"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 5
08:45
ลินลดาเดินไปดูสวนมะลิที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านอาหยก เธอเห็นคนงานห้าหกคนกำลังเก็บดอกมะลิใส่ตระกร้าที่ผูกไว้ที่เอวของตัวเอง คนงานทุกคนใส่เสื้อแขนยาว และใส่หมวกปิดบังใบหน้าเพื่อกันแดด เธอดูแล้วมีแต่พวกลุงกับป้า พอหันหน้าไปดูทางซ้ายก็เห็นเหมือนเด็กวัยรุ่นผู้ชาย น่าจะอายุเท่าเธอกำลังตั้งใจเก็บดอกมะลิอยู่ เธอเดินไปดูต้นมะลิใกล้ ๆ คนงานหันมามองเธอด้วยความสนใจใคร่รู้
"หนูเป็นคนงานใหม่เหรอ"
ป้าสีที่ใส่เสื้อสีแดงหันหน้ามาถามเธอ และมองการแต่งตัวของเธอด้วยตั้งแต่หัวจรดเท้าความสงสัย
ส่วนคนอื่นที่เห็นก็หันมามองเธออย่างสนใจ รวมถึงผู้ชายวัยรุ่นคนนั้นด้วย ที่ตอนแรกไม่ได้หันหน้ามามองเธอ
"ไม่ใช่หรอกค่ะ หนูแค่มาเดินดูดอกมะลิเฉย ๆ"
ลินลดาตอบป้าด้วยใบหน้าปกติ
"หนูอยู่ที่นี่นานแล้วเหรอ ทำไมป้าไม่เคยเห็นเลย"
ป้าอีกคนที่ยืนอยู่ข้างป้าที่ใส่เสื้อสีแดงถามเธอขึ้นด้วยความสงสัย เธอไม่เคยเห็นเด็กคนนี้อยู่ในไร่ของคุณหยกมาก่อนเลย ดูจากการแต่งตัวแล้ว ไม่น่าจะใช่คนงาน และไม่ได้มาทำงานแน่ ๆ ทัศนีคิดในใจ
"หนูเพิ่งมาที่นี่เมื่อวานน่ะคะ"
ลินลดาตอบทัศนี
"ออ แล้วหนูเป็นลูกเต้าเหล่าใครเหรอ ป้าชื่อแดงนะ"
ป้าที่ใส่เสื้อสีแดงถามเธอ และก็แนะนำตัวให้เธอรู้จัก
"หนูชื่อหลินนะคะ เป็นหลานของอาหยก"
"ห๊ะ! หลานของคุณหยก"
ทัศนีและป้าแดงตกใจจนอุทานออกมาเสียงดัง ทัศนีว่าจะถามลินลดาต่อ แต่ตาของเธอก็เหลือบไปเห็นผู้จัดการกำลังเดินมาทางนี้ เธอก็เลยก้มหน้าเก็บดอกมะลิต่อ ป้าแดงก็เหมือนกัน
"น้องหลิน"
ลินลดาหันหน้าไปตามเสียงที่มีคนเรียกเธอ ผู้ชายตัวสูง ผิวเข้ม จมูกโด่ง ตาคม ผมดกสีดำ ใส่เสื้อเหมือนคนงาน แต่กางเกงเป็นกางเกงยีนส์สีดำ และก็ใส่หมวกฟางไม้สานสีเขียว เดินมาข้างหลังเธอ ลินลดาคิดในใจทำไมเขาถึงรู้ชื่อเธอ แต่พอคิดอีกที อาหยกก็คงจะบอกเขานั้นแหละถึงได้รู้ชื่อของเธอ
"น้องลินลดาใช่ไหมครับ"
"ใช่ค่ะ"
"พี่ชื่อพนานะ เป็นผู้จัดการไร่ คุณหยกบอกให้พี่พาน้องหลินไปเดินดูไร่"
พนาพร หรือ พนา เป็นเพื่อนกับยามิกา และก็เป็นผู้จัดการไร่ด้วย เขามาเป็นผู้จัดการที่นี่ตั้งแต่ไร่ยังไม่ได้เป็นรูปเป็นร่างแบบนี้
"เรียกหลินก็ได้ค่ะ"
ลินลดาบอกคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
"ครับ คุณหลิน อยากดูตรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ เดี๋ยวพี่พาเดินไปดู"
"ดูตรงนี้ก่อนได้ไหมคะ หลินอยากลองเก็บดอกไม้"
ลินลดาบอกผู้จัดการน้ำเสียงปกติ เธอเห็นคนงานเก็บดอกมะลิแล้ว เธอก็อยากลองเก็บดูบ้างว่ามันเป็นยังไง แถมดอกมะลิก็หอมมากด้วย เธออยากไปดูดอกมันใกล้ ๆ
"ได้สิครับ แทน! มานี่"
แทนไทที่กำลังเก็บดอกไม้อยู่ทางซ้ายมือสุดแปลง ได้ยินผู้จัดการเรียก ก็รีบเดินไปหา
"แทนนี่คุณหลินเป็นหลานสาวของคุณหยก พาคุณหลินเดินเก็บดอกไม้ด้วย เดี๋ยวพี่กลับมานะ"
ประโยคหลังพนาพรหันหน้ามาบอกลินลดา พอบอกเสร็จเขาก็เดินไปทางบ้านของเพื่อนสาวทันที
"มาครับ เดี๋ยวผมพาคุณหลินเก็บดอกไม้"
บอกหลานเจ้านายเสร็จแทนไทก็เดินนำลินลดาไปที่ ๆ ที่ตัวเองกำลังเก็บอยู่
"นี่ครับตะกร้าที่เอาไว้เก็บดอกมะลิ เอาผูกไว้ที่เอวนะครับ เวลาเก็บใส่ตระกร้าจะได้เก็บง่าย"
แทนไทยื่นตระกร้าใบใหม่มาให้เธอ และบอกวิธีเด็ดดอกไม้ให้เธอฟัง เธอฟังเขาอย่างตั้งใจ พอเขาบอกเธอเสร็จ เขาก็เด็ดดอกมะลิให้เธอดูเป็นตัวอย่างสองรอบ
"เอาแต่ดอกตูม ๆ นะครับ ดอกที่มันบานแล้วไม่ต้องเก็บ ส่วนอันที่มันตูมแต่ดอกยังเล็ก ๆ อยู่อย่าไปเด็ดนะครับ คุณหลินลองเก็บดูสิครับ"
พนาพรเอ่ยบอกลินลดาให้เธอเด็ดดอกไม้ให้เขาดู
"แบบนี้ใช่ไหมคะ"
ลินลดาเอื้อมมือไปเก็บดอกที่มันดอกตูมโตเต็มวัย ตามที่เขาบอก
"ใช่ครับ เก็บไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเต็มตระกร้า ถ้าเต็มแล้ว เอาไปใส่ในถุงที่วางอยู่ตรงนั้นนะครับ ถ้าคุณหลินเหนื่อยนั่งพักกินน้ำตรงโน้นได้นะครับ"
ลินลดาแค่พยักหน้ารับ แล้วก็เก็บดอกมะลิใส่ตระกร้าจนเกือบจะเต็ม เธอก็เงยหน้าขึ้นมองซ้าย มองขวาหาแทนไท เขาอยู่ที่ถังน้ำแข็ง ทางด้านขวามือ เห็นเขาอยู่ตรงนั้นเธอก็เลยเดินไปหาเขาที่กำลังกินน้ำอยู่
"จะกินน้ำเหรอครับ เดี๋ยวผมตักให้"
แทนไทถามหลานเจ้านายด้วยความกระตือรือร้นที่จะตักน้ำให้ลินลดา
"ไม่เป็นไรคะ คุณแทนไม่ต้องเรียกหลินว่าคุณก็ได้ค่ะ เราน่าจะอายุไล่เรียกัน"
เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม เวลาแทนไทเรียกเธอว่าคุณ มันรู้สึกเหมือนเป็นลูกคุณหนูอะไรแบบนั้น อีกอย่างเธอก็ไม่ใช่หลานสาวแท้ ๆ ของคุณอาด้วย และเหมือนคนตรงหน้ายังเกร็ง ๆ อยู่เพราะเธอเป็นหลานของเจ้านาย เขา เรียกว่าหลิน เป็นกันเองน่าจะดีกว่าคุณหลินที่เขาเรียก เธอคิด
"งั้นหลินเรียกผมว่า แทนหรือแทนไทก็ได้ครับ ผมยี่สิบสามปีครับ"
แทนไทแนะนำตัวกับลินลดาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
"อายุเท่ากันกับหลินเลยค่ะแล้วดอกไม้พวกนี้เอาไปขาย แล้วก็เอาไปร้อยพวงมาลัยด้วยเหรอคะ"
ลินลดาถามเขาด้วยความอยากรู้
"ใช่ครับ ที่ไร่มะลิของคุณหยกขายกิโลละสามร้อยถึงเจ็ดร้อยห้าสิบบาทครับ คนที่เขาซื้อไป ก็เอาไปร้อยพวงมาลัยบ้าง บ้างก็เอาไปทำน้ำมันหอมระเหย ทำดอกไม้แห้ง แล้วก็ไปลอยใส่น้ำเย็นเพื่อดื่มกินครับ"
แทนไทอธิบายให้ลินลดาฟัง
"ออค่ะ แล้วแทนมาเก็บทุกวันเลยเหรอ"
ลินลดาถามเขาด้วยความอยากรู้
"ก็ไม่ทุกวันหรอกครับ บางวันคุณหลินก็ให้ไปช่วยสับมัน ปลูกมันครับ"
"ออ แล้วแทนได้เงินเดือนเท่าไหร่เหรอ"
"ได้ประมาณ เก้าพันห้าร้อยบาทครับ อยู่ที่นี่มีข้าวให้กินฟรีทุกมื้อ แล้วก็ยังมีห้องพักให้ด้วยครับ"
ได้เงินเยอะอยู่นะเนี่ย แถมยังมีห้องให้อยู่ และมีข้าวให้กินอีกด้วย ลินลดาคิดในใจ
"ฉันขอถามอะไรนายหน่อยสิ"
ลินลดาถามเขาเสียงเบา เพราะกลัวว่าพวกลุงกับป้าจะได้ยินในสิ่งที่เธอกำลังจะถามแทนไท
"ถามอะไรเหรอครับ"
"อาหยกเขาเป็นคนเงียบ ๆ หน้าตานิ่ง ๆ ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูดเหรอ"
ลินลดาถามเพื่อนใหม่ด้วยความอยากรู้จักคุณอามากขึ้น เวลาคุณอาเห็นเธอก็ทำหน้าตานิ่ง ๆ แล้วก็ดูเป็นคนเงียบ ๆ แต่เวลาคุณอาอยากรู้หรืออยากบอกอะไร ก็จะถามเธอ แต่ถ้าไม่อยากรู้จะเงียบไปเลย เธอคิดเอา หลังจากที่เธออยู่กับยามิกาได้หนึ่งวัน ไม่รู้ว่าใช่อย่างที่เธอคิดไหม เธอก็เลยถามแทนไทเพราะความอยากรู้
"ครับ แต่ว่าคุณหยกใจดีนะครับ ไม่เอาเปรียบคนงาน เวลาใครเดือดร้อนอะไรคุณหยกจะช่วยเสมอถ้าไม่เกินกำลังของท่านน่ะครับ"
เป็นอากับหลานกันทำไมถึงไม่รู้นิสัยของอาตัวเองล่ะ แทนไทคิดในใจ แต่ไม่กล้าถามลินลดาออกไป
"แล้วแทนเคยเห็นอาหยกยิ้มหรือหัวเราะไหม"
เธอเคยอ่านในนิยายว่าคนที่ไม่ค่อยพูดนั้นไม่ค่อยยิ้มหรือหัวเราะ แต่ไม่รู้ว่าอาหยกจะเป็นแบบนั้นไหม
"ผมเคยเห็นคุณหยกยิ้มบ่อยครั้งอยู่นะครับเวลาพูดคุยกับคนงาน แต่หัวเราะเนี่ยผมไม่เคยเห็นเลย"
แทนไทเคยเห็นยามิกายิ้มอยู่หลายครั้ง เวลาที่คุณหยกพูดคุยกับคนงาน หรือกับคุณไกรศร แต่หัวเราะเขาไม่เคยเห็นจริง ๆ
"เหรอ"
แต่เวลาพูดคุยกับเธอไม่เห็นจะค่อยยิ้มเลย หรือว่าคุณอาไม่ชอบเธอกันนะ ลินลดาได้แต่คิดในใจ
"คุยอะไรกันอยู่ครับน้องหลิน"
พนาพรเดินเข้ามาเอ่ยถามลินลดาที่กำลังคุยกับแทนไทอยู่อย่างสนิทสนมกัน
"ไม่มีอะไรค่ะ หลินอยากไปดูทางด้านนู้น"
ลินลดาชี้มือไปทางต้นปาล์มบอกผู้จัดการไร่
"ได้ครับ เดี๋ยวพี่พาไป"
"เราไปก่อนนะแทน"
เธอหันหน้ามาบอกแทนไท แล้วก็เดินตามผู้จัดการไร่ไป
