"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”
ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น
(กลับค่ะ)
“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”
(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)
ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)
“อะไรของอาเนี่ย”
ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว
“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”
“อืม”
แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม
บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน
“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”
พนาพรเอ่ยทักเพื่อน
“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”
ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”
“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”
“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”
“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”
ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่
“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”
“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”
คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”
พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ
“จริงที่สุด”
“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”
พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย
น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว
ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ
“กลับบ้านกันหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก
“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”
ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม
คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก
พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”
เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ
“ไม่มีค่ะ”
ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา
“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”
ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป
“ปล่อยนะคะ”
เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”
ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น
“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”
ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา
ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”
ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”
ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา
ถึงจะรู้สึกเสี
ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ
ตอนที่ 27
11:00
ยามิกาเดินเข้ามาในบ้านก็รู้สึกโล่งอกที่ไกรศรกลับบ้านไปแล้ว ครั้งแรกเลยนะเนี่ย ที่เธอไม่ได้เจอพี่ไกรศรในรอบหลายปี
Rrrrrr
“ค่ะพ่อ อาหยกบอกหลินแล้ว”
ยามิกาเห็นว่าลินลดากำลังคุยโทรศัพท์กับอธิกรอยู่ เธอก็เลยขึ้นห้องของตัวเองไป
(ลูกอยากได้อะไร เดี๋ยวพ่อซื้อไปฝาก)
“หลินเอาช็อกโกแลตกับเสื้อไซส์2xl ค่ะ”
(จะเอาเสื้อไปทำอะไรไซส์ใหญ่ขนาดนั้นลูก)
อธิกรถามลูกสาวด้วยความสงสัย
“หลินจะเอาไปให้อาหยกค่ะ”
(แล้วเป็นไงอาหยกดีกับหลินไหม)
“ดีค่ะ อาหยกสวยแล้วก็เท่มาก หลินชอบ”
ชอบที่เธอหมายถึง คือไม่ได้ปลื้มอาหยก แต่เป็นอย่างอื่นที่พ่อของเธอไม่รู้แน่นอน
(ดีแล้วแหละลูก แค่นี้ก่อนะหลิน มันดึกแล้ว)
“ค่ะ”
แล้วเธอก็ขึ้นห้องไปพักผ่อน เธอเดินสวนทางกันกับอาหยกที่กำลังเดินลงไปข้างล่างพอดี
“ตอนเที่ยงจะไปกินข้าวกับอาที่โรงอาหารในไร่กับอาไหม”
“ไปค่ะ”
“ตอนเที่ยงนะ เดี๋ยวอาจะขึ้นไปเรียก”
“ค่ะ”
ห้องครัว
“ป้าไม่ต้องทำข้าวเที่ยงนะคะ หยกว่าจะไปกินข้าวกับหลินที่โรงอาหาร”
ยามิกาบอกป้าแม่บ้านแล้ว ก็เดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำออกมาเทใส่แก้ว
“เมื่อเช้าคุณไกรมาหาคุณหยกด้วยนะคะ”
“ค่ะเรื่องนั้นหยกรู้จากผู้จัดการแล้ว ป้าคะ ถ้าพี่ไกรมาถามป้าว่า หลินกับหยกเป็นอะไรกัน ก็บอกเขาไปเลยนะคะ ว่าเป็นแฟนกัน”
ยามิกาต้องบอกกับป้าแม่บ้านแบบนี้ เพื่อว่าพี่ไกรจะลองถามป้านวลดู ว่าป้านวลจะรู้เรื่องนี้หรือเปล่า พี่ไกรอาจจะไม่เชื่อเธอแล้วลองถามนวลวรรณดูก็ได้ เรื่องนี้เธอเลยจำเป็นต้องบอกให้ป้านวลรู้
“แฟน!”
นวลวรรณทวนคำของเจ้านายด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เป็นแฟนกันเนี่ยนะ อากับหลานจะมาเป็นแฟนกันได้ยังไง ที่สำคัญเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่ เธอไม่เคยรู้เลยนะเนี่ย ว่าคุณหยกชอบผู้หญิง เธอคิดในใจ
“ใช่ค่ะ หลินเป็นแฟนหยก”
“จะเป็นแฟนกันได้ยังไงคะ ก็คุณหลินเป็นหลานคุณหยก”
“ไม่ใช่หลานแท้ ๆ หรอกค่ะ เพื่อนหยกเขาฝากให้ดูแลหลิน ตอนที่เขาไปทำงาน”
“ออเหรอค่ะ ถึงว่าคุณหลินไม่รู้เรื่องพ่อกับแม่ของคุณหยกเลย”
“เรื่องอะไรคะ”
ยามิกาถามด้วยความสงสัย
“ก็คุณหลินถามป้าว่า พ่อกับแม่คุณหยกไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ ป้าก็ตอบคุณหลินไปว่า พ่อกับแม่ของคุณหยกอยู่ที่กรุงเทพ”
“ที่ว่าเป็นแฟนกันไม่ใช่แฟนจริง ๆ นะคะ แต่หยกทำเพื่อตบตาพี่ไกรให้เลิกยุ่งกับหยกสักที”
‘ถึงว่า ทำไมคุณหยกเป็นแฟนกับคุณหลิน ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง’
นวลวรรณคิดในใจ เธอก็นึกว่า คุณหยกนิยมชมชอบเพศเดียวกันเสียอีก
“แล้วมันได้ผลไหมคะ”
นวลวรรณถามอย่างคาดหวัง ว่าไกรศรนั้นจะเลิกมาจีบแล้วก็เลิกมาทานข้าวกับเจ้านายของเธอเสียที
“ไม่ได้ผลค่ะ เขาบอกว่าไม่เชื่อที่หยกพูด”
“ถึงว่ามาหาคุณหยกถึงที่บ้าน”
“ป้าไปทำความสะอาดห้องหลินกับหยกด้วยนะคะ”
“ค่ะเดี๋ยวป้าจะขึ้นไปทำให้ หลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้ว”
12:00
ก๊อก ก๊อก
“หลินเปิดประตูให้อาหน่อย”
“....”
“หลิน! หลิน”
“.....”
ยามิกาตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เพราะประตูห้องของลินลดานั้นไม่ได้ล็อคเธอจึงเปิดออกอย่างง่ายดาย
เธอเดินไปที่เตียงนอนที่ลินลดานอนอยู่
“นอนหลับอะไรขนาดนั้น ขนาดเคาะประตูเสียงยังไม่ได้ยินเลย”
เธอหย่อนก้นนั่งลงบนที่นอนของหลานสาว พร้อมกับพูดกับตัวเองไปด้วย
ยามิกาเอื้อมมือไปปัดผมออกจากใบหน้าของหลานสาว อย่างเบามือ เพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมา
“ตอนนอนก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยเรา”
ยามิกามองดูใบหน้าตอนที่ลินลดาหลับด้วยความอ่อนโยน เธอเอามือไปจับแก้มของลินลดาทั้งสองข้าง ซึ่งแก้มของหลินนั้นก็นุ่มมาก
“อือ”
ลินลดาร้องออกมาด้วยความรำคาญ พร้อมกับนอนหันข้างหนี
“ตื่นได้แล้วหลิน มันเที่ยงแล้วนะ”
ยามิกาทำการปลุกลินลดาด้วยการเขย่าแขนคนที่นอนอยู่ไปมา
“ถ้าไม่ตื่นอาจะจูบหลินจริง ๆ นะ”
คราวนี้เธอก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของลินลดา ดูซิว่ายังจะไม่ตื่นอยู่อีกไหม
ลินลดางัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความง่วง เธอค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา อย่างคนที่ไม่รู้เรื่อง
ยามิกาเห็นว่าคนที่นอนอยู่นั้นเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงเธอ เธอเลยตัดสินใจก้มหน้าลงไปหอมแก้มคนขี้เซ้า ถ้ายังไม่ตื่นอีกนะ เธอไม่แค่หอมแก้มหลินแน่ เธอคิดในใจ
เมื่อปากเตะลงที่แก้มของเธอ ลินลดาก็ตื่นเต็มตาทันที เธอลุกขึ้นนั่งแล้วเอามือจับแก้มของตัวเองไว้ ด้วยความเขิน
“อาทำอะไรหลินเนี่ย”
เธอถามด้วยใบหน้าที่ไม่ได้งัวเงียแล้ว พร้อมกับหัวใจที่มันเต้นโครมครามอยู่ในอก
“หลินคิดว่าอาทำอะไรล่ะ”
ยามิกายิ้มพาย ส่งไปให้หลานสาว
“ไม่รู้ค่ะ”
เธอรีบตอบคนตรงหน้าทันที เธอรู้แต่เธอไม่บอกหรอกนะ เล่นมาหอมแก้มกันแบบนี้ เธอก็เขินเป็นนะ มาทำแบบนี้เธอก็ยิ่งเข้าข้างตัวเอง ว่าอาหยกจะต้องชอบเธอชัวร์ จะถ้าไม่ชอบแล้วจะทำแบบนี้ทำไม
“ไม่รู้จริงเหรอ งั้นก็แล้วไป อามาชวนเราไปกินข้าวที่โรงอาหาร มันเที่ยงแล้ว”
“ค่ะ ขอหลินล้างหน้าล้างตาก่อนได้ไหมคะ”
“ได้ เมื่อกี้รู้ไหม ถ้าหลินไม่ตื่นอาจะทำอะไร”
พูดจบยามิกาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนตรงหน้า
“มะ ไม่รู้ค่ะ”
ลินลดาเขินจนพูดไม่ค่อยออก
“หลินอยากรู้ไหม”
“ไม่ค่ะ”
ลินลดาตอบพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง
แล้วเธอก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ
“งั้นอาไปรอข้างล่างนะ”
“ค่ะ”
ที่โรงอาหารในไร่
12:00
ยามิกาพาลินลดาเดินเข้ามาในโรงอาหาร คนงานหลายคนที่เห็นเจ้านาย ก็ส่งยิ้มทักทายเจ้านายสาวด้วยรอยยิ้ม
คนงานหลายคนหันไปมองคนที่มากับยามิกาด้วยความสนใจ เพราะไม่รู้ว่าผู้หญิงสวยน่ารักคนนี้เป็นใคร บ้างคนก็รู้อยู่แล้วว่าลินลดาเป็นใครเธอไม่ได้สนใจสายตาที่มองมาที่เธอด้วยความสนใจ
เธอเพียงแต่ยืนอยู่เฉย ๆ และหันไปมองคนงานหลายคนที่มองมาที่เธอเท่านั้น
“ไปกินข้าวกันเถอะค่ะอา หลินหิวแล้ว”
ยามิกาได้ยินแบบนั้น ก็เดินนำลินลดาไปต่อแถว ที่มีคนงานหลายคนยืนต่อแถวกันอยู่
“คนเยอะจังเลยนะคะ อาเลี้ยงอาหารคนงานสามเวลาเลยเหรอคะ”
ลินลดาหันหลังไปถามคุณอาสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ
“ไม่อามีข้าวให้กินแค่ตอนเช้ากับตอนเที่ยง ส่วนตอนเย็น ให้คนงานไปหากินเอง รอบ ๆ ไร่ของอา มีคนมาขายของกินหลายอย่างอยู่ อาก็เลยไม่ได้เลี้ยงอาหารพวกเขา”
“ออค่ะ”
ลินลดามองสำรวจโรงอาหารด้วยความสนใจ ในโรงอาหารแห่งนี้ ก็ใหญ่พอสมควร มีเก้าอี้และโต๊ะยาวตั้งอยู่สามแถว เธอนับดูทั้งหมด ก็มีโต๊ะกับเก้าอีก สิบห้าตัว แล้วก็มีกระท่อมรอบ ๆ โรงอาหารอีก สิบหลัง
“รับอะไรดีค่ะ”
ป้าแม่ครัวเอ่ยถามลินลดา เมื่อถึงคิวของเธอ เธอมองเมนูทั้งสองด้วยความอยากกิน
“เอาทั้งแกงเขียวหวานกับปลานิลทอดได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะ แต่ต้องกินให้หมดนะ”
แม่ครัวบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจนั้นสงสัยว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือใคร เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
ยามิการู้ว่าแม่ครัว สงสัยอะไรเธอก็เลยพูดขึ้น
“นี่หลิน หลานหยกเองค่ะ”
“ออหลานคุณหยกนี่เอง ว่าอยู่ทำไมถึงได้สวยน่ารักอย่างนี้ ที่แท้ก็หลานเจ้าของไร่”
“อะนี่ป้าแถม เนื้อไก่ให้สองชิ้นเลย”
ว่าแล้วป้าแม่ครัวก็ตักแกงเขียวหวานเพิ่มไก่สองชิ้นลงไปในจานข้าวของหลานเจ้าของไร่ ตักเสร็จก็ยื่นให้ลินลดา
“เดี๋ยวป้าเอาปลานิลทอดให้”
“หลินไปหาที่นั่งนะ เดี๋ยวอาได้ข้าวแล้วจะตามไป”
“ค่ะ”
“สวยนะคะ หลานสาวคุณหยก”
หลังจากที่ลินลดาเดินออกไปแล้ว แม่ครัวก็เอ่ยชมหลานสาวเธอด้วยรอยยิ้ม
ยามิกาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มให้แม่ครัวเท่านั้น
“รับอะไรดีค่ะ”
“เอาแค่แกงเขียวหวานไก่ก็พอค่ะ”
“ได้ค่ะ ในครัวป้าทำแกงปลานิลไว้ คุณหยกเอาด้วยไหมคะ อันนี้ป้าทำกินเอง”
“ไม่เอาค่ะ แค่นี้ก็พอ หยกกินไม่หมด”
ยามิกาเอ่ยบอกแม่ครัว ที่ตักอาหารให้เธอจนล้นจาน
“กินแค่นี้จะไปอิ่มอะไรคะ”
ยามิกาไม่ได้พูดอะไร เธอรับจานข้าวมาแล้ว เดินไปหาลินลดาทันที ถึงเธอจะบอกแม่ครัวไปสักกี่รอบ พวกป้า ๆ ก็ตักให้เธอจนล้นจานอยู่ดี ถ้าเธอกินไม่หมด เธอก็จะห่อไปกินที่บ้านตอนเย็น ยามิกาเดินมาที่โต๊ะแถวหนึ่ง เธอหันซ้ายหันขวา มองหาลินลดา ไม่นานเธอก็เห็นหลินนั่งอยู่ที่กระท่อม กับผู้ชายสองคน
เธอหงุดหงิดขึ้นมา ทำไมหลินชอบไม่หามันนัก หลายครั้งแล้วที่เธอเห็นหลินไปพูดคุยกับมัน ยามิกาทำได้เพียงแค่หงุดหงิดในใจคนเดียวแล้วเธอก็เดินไปหาลินลดาที่นั่งอยู่ในกระท่อม