"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ยูริ,รักโรแมนติก,รัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ใช่ค่ะ หลินไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนของพ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ผู้ชาย"
ลินลดาบอกพ่อไปตามความจริง เธอไม่อยากไปอยู่กับเพื่อนพ่อเลย
"ผู้ชายที่ไหนลูก พี่หยกเขาเป็นผู้หญิง"
กันยารัตน์บอกลูกสาวที่เข้าใจผิด
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
“หลินจะกลับพร้อมอาไหม”
ยามิกาโทรบอกลินลดาเธอขี้เกียจเดินไปเรียกหลานสาวแล้ว อีกอย่างนายแทนไทก็คงจะไม่อยากเจอหน้าเธอด้วย สงสัยคงกลัวที่เธอว่าให้วันนั้น
(กลับค่ะ)
“จะกลับบ้านก็เดินมา ถ้าไม่มาเดี๋ยวนี้ อากลับก่อนนะ”
(เดี๋ยวสิค่ะ หลินจะเดินไปเดี๋ยวนี้แหละ คนแก่อะไรใจร้อนจัง)
ตี๊ด (เสียงยามิกากดวางสาย)
“อะไรของอาเนี่ย”
ลินลดาพูดกับโทรศัพท์ ด้วยความไม่เข้าใจอารมณ์ของคุณอาสาว
“แทนเรากลับก่อนนะ คุณอาโทรเรียกแล้ว”
“อืม”
แทนไทตอบเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม
บอกลาแทนไทแล้ว ลินลดาก็รีบเดินไปหาคุณอาที่อยู่อีกไร่หนึ่ง ที่อยู่ติดกัน
“พักนี้มึงดูหน้าตากำลังมีความรักนะ”
พนาพรเอ่ยทักเพื่อน
“หน้าตาดูมีความรักยังไงของมึง”
ยามิกาถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็มึงไม่เหมือนเมื่อก่อนไง ดูมีความสุข หน้าดูอิ่ม มีออร่าเหมือนคนกำลังมีความรัก”
“มึงคิดไปเองรึเปล่า คนอย่างกูเนี่ยนะจะมีความรัก บ้าหรือเปล่า”
“มึงต้องมีคนที่แอบชอบอยู่ใช่ไหม บอกมาเลยนะ ไม่งั้นหน้ามึงไปฟ้องออกมาแบบนี้หรอก ถึงมึงจะเก็บมันเก่งสักแค่ไหน มันก็ต้องมีวันหลุดสักครั้งละว้า ว่ามึงกำลังมีความรัก ปกติก็พูดน้อย หน้านิ่ง เงียบไม่ค่อยพูดกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ตั้งแต่มีน้องหลินมาอยู่ด้วย หน้ามึงดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน เอ๊ะหรือว่ามึงจะชอบน้องเขา”
“ไม่ได้ชอบ มึงน่ะคิดไปเอง หลินเป็นหลานกูนะเว้ย มึงก็พูดไป มึงคิดว่าหลินจะชอบผู้หญิงหรือไง”
ยามิกาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ให้มันจับได้ว่าเธอกำลังชอบใครบางคนอยู่ หารู้ไม่ว่าลินลดาที่กำลังเดินเข้ามาหายามิกานั้น ก็หยุดชะงักทันทีที่ได้ยินอาหยกพูดแบบนั้น อกข้างซ้ายของเธอมันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที ที่ได้ยินว่าอาหยกไม่ได้รักเธอ แล้วที่ผ่านมาล่ะมันคืออะไร เธอได้แต่คิดในใจด้วยความสับสน ละคนเสียใจ ตกลงคนที่คนอาพูดถึงคือใครกันแน่
“ข้อหลังที่มึงพูดมากูก็ไม่รู้วะ ตกลงมึงไม่ได้ชอบน้องหลินใช่ไหม”
“เออ! ชัดพอไหมเพื่อน”
คำตอบครั้งที่สองยิ่งทำให้ใจเธอเจ็บ ตอบเน้นขนาดนี้ เธอเชื่อแล้วว่า อาหยกไม่ได้ชอบเธอจริง ๆ
“ชัดมาก ๆ เลยคร้าบเพื่อน ตกลงมึงไม่ได้มีความรักจริง ๆ ใช่ปะ”
พนาพรถามด้วยความไม่แน่ใจ ในคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว ดูยังไงมันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน ทรงแบบนี้ มันต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้แน่ ๆ
“จริงที่สุด”
“อ้าวน้องหลินทำไมไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ”
พนาพรเอ่ยทักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นลินลดาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล ยามิกาที่ยืนคุยกับเพื่อนอยู่หันหน้าไปมองลินลดาด้วยความตกใจเล็กน้อย เรื่องที่เธอคุยกับพนาพร หลินคงได้ยินแล้วสินะ ถ้ารู้ว่าหลินกำลังเดินมาหาเธอเร็วขนาดนี้ เธอไม่น่าตอบคำถามมันเลย
น่าจะเงียบปากไว้ ไม่รู้ว่าหลินคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดูทำหน้าเข้าคงงอนเธอแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ยามิกาได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ กับตัวเองที่ทำให้หลินโกรธ เห็นแบบนั้นยามิกาก็เดินไปหาหลานสาว
ลินลดาถอยหลังเล็กน้อย ที่คุณอาเดินเข้ามาใกล้เธอ
“กลับบ้านกันหลิน”
ยามิการ้องเรียกลินลดาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค่ะ”
เธอตอบคุณอาไปด้วยใบหน้าปกติ แต่ในใจเธอในตอนนี้ไม่ได้ปกติเหมือนใบหน้า เธอไม่อยากเดินกลับบ้านกับคุณอาเลย แต่เธอก็ต้องเดินไปหาคุณอาโดยที่ไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อได้รู้ความจริง จากปากอาหยก
“เป็นอะไรรึเปล่าหลิน”
ยามิกาถามคนข้างกายด้วยความผิดปกติ เมื่อเธอรู้สึกว่าอามรมณ์ของหลินเปลี่ยนไปเมื่ออยู่กับเธอ ไม่เหมือนเมื่อก่อน เธอรู้สึกได้ ถึงใบหน้าของหลินจะดูเหมือนเดิมก็ตาม
คงจะงอนเธอสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
เมื่ออยู่กันสองคน ลินลดาก็ไม่คิดจะปกปิดใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่อาหยก
พร้อมกับตอบยามิกาน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ได้เป็นแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น อาไปทำอะไรให้หลินโกรธเหรอ บอกอาได้นะ”
เธอรู้ว่าลินลดาโกรธอะไรเธอ เธอก็แค่ถามดู เพื่อว่าหลินนั้นจะบอกเธอจริง ๆ
“ไม่มีค่ะ”
ลินลดาปากแข็งไม่ยอมบอกยามิกา
“หลินมีอะไรทำไมไม่บอกอา”
ยามิกาเดินเข้าไปคว้าแขนลินลดาไว้ เมื่อหลินจะเดินหนีเธอไป
“ปล่อยนะคะ”
เธอบอกคนตรงหน้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด
“ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”
ยามิกาพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนของหลานสาวแรงขึ้น
“หลินเจ็บนะคะ ถ้าจะมาเค้นเอาคำตอบกันแบบนี้ หลินไม่ชอบ ไม่มีอะไรจะคุยกับอาด้วย”
ลินลดาพูดด้วยใบหน้าโมโห พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือปลาหมึกของคุณอา
ยามิกายอมปล่อยแขนหลานสาวแต่โดยดี ทำให้แรงที่ลินลดาสะบัดมือของเธอนั้นไปโดนข้างลำตัวเธออย่างแรง แต่ยามิกาก็ไม่ได้สนใจอะไร
“ได้ งั้นเราก็ไม่ต้องมาพูดคุยกันอีก อาคงไม่ใช่คนสำคัญสำหรับหลินสินะ หลินถึงไม่ยอมบอกอา ว่าหลินเป็นอะไร”
ยามิกาพูดด้วยความโกรธ พูดจบเธอก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้ลินลดารู้สึกสับสน ตกลงว่าใครโกรธใครกันแน่
“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดสิ”
ลินลดาตะโกนไล่หลังยามิกา
ถึงจะรู้สึกเสี
ยใจยังไง เธอก็ไม่ไปง้ออาหยกก่อนหรอก ก็เธอเป็นคนโกรธอาหยกก่อน ยามิกานั้นแหละต้องมาง้อเธอ
ตอนที่ 9
ลินลดาอาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้วเรียบร้อย เธอก็เดินลงมาชั้นล่าง มาหาคุณอา
เธอยืนอยู่หน้าบันไดมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นยามิกาอยู่ที่นี่
ลินลดาไม่รู้จะทำอะไร เธอก็เลยเดินไปหลังบ้าน ไปดูว่าคุณอาไกรศรกลับบ้านไปรึยัง
เธอมองไปที่ต้นมะม่วงใหญ่ไม่เห็น
ไกรศรอยู่ที่นั่นแล้ว เสื่อที่ปูนั่งกินข้าวเมื่อตอนกลางวันก็ไม่มี
ลินลดาเดินไปที่โซฟา ใกล้กับห้องครัว
เธอไม่รู้จะทำอะไร บ้านก็เงียบ แล้วเธอรู้สึกเบื่อขึ้นมา
พอเธอเดินมาถึงหน้าโซฟา เธอก็เห็นคุณอากำลังนอนหลับอยู่ โดยที่มีมือถือวางไว้ข้างตัว เธอกลัวว่ามันจะหล่นลงมาแตก เธอก็เลยเดินเข้าไปหยิบโทรศัทพ์ของยามิกามาวางไว้บนโต๊ะ
กะว่าจะมานอนเล่นเกมส์สักหน่อย
แต่อาหยกก็มานอนตรงนี้ก่อน แต่ไม่เป็นไร เธอไปเล่นเกมส์บนห้องนอนก็ได้
“ตอนหลับก็เท่เหมือนกันนะเนี่ย ไม่เหมือนตอนเจอกันครั้งแรกเงียบอย่างกับเธอไม่ได้นั่งรถมาด้วย”
ลินลดามองใบหน้าของอาสาว แล้วพูดกับตัวเองเสียงเบา เพราะเธอกลัวว่าอาหยกจะได้ยิน
ติ้ง (เสียงแชท)
ลินลดาเลิกจ้องมองหน้าของยามิกา
แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูว่าใครส่งแชทมา
หา เธอรีบเปิดเข้าแอปดูทันที
(สติกเกอร์รูปมียกมือ)
“ว่าไงมึง”
ลินลดาพิมพ์กลับถามเพื่อน
(ไปอยู่กับอา เป็นไงบ้างวะ)
ลินลดายังไม่ได้ตอบเพื่อนในทันที แต่เธอเดินขึ้นไปบนห้องนอนก่อน
เธอหย่อนก้นนั่งลงบนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านแชทที่เพื่อนส่งมา
“ก็ดี”
(ก็ดีนี่ดีคือยังไง)
“ก็วิวทิวทัศน์ที่บ้านคุณอาเขาดี อากาศก็สดชื่น”
(แล้ว อาแกล่ะ ดีไหม)
นินิวถามเพื่อนด้วยความอยากรู้
“ก็เงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด แต่ไม่ถึงกับเย็นชาขนาดนั้น วันนี้นะ อาหยกให้ฉันเอาน้ำไปเสริฟ์ อยู่ ดี ๆ ก็ยิ้มให้ฉัน ยิ้มทีนี่โครตเท่ อาหยกอยู่กับอาไกร ไม่รู้วันนี้ทำไม คุณอาถึงพูดกับฉันมากเป็นพิเศิษ เมื่อวานที่ไปรับฉันมา ไม่ค่อยเห็นพูดคุยกับฉันเลย เวลาพูดทีมีแต่บอก กับถามว่าฉันต้องการอะไรไหม แค่นั้น แกว่าแปลกไหม”
ลินลดาบอกเพื่อน
(มันก็แปลกนะ หรือว่าจะอยู่กับอาไกร อาแกก็เลยพูดคุยกับแกมากเป็นพิเศษวะ)
นินิวสันนิษฐาน
“ก็น่าจะใช่ หรือเขาจะเป็นแฟนกัน วะ อาหยกเลยพูดดีกับฉัน ตอนที่อยู่ต่อหน้าแฟนตัวเอง”
ลินลดาคิด ทำไมอยู่ ๆ อาหยกก็พูดเยอะกับเธอ มันต้องมีเหตุผลอะไรแน่ เท่าที่ดูอาหยกไม่ได้ชอบพูดหลายประโยคกับเธอมากนัก นอกมีเรื่องอะไรที่อยากจะบอก
“ก็อาจจะใช่มั้ง แต่แกไม่ควรคิดไปเอง จนกว่าแกจะถามคุณอาของแกนะ”
นินิวบอกเพื่อน เธอไม่อยากให้เพื่อนด่วนสรุปไปเอง ถ้ายังไม่รู้ความจริง
'จะให้เธอไปถามอาหยกเนี่ยนะ เธอไม่ถามหรอก ดีไม่ดีเธออาจจะถูกอาหยกว่าให้ก็ได้ ถามป้านวลน่าจะดี’
ลินลดาคิดในใจ
“เออ กูก็แค่คิดเฉย ๆ แล้วตอนนี้มึงทำอะไรอยู่”
(กำลังลงไปซื้อข้าวมากิน)
“ออ แค่นี้นะ ไม่กวนแกแล้ว”
(เออ ไว้เดี๋ยวจะโทรหาอีก)
หลังจากที่คุยกับเพื่อนเสร็จ ลินลดาก็นอนเล่นเกมส์ เพราะไม่รู้จะทำอะไร อยู่ที่นี่มันก็ดี คุณอาก็ดูแลเธอดี
ป้านวลก็ใจดี ทำอาหารก็อร่อย แต่เสียอย่างเดียว อาหยกไม่ค่อยพูดกับเธอเลย เธอก็เลยรู้สึกเหงา เหมือนไม่มีเพื่อน ป้านวลทำความสะอาดกับทำอาหารเสร็จ ก็กลับบ้านพักไปเลย หน้าอาหยกก็ดูนิ่ง ๆ ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยแสดงออก
ไม่รู้ว่าไม่ชอบเธอรึเปล่าก็ไม่รู้ ลินลดาคิด
เล่นเกมส์ได้สามสิบนาที ลินลดาก็เริ่มง่วง ไม่นานเธอก็นอนหลับคาโทรศัพท์ไป
17:50
ยามิกาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว
เธอเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนนี้มัน
ห้าโมงห้าสิบ อีกสิบนาที ก็หกโมง
ยามิการีบลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อบอกป้านวล ว่าวันนี้เธอไม่อยู่ทานข้าวด้วย กับลินลดา ที่เธอรู้ว่านวลวรรณอยู่ในห้องครัว เพราะเธอได้กลิ่นกับข้าวลอยมาเตะจมูกของเธอ
“ป้าค่ะ วันนี้หยกไม่ได้อยู่ทานข้าวกับหลินนะคะ หยกมีธุระ”
ยามิกาบอกป้านวลที่ตอนนี้กำลังทอดอะไรสักอย่างในกะทะ มันส่งกลิ่นหอมให้น้ำลายเธอไหล
“ค่ะ เดี๋ยวป้าจะบอกคุณหลินให้นะคะ”
นวลวรรณบอกยามิกาด้วยความน้อบนอม เธอทำงานกับยามิกามาได้หกปี แล้วเธอเครารพนับถือคุณหยกเหมือนหลานคนหนึ่ง และเจ้านายคนหนึ่งที่ใจดีกับลูกจ้างวัยกลางคนอย่างเธอ
“งั้นหยกไปก่อนนะคะ”
“ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ”
แล้วยามิกาก็เดินออกไป
18:30
ลินลดาตื่นขึ้นมา ภายในห้องก็มืดสนิทแล้ว
เธอลุกขึ้นจากเตียงนอนไปเปิดไฟที่ข้างประตูด้วยความงัวเงีย ห้องทั้งห้องก็สว่างขึ้นมาทันที
“กี่โมงแล้วเนี่ย”
ลินลดาพูดกับตัวเอง แล้วเดินไปหยิบโทรศัทพ์ที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมาดู ตอนนี้หกโมงเย็นแล้ว ลินลดาหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็ลงไปข้างล่าง เพื่อทานข้าวเย็น
เธอเดินไปที่โต๊ะอาหาร ป้านวลก็กำลังตักข้าวใส่จานอยู่ บนโต๊ะมีจานข้าวแค่จานเดียว
ส่วนกับข้าว มีสองอย่างที่อยู่บนโต๊ะ
ลินลดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอเดินไปหย่อนก้นนั่งลง
“คุณหลินค่ะ วันนี้คุณหยกไม่ได้มาทานข้าวด้วยนะคะ พอดีคุณหยกมีธุระ”
“ค่ะ”
ว่าอยู่ทำไมถึงมีแค่จานของเธอ ปกติยามิกาจะมานั่งที่โต๊ะก่อนเธอ แต่วันนี้อาหยกไม่อยู่นี่เอง ถึงได้มีจานข้าวแค่ใบเดียว
“ป้านวลทานด้วยกันไหมคะ”
“มันจะดีเหรอคะ”
นวลวรรณเอ่ยถามหลานเจ้านายอย่างไม่แน่ใจ
“ดีค่ะ หลินไม่มีเพื่อนกินข้าว”
“ถ้าอยากนั้น ป้าจะทานข้าวด้วยก็ได้ค่ะ”
ว่าแล้วนวลวรรณก็เดินไปเอาจานข้าวในครัว มากินข้าวกับหลานเจ้านาย
“กินเยอะ ๆ นะคะ วันนี้ป้าทำ แกงจืด กับไข่เจียวใส่กุ้งกับปลาหมึก”
นวลวรรณบอกลินลดาพร้อมกับตักไข่เจียวใส่จานให้
“ขอบคุณค่ะ”
ลินลดาขอบคุณป้าด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ต่างคนต่างพากันกินข้าว
“ป้าคะ ที่ไร่อาหยกเขาให้เงินเดือนเท่าไหร่เหรอคะ”
ลินลดาเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบ อีกอย่างเธอก็อยากรู้ด้วย
“คุณหยกจ่ายเงินเป็นเงินสดค่ะ วันล่ะสามร้อยห้าสิบบาทค่ะ ส่วนมากคนงานในไร่ ก็คนในหมู่บ้านเนี่ยแหละค่ะ”
“ออค่ะ แล้วอาไกรนี่ใครเหรอคะ อาหยกแนะนำให้หลินรู้จักเมื่อตอนกลางวัน แฟนอาหยกเหรอคะ”
ลินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ตอนเธอเห็นคุณอานั่งกินข้าวและพูดคุยกันสนิทสนม เธอคิดว่าอาหยกต้องเป็นแฟนกับอาไกรแน่นอน สายตาที่มองอาหยกนั้น มันดูมีประกายแวววาว หวานหยดย้อยนิดหนึ่งเธอรู้สึกได้ แต่กับอาหยกนั้น ดูเป็นปกติกับไกรศรมาก จนเธอดูไม่ออกเลยว่าอาหยกกับอาไกร เป็นแฟนกันจริงไหม อันนี้เธอแค่คิดนะ แล้วอีกเรื่องหนึ่งที่เธอคิดคือ ทำไมอาหยกต้องพูดคุยกับเธอเป็นกัน ถ้าไม่ได้เป็นแฟนกัน
“ไม่ใช่แฟนคุณหยกหรอกค่ะ เรียกว่าคู่ค้าทางธุระกิจน่าจะดีกว่า
คุณไกรเขาซื้อ
วัถตุดิบจากไร่คุณ หยกเข้าโรงงานน่ะคะ ที่จริงแล้วคุณหยกไม่ได้ชอบคุณไกรหรอกค่ะ มีแต่คุณไกรนั้นแหละที่มาตามตื้อ ตามจีบคุณหยกตลอด
มาหลายครั้ง จนคุณหยกขี้เกียจไปรับหน้าเลยล่ะค่ะ”
นวลวรรณเล่าให้ลินลดาฟัง ถ้ามีผู้ชายมาตามตื้อเธอแบบนี้ เธอก็ไม่ชอบเหมือนกัน มาหลายครั้งเกินไปเธอก็ไม่ไหวนะ นวลวรรณคิด
“ออค่ะ”
ลินลดายิ้มน้อย ๆ เมื่อได้ฟังที่ป้านวลบอก พร้อมกับคิดในใจว่า
‘นี่เธอเข้าใจผิดงั้นเหรอ’
“แล้วพ่อกับแม่ของอาหยกไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอคะ”
เธอถามด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่ที่เข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอไม่เห็นใครเลยนอกจากอาหยกกับแม่บ้าน
นวลวรรณขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ว่าทำไมลินลดาถึงไม่รู้ ว่าพ่อกับแม่ของยามิกาอยู่ที่ไหน เป็นอาหลานกันไม่ใช่เหรอทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้
นวลวรรณคิดในใจ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไป ได้แต่สงสัย
“พ่อกับแม่คุณหยกอยู่บ้านที่กรุงเทพค่ะ”
“ออค่ะ ถ้าป้าอิ่มแล้ว ก็กลับบ้านได้เลยนะคะ เดี๋ยวหลินเก็บเอง”
เธอบอกอย่างอยากจะช่วยป้านวลเก็บโต๊ะ เพราะป้าเขาก็ทำอาหารให้เธอกิน เธอก็เลยอยากจะช่วยป้านวล อยู่ที่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรมาก เธอก็เลยอยากช่วย อีกอย่างเธอก็ได้เงินเดือนจากอาหยกด้วย
“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ของป้า”
“มันก็หน้าที่ของหลินเหมือนกันค่ะ เพราะอาหยกบอกให้หลินช่วยป้าทำความสะอาด และทำอาหาร แต่วันนี้หลินเผลอนอนหลับไป หลินก็เลยไม่ได้มาช่วยป้า ตรงนี้ให้หลินจัดการเองนะคะ ป้านวลไปพักเถอะค่ะ”
ลินลดาบอกป้าด้วยความน้ำเสียงหนักแน่น
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
นวลวรรณยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะเดินกลับบ้านพักไป ทำไมหลานคุณหลินถึงได้น่ารักและเป็นเด็กดีแบบนี้นะ นวลวรรณคิด