตรวจดูอีกครั้ง

“พนาบอกให้คนงานไถแปลงและยกร่องปลูกข้าวโพดด้วยนะ ทำแบบยกร่อง กับไถแปลงธรรมดากูอยากลองทำว่าทั้งสองแบบอันไหนดีกว่ากัน”

“เออได้”

“อาหยกหลินขอไปหาแทนนะคะ”

ลินลดาที่ยืนอยู่ข้างคุณอามองดูคนงานกำลังปลูกข้าวโพดด้วยความสนใจ เธอเห็นแทนไทกำลังปลูกข้าวโพดอยู่ ก็เลยว่าจะไปหาเขา

“ถ้าอยากไปก็ไปเถอะ”

ยามิกาบอกลินลดาแล้วหันมาคุยกับเพื่อนต่อ ไม่ได้สนใจหลานสาวอีก

“พรุ่งนี้กูจะเข้าไปในเมืองไปซื้อวัถตุดิบให้พวกป้า ๆ อยากได้อะไรไหม เดี๋ยวกูซื้อมาให้”

ทุกอาทิตย์ เธอจะเป็นคนไปซื้อข้าว และเนื้อสัตว์ มาให้แม่ครัวในโรงอาหารเป็นประจำ ที่เธอไม่ให้พวกป้า ๆ ไปซื้อ ก็เพราะเธอกลัวว่าป้าแม่ครัว จะยักยอกเงินเธอไป ครั้งละสองร้อยก็ได้ เธอเลยตัดปัญหาไปเลย ว่าเธอเนี่ยแหละจะเป็นคนไปซื้อของเอง พวกแม่ครัวมีหน้าที่ทำกับข้าว และล้างจานแค่นั้น เรื่องซื้อวัถตุดิบเป็นหน้าที่เธอเอง

“กูไม่มีอะไรอยากจะให้มึงซื้อหรอก แล้วเป็นไง เรื่องที่มึงบอกพี่ไกรว่าหลินเป็นแฟนกับมึง”

ยามิกาทำหน้าเซ็งเมื่อได้ยินเพื่อนถามเรื่องนี้

“ทำหน้าแบบนี้ พี่ไกรไม่เชื่อมึงใช่ไหม”

“อืม”

“กูว่าแล้ว มึงน่ะไม่เอาผู้ชายมาเป็นแฟนปลอม ๆ ของมึงตั้งแต่แรก”

พนาพรเน้นเสียงคำแรก ที่ตัวเองทายถูก

“ถึงเอาผู้ชายมา มันก็แค่นั้นแหละ พี่ไกรไม่ยอมตัดใจจากกูง่าย ๆ ไม่ว่ากูจะมีแฟนเป็นหญิงหรือชาย พี่ไกรก็ไม่ยอม และไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ขนาดว่ากูขอเวลาอยู่กับหลินเป็นส่วนตัวบ้าง พี่ไกรก็ไม่ยอม แถมยังมาขู่กันอีกว่าจะยกเลิกสัญญาซื้อขายกับเราทุกอย่าง อ้อยปีนี้พี่ไกรก็ไม่ได้มาเอาของเรานะ เขาบอกว่าพ่อของเขาซื้อกับเจ้าอื่นแล้ว กูไม่เชื่อที่พี่ไกรพูดหรอก คงเห็นว่าเจ้าอื่นถูกกว่าของเราน่ะสิ ทำเป็นมาโกหก”

“แล้วมึงก็ยกเลิกสัญญาซื้อขายกับพี่ไกรไป”

“บ้าใครจะไปทำอย่างนั้นกันวะ เรายังหาลูกค้าคนอื่นไม่ได้เลย ฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง ลูกค้ามันไม่ได้หากันง่าย ๆ นะ”

“กูรู้ แต่กูก็นึกว่า มึงจะทำแบบนั้นไง ไหนมึงอยากสลัดพี่เขาออกไปให้พ้นไง ทำไมมึงถึงยอมพี่ไกรได้”

“กูคิดว่าจะหาลูกค้าสักคนมันก็คงจะนาน อีกอย่างลูกปาล์มที่ตัดไปเมื่อวานก็ยังไม่ได้ส่งไปให้โรงงานของพี่ไกรเลย กูกลัวว่ามันจะเน่าไปซะก่อน ถ้าต้องยกเลิกสัญญากับพี่เขากะทันหัน อีกอย่างเรายังไม่มีลูกค้าคนอื่นเลย จะให้กูทำยังไง ทำแบบนั้น ก็ขาดทุนกันพอดี”

“งั้นก็แล้วแต่มึงก็แล้วกัน”

“ไม่เชื่อก็เรื่องของพี่ไกรสิ กูจะทำให้พี่เขาตัดใจจากกูให้ได้ เป็นผู้หญิงก็รักกันได้ไหมวะ ทำไมมึงกับพี่ไกรต้องคิดว่ากูไม่ได้ชอบน้องหลินด้วย

หลินก็เหมือนกันคิดเหมือนกันกับมึงเลย”

ประโยครองสุดท้ายยามิกาถามเพื่อนด้วยความหงุดหงิด

“มึงก็ไม่ได้รักน้องหลินจริง ๆ นิ”

“ก็ใช่ไง แต่กูบอกว่าเป็นแฟนกับหลิน พี่ไกรก็ควรจะเชื่อไม่ใช่เหรอ มันไม่น่าเชื่อถือตรงไหน”

“ก็ตรงที่มึงไม่ชอบผู้หญิงไง”

‘มึงรู้ได้ยังไงว่ากูไม่ชอบผู้หญิง’

ยามิกาคิดในใจไม่ได้พูดมันออกมาให้เพื่อนชายได้ยิน

“มันก็จริง ที่พี่ไกรจะไม่เชื่อกู งั้นกูกลับบ้านไปนอนก่อนนะ กูล่ะขี้เกียจจะมารับหน้าแล้ววะ เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับกูสักทีก็ไม่รู้ บอกอะไรไปก็ไม่เชื่อกันเลย”

“เออไปเถอะ ถ้ามีอะไรเดี๋ยวกูโทรไปถามมึง มึงคงจะเหนื่อย หาคนมาช่วยมึงแล้ว ก็เท่ากับว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่ก็ไม่แน่ พี่ไกรอาจจะถอดใจไปเอง ไม่วันใดก็วันหนึ่ง”

ประโยคหลังพนาพรให้กำลังใจเพื่อน เขาก็ไม่รู้จะช่วยมันยังไง ได้แต่เอาใจช่วยและให้กำลังใจมันไป

“กูว่าคงยาก ไปละนะ”

ว่าจบยามิกาก็เดินไปหาลินลดา ที่ยืนดูแทนไทหยอดเมล็ดข้าวโพดลงดิน

“หลินจะกลับพร้อมอาเลยไหม อาว่าจะกลับแล้ว”

ยามิกาไม่ได้เดินไปหาลินลดา เธอยืนตะโกนเรียกหลานสาวอยู่คันแทนาแทน

“กลับค่ะ”

ลินลดากลัวว่าอาหยกจะไม่รอเธออีก เธอก็เลยรีบวิ่งไปหาอาหยกด้วยความเร็วจนทำให้เธอสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น

“โอ้ย!”

เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บก้น ดีที่ดินมันนุ่ม เพราะไถพรวนดินแล้ว เธอก็เลยไม่ค่อยเจ็บมากนัก จะเจ็บก็ตอนที่ก้นกระแทกพื้นตอนแรกเท่านั้น นานไปมันก็ไม่ค่อยเจ็บแล้ว

ยามิการีบเดินไปหาทันที ที่ลินลดาหกล้ม

“จะรีบวิ่งไปไหนหลิน อาไม่หนีเราไปไหนหรอก”

เดินมาถึงยามิกาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ทันที

ลินลดาหน้างอที่อาหยกดุเธอ แทนที่จะถามว่าเจ็บไหม

“ก็หลินกลัวว่าอาจะเดินหนีไปก่อนเหมือนตอนเที่ยงนิค่ะ”

“ก็เลยกลัวว่าอาจะทำแบบนั้นอีก เลยรีบวิ่งมาหาอา”

ถึงเธอจะผิดที่เดินไปบอกลินลดาและเดินออกมาเลย โดยไม่ฟังคำตอบของหลาน แต่บ้างครั้งเธอก็ไม่ได้ทำแบบนั้น เธอเห็นว่าหลินอยากจะสับมันสำปะหลังต่อกับแทนไท เธอเลยไม่อยากกวน และคิดว่าลินลดาคงไม่มากับเธอหรอก ก็เลยเดินออกมาเลย ถ้าเธอจะไปหาไกรศรคนเดียวก็ไม่เป็นไร ยังไงซะพี่ไกรก็มาหาเธออีกอยู่ดี ถ้าพี่ไกรถามก็บอกว่า แฟนของเธอไปลองปลูกมันดู เธอเคยอยู่สองต่อกับพี่ไกรมาแล้ว ไม่มีปัญหาถ้าลินลดาไม่ได้มาด้วย

“ค่ะ”

ลินลดาตอบรับอาสาวหน้าบูดที่โดนคุณอาทำหน้าดุใส่ เธอพึ่งเคยคุณอาทำหน้าดุ

‘เวลาทำหน้าดุ ก็ดูเท่ไปอีกแบบนะ ถึงจะดูน่ากลัวก็ตามที’

ลินลดาเอ่ยชมคนตรงหน้าในใจ

“เจ็บมากไหม”

ยามิกาเอ่ยถามเสียงเข้ม ด้วยความหงุดหงิด

“ไม่ค่อยเจ็บค่ะ”

ลินลดาก้มหน้าตอบยามิกาเสียงเบาด้วยความกลัวเล็กน้อย เธอก็แค่รีบวิ่งมาหาแล้วหกล้ม ทำไมอาหยกต้องหงุดหงิดและดุเธอด้วย ลินลดาคิดในใจด้วยความงอน

“งั้นก็ลุกขึ้นมา ไม่งั้นอาจะกลับบ้านก่อน”

พอคุณอาพูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืนทันที ยังดีที่เธอหายเจ็บก้นแล้ว เลยลุกขึ้นมาได้อย่างคล่องแคล่ว

พอเห็นว่าลูกสาวเพื่อนไม่เป็นอะไร ยามิกาก็หันหลังเดินไปก่อนทันที โดยไม่สนใจคนข้างหลัง ว่าจะเดินตามมาหรือไม่ เธออยากกลับบ้านไปนอนเล่นจะแย่แล้ว เหนื่อยกับพี่ไกรแล้ว ต้องมาดูไร่ข้าวโพดอีก ไหนจะลินลดาที่ต้องตามเธอไปทุกที เพราะว่าเป็นแฟนหลอก ๆ ของเธออีก นี่เธอหาเรื่องให้ตัวเองอยู่ใช่ไหมเนี่ย ยามิกาคิดในใจ

พนาพรได้แต่ยืนมองสองอาหลานคุยกัน ที่เห็นท่าทางของเพื่อนไปหงุดหงิดใส่ลินลดาแบบนั้น มันจะรู้ไหม ว่าหน้าสวย ๆ ของหลานสาวของมันนั้นบูดบึ้งเพียงใด ไม่ใช่ว่าโกรธให้เพื่อนเขาแล้วเหรอ

พอเดินมาถึงบ้าน ยามิกาก็เดินเข้าไปในห้องนอนทันที