“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 71
“แค่นี้ก่อนนะมึง ไอ้วิทย์มา เดี๋ยวค่อยคุยกัน”
บอกทศวรรษแล้ว ว่านรักก็กดวางสายทันที
“มานานรึยังคะคุณวิทย์”
วิญาดาปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนถามวรวิทย์ด้วยรอยยิ้ม
“เพิ่งมาครับ”
วรวิทย์ตอบคุณนิดแล้ว เขาก็มองเข้าไปในบ้าน เพื่อหาผู้ชายที่เธอคุยด้วย พอมองไปรอบ ๆ ก็เห็นไม่ผู้ชายที่เขาคิดว่าจะอยู่ในนี้เลย เห็นแต่คุณวิวนั่งอยู่บนโซฟา กับจานชามสองสามใบวางอยู่ แล้วยังมีข้าวสวยด้วยอีกสองจานที่กินไปแล้วครึ่งหนึ่ง
สงสัยคุณนิดจะคุยโทรศัพท์แล้วเปิดลำโพง เขาก็เลยได้ยินเสียง
“กินข้าวอยู่เหรอครับ”
“ค่ะ คุณวิทย์มากินด้วยกันไหมคะ ยัยวิวทำกับข้าวเองทั้งหมดเลยนะคะ นั่นปิ่นโตอะไรเหรอคะ”
ประโยคหลังเธอถามเขาด้วยความสงสัย
“ผมทำแกงจืดกับลาบหมูมาให้ครับ”
“ออค่ะ นั่งตรงนี้นะคะจะได้ใกล้ ๆ ยัยวิว เดี๋ยวฉันไปเอาจานมาให้”
“นี่แกพูดบ้าอะไร”
ว่านรักดุเพื่อนเสียงเบา ที่ยัยวิไปพูดแบบนั้นกับคุณวิทย์
วรวิทย์ได้ฟังก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
กับคำพูดของคุณนิด พอเขาจะถามเธอ คุณนิดก็เดินออกไปเสียแล้ว
วรวิทย์หย่อนก้นนั่งลงข้างว่านรัก
ตามที่วิญาดาบอก
“เออ ผมทำอาหารมาให้คุณวิวกับเพื่อนของคุณชิมครับ”
ว่าแล้วเขาก็เปิดฝาปิ่นโตออกให้เธอดู
“น่ากินจังเลยค่ะ”
ว่านรักมองดูแกงจืดกับลาบหมูของวรวิทย์ด้วยความสนใจ มันดูน่ากินมาก เธอไม่ยักกะรู้ว่าวรวิทย์ก็ทำอาหารเป็นด้วย เธอไม่เคยเห็นเขาทำอาหาร
ตอนเรียนมหาลัย เลย สงสัยเขาอาจจะทำกินที่ห้องพัก แล้วเธอไม่รู้ก็เป็นได้
“จานมาแล้วค่า”
วิญาดาตะโกนบอกทุกคนมาแต่ไกล
“เดี๋ยวนิดตักข้าวให้นะคะ”
วิญาดากุลีกุจอตักข้าวใส่จานให้วรวิทย์ด้วยความกระตือรือล้นจน ว่านรักรู้สึกสงสัย อะไรจะรีบตักข้าวให้วรวิทย์ขนาดนั้น
“มึงก็กินกันกับคุณวิทย์ไปเลยนะ กูปวดท้องไปเข้าห้องน้ำก่อน เอ่อกินข้าวนะคะ”
ประโยคหลังวิญาดาแก้ไขให้วรวิทย์เข้าใจ เพราะเธอเห็นสีหน้าของไอ้วิทย์ตอนที่เธอพูด นั้นเหมือนกับว่ามันใช่เหรอ พูดผิดหรือเปล่าอะไรแบบนั้น
ว่านรักรู้ว่าโดนยัยวิแกล้งให้แล้ว เธอไม่เห็นมันจะปวดท้องเลยสักนิด เมื่อกี้มันยังนั่งกินข้าวฝีมือเธออย่างเอร็ดอร่อยอยู่เลย พอคุณวิทย์มาปุบ มันก็ปวดท้องขึ้นมาทันที เธอรู้นะว่ามันอยากให้เธออยู่กับวิทย์สองต่อสอง แบบนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่เธอหัวใจเต้นแรงเวลาเขามองตาเธอ แล้วยังหยอดมุกจีบเธออีก เธอเขินตัวจะแตกอยู่แล้ว สายตาอ่อนโยนที่ทอดมองเธออีก รอยยิ้มนั้นด้วย หัวใจเธอคงไม่ได้หยุดพัก เพราะมันเต้นแรงทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้เขามาก ๆ
“ผมตักให้นะครับ”
ว่าแล้ว วรวิทย์ก็ตักแกงจืดใส่จานให้คุณวิวด้วยรอยยิ้ม
“ค่ะ”
ว่านรักตอบเขา แล้วยิ้มให้เล็กน้อย
เธอตักกับข้าวที่เขาตักให้เข้าปาก
“เป็นไงบ้างครับ”
วรวิทย์ถามเธอด้วยความอยากรู้ เธอยังเคี้ยวข้าวไม่ทันหมดเลย เขาก็ถามเธอขึ้นมาแล้ว แถมยังมองจ้องเธอกินข้าวอย่างรอคอยคำตอบ มองกันด้วยสายตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้แบบนี้เธอก็เขินนะสิ เธอเขินอายที่เขามองกันแบบนี้จนเธอทำตัวไม่ถูก เธอเคี้ยวข้าวเร็ว ๆ เพื่อให้เขาหยุดจ้องมองเธอสักที เธอเคี้ยวเร็วจนกัดปากตัวเอง
“โอ้ย!”
ว่านรักร้องออกมาเสียงดัง เมื่อเธอกัดปากตัวเอง เธอเอามือจับปากตัวเองด้วยความเจ็บ
“เป็นอะไรครับ”
วรวิทย์ถามว่านรักด้วยความเป็นห่วง เขามองไปที่ปากของเธอ มีเลือดไหลซึมออกมาที่ริมฝีปากของคุณวิว วรวิทย์เห็นแบบ
นั้น เขาก็หยิบทิชชู่บนโต๊ะมาเช็ดปากให้เบา ๆ
“เจ็บมากไหมครับ”
วรวิทย์ถามพร้อมกับตั้งใจเช็ดเลือดออกจากปากเธอด้วยความระมัดระวัง กลัวว่าเธอจะเจ็บ
ว่านรักพยักหน้าให้เขา เธอมองตาเขาและไล่ลงมามองที่จมูกและปากด้วยความหลงไหล ทำไมมันหล่ออย่างนี้วะ ผิวก็โครตขาว จมูกก็โด่งน่าคลอเคลียชะมัด ปากก็สวยน่าจูบมาก เธอไม่เคยมองหน้ามันใกล้แบบนี้เลย
คิดมาถึงตรงนี้แล้ว หัวใจของเธอก็พลั้นเต้นแรงขึ้นมา
อยากลองจังว่าปากของวิทย์จะหวานและนุ่มขนาดไหน
ปึ๊ก
“เฮ้ย!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจที่มือของเธอปัดไปโดนปากกาตกลงบนพื้น
ว่านรักกำลังทำอย่างที่ใจคิด จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงเหมือน
ของตก เธอหันหน้าไปมองก็เห็นยัยวิยืนอยู่ด้วยท่าทางตกใจเล็กน้อย
วิญาดามองคนทั้งสองที่มองมาที่เธอ อย่างทำตัวไม่ถูก เธอจะแก้ตัวว่ายังไงดี ไม่ให้พวกมันสองคนจับได้
“เออออ นิดขอโทษนะคะที่มาขัดจังหวะ”
วิญาดาพูดเสียงน้ำเสียงรู้สึกผิด
วรวิทย์ได้ฟังก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยกับคำพูดของคุณนิด ขัดจังหวะอะไรวะ เขาไม่ได้ทำอะไรคุณวิวสักหน่อย วรวิทย์คิดในใจ แต่เขาไม่กล้าถามเธอ ได้แต่สงสัย
ว่านรักเห็นวรวิทย์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอทำตาขวางใส่เพื่อน
ที่มันพูดแบบนั้นออกมา ให้วรวิทย์สงสัย แสดงว่ายัยวิมันแอบดูเธอตั้งแต่แรกแล้วสินะ ถึงได้รู้ว่าตัวเอง มาขัดจังหวะเธออย่างนี้
“เอ่อกินข้าวต่อเถอะค่ะ วิวหายเจ็บแล้ว”
ว่านรักบอกวรวิทย์ เสร็จก็หันหน้ามาส่งสายตาให้เพื่อนมานั่งที่โต๊ะกินข้าวด้วยกัน วรวิทย์จะได้เลิกส่งสัยัยวิสักที
“ครับ”
“แกงจืดหมูน่ากินจังเลยคะคุณวิทย์ ทำเองทั้งหมดเลยเหรอคะ”
“ครับผมทำเองทั้งหมดเลย ลองชิมดูสิครับ คุณนิด”
วรวิทย์บอกคุณนิดด้วยรอยยิ้ม
แล้ววิญาดาก็ตักแกงจืดมาชิม
“ฮืออร่อยมาเลยค่ะ รสชาติกลมกล่อมดี ไม่เค็มเลย คุณวิทย์นี่ทำอาหารอร่อยจังเลยนะคะ”
วิญาดาพูดจากใจจริง แกงจืดที่มันทำอร่อยกว่าเธอกับยัยว่านทำเสียอีก เปิดร้านขายอาหารได้สบายเลยนะเนี่ย เธอไม่รู้ว่ามาก่อนเลยว่ามันจะทำอาหารเป็นและจะอร่อยขนาดนี้ วรวิทย์ยิ้มให้กับคำชมของคุณนิด
“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับคุณนิด อร่อยไหมครับคุณวิว”
ตอบวิญาดาแล้ว ก็หันหน้ามาถามคุณวิวน้ำเสียงปกติ
“อร่อยค่ะ แต่ฉันชอบลาบหมูมากกว่า”
“ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมทำมาให้กินอีกนะครับ”
วรวิทย์ดีใจจนยิ้มออกมา เมื่อคนที่เขาชอบ ชอบอาหารที่เขาทำ
“ของมาส่งหมดแล้วเหรอครับ”
ตอนที่เขาเดินมาบ้านคุณวิว เขาเห็นกล่องหลายชิ้น วางเต็มไปหมดอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน
“ส่งหมดแล้วค่ะ วันนี้ต้องรบกวนคุณวิทย์ช่วยยกแล้วละค่ะ”
ว่านรักพูดขึ้น ของตั้งหลายชิ้น มีแต่ชิ้นหนัก ๆ ทั้งนั้น เธอกับยัยวิสองคนยกไม่ได้แน่ ถ้าไม่มีคนมาช่วย ดีที่วรวิทย์อาสาช่วยพวกเธอจัดร้าน แล้วยังพาไปซื้อของอีก ทำไมวรวิทย์ถึงใจดีกับเธอแบบนี้นะ ว่านรักคิด