“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ว่านรักขี่รถมาจอดหน้าคอนโดของเธอ มันก็มืดค่ำพอดี
วรวิทย์ลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้วเขาก็หันมาบอกว่านรักที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่ด้วยรอยยิ้มว่า
“ขอบคุณที่มาส่งเรา”
“อืม”
แล้ววรวิทย์ก็เดินเข้าไปในหอพัก เธอมองเขาเดินขึ้นบันไดไปจนลับสายตา พอไม่เห็นวรวิทย์แล้วเธอก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์เข้ามาจอดใต้คอนโดและขึ้นไปบนห้อง
เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่เพื่อนชายของเธอ
'สงสัยยัยวิจะอยู่ในห้อง เงียบขนาดนี้’
ว่านรักคิด
แล้วเธอก็เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของเธอ ก็เห็นเพื่อนสาวกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
“ฉันนึกว่าแกไปที่ผับแล้วเสียอีก”
ว่านรักเอ่ยถามเพื่อนเมื่อวางกระเป๋าลงบนเตียงแล้ว
“มันพึ่งหกโมงเย็นเอง ฉันไม่ไปไวหรอกสองทุ่มโน้นฉันถึงจะออกไป ว่านไปกับกูนะ กูไม่มีเพื่อน”
“เออ ๆ”
ตอบเพื่อนแล้วก็มองดูชุดที่วางเรียงรายกันสองสามตัวที่อยู่บนเตียงของวิญาดา มีแต่ชุดเซ็กซี่ทั้งนั้น แต่ละชุดสีก็ไม่เหมือนกัน เพื่อนเธอจะใส่ชุดพวกนี้จริง ๆ เหรอ แค่ไปดวลเหล้ากับดลวัฒน์ทำไมยัยวิต้องแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้ ปกติก็ไม่ได้ใส่ชุดเซ็กซี่ขนาดนี้นิ สงสัยงานนี้ไอ้วิมันจัดเต็มเพื่อไปเอาชนะดลวัฒน์แน่ ๆ ว่านรักคิด
ในใจห้องนอนที่ทศวรรษให้เธอนอนนั้น มีสองเตียง ฝั่งซ้ายเป็นของวิญาดา ส่วนเตียงของเธออยู่ฝั่งขวาทางประตู
“แกต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ”
“เออสิ ไปผับทั้งทีมันต้องแต่งตัวจัดเต็ม ที่สำคัญฉันจะไปดวลเหล้ากับไอ้ดำด้วย ฉันต้องสวยไว้ก่อน”
“แล้วแกจะใส่ชุดไหน”
“สีแดง ส่วนสีดำฉันเอาไว้ให้แก”
ชุดที่วิญาดาเลือกนั้นเป็นชุดเดรสสั้นรัดรูปเกาะอกกระโปรงผ่าสูง
“ห๊ะ ฉันไม่ใส่นะยัยวิ มันโป้ มันน่าเกลียดหุ่นเรามันก็ไม่ได้เพียวบางเหมือนคนหุ่นดีที่จะมาใส่ชุดแบบนี้ ฉันมีชุดที่จะใส่แล้ว แกอยากใส่แกก็ใส่ไปคนเดียวเถอะ”
“เสื้อเปิดไหล่คอกลม กับกางเกงยีนส์ขายาวสีดำของแกอะนะ”
“เออ”
“ไม่ใส่ก็ไม่ใส่”
วิญาดาอยากให้เพื่อนใช่ชุดเหมือนเธอ แต่ในเมื่อไอ้ว่านไม่ยอมใส่ เธอก็ไม่คิดที่จะบังคับเพื่อน อยากใส่อะไรก็แล้วแต่มัน
20:00
ที่ร้านเหล้าหลังมอ
สองสาวพากันขี่รถมอเตอร์ไซค์นั่งซ้อนท้ายกันมาที่ร้านเหล้า
หลังมอ กว่าจะหาที่จอดรถได้ก็ปาไปสามสิบนาที
“ขนาดว่ายังไม่ดึกที่จอดรถยังเต็มขนาดนี้ น่าจะมาตั้งแต่หกโมง”
วิญาดาบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิด
“วันศุกร์ก็อย่างนี้แหละแก เข้าไปข้างในกันเถอะ”
ว่านนักกับวิญาดาเดินเข้าไปในผับ ก็เห็นบรรดานักท่องราตรีทั้งชายและหญิงนั่งโต๊ะกันเต็มไปหมด
วิญาดามองหาที่นั่ง
ไม่นานเธอก็เจอโต๊ะหนึ่งที่อยู่ใกล้กับประตูทางเข้าร้าน วิญาดาหย่อนก้นลงบนเก้าอี้สักพักเด็กเสริฟ์ก็เดินเข้ามาหาเธอที่โต๊ะ
“รับอะไรดีครับ”
“น้องไปเรียกไอ้ดลมาหาพี่หน่อย”
“รอสักครู่นะครับ”
พนักงานเสริฟ์พูดกับวิญาดาด้วยรอยยิ้ม
ห้องพนักงาน
ดลวัฒน์กำลังถือเครื่องดื่มออกไปเสริฟ์ให้ลูกค้าด้านนอก
“พี่มีคนมาหาพี่ครับ”
“ใครวะไอ้กาน”
ดลวัฒน์เอ่ยถามรุ่นน้องด้วยความสงสัย
“ไม่รู้เหมือนกันครับพี่ดล เป็นผู้หญิงตัวสูง อ้วน”
ได้ฟังที่กานบอกเขาก็ยิ้มที่มุมปากนึกว่าใคร ที่แท้ก็ยัยอ้วน เขาลืมไปเลยว่ายัยนั่นจะมาดวลเหล้าที่ร้านวันนี้
กานมองดลวัฒน์ยิ้มอย่างไม่เข้าใจ
“เอานี่ไปเสริฟ์ให้ลูกค้าโต๊ะแปดแทนกู
ด้วยส่วนโต๊ะนั้นกูจะดูแลเอง”
พูดจบดลวัฒน์ก็ยื่นถาดให้กานแล้วเดินออกไปจากห้องโดยไม่รอฟังคำตอบจากรุ่นน้องเลยสักนิด
เขาเดินมาที่โต๊ะที่ทั้งสองสาวนั่งอยู่ เขามองไปที่ยัยอ้วนที่มาดวลเหล้ากับเขา จะว่าไปแล้วยัยวิแต่งหน้าแบบนี้แล้วก็ดูดีไปอีกแบบ แต่หุ่นนี่ไม่ได้เลย เขาคิดในใจ
“ไงยัยอ้วนนึกว่าจะมาดึกกว่านี้เสียอีก”
“มาดึกฉันก็ไม่เห็นนายเมานะสิ”
“เมานะเมาแน่ เธอคอยดูไม่เกินสองแก้วฉันเมาแน่นอน”
“เหรอ ฉันไม่เชื่อหรอก”
“มานั่งกินแบบนี้เจ้าของร้านไม่ว่าอะไรเหรอดล”
ว่านรักเอ่ยถามดลวัฒน์อย่างสงสัย
“เฮียแมนใจดีไม่ว่าอะไรเราหรอก วันนี้พนักงานมากันเยอะด้วย”
“ออ”
“น้องเอามาร์ตินี่มาสามแก้ว”
ดลวัฒน์บอกพนักงานเสริฟ์ที่เดินผ่านมาทางนี้รอไม่นานเหล้าสามแก้วก็วางลงตรงหน้าของเขา ดลวัฒน์ยกดื่มทั้งสามแก้วจนหมดทันที
“เฮ้ย!นี่นายไม่เหลือให้ฉันกับยัยว่านเลยเหรอ ทำแบบนี้เขาไม่เรียกว่ามาดวลเหล้ากันหรอกนะ”
ดลวัฒน์หน้าแดงด้วยฤกธิ์ของแอลกอฮอล์
“ฉันว่าดลเขาเหมือนจะเมามากเลยนะแก ตาจะปิดอยู่แล้ว แถมหน้าก็แดงมากด้วย”
วิญาดาได้ยินที่เพื่อนพูดก็มองดูใบหน้าและท่าทางของนายดล ดูสภาพของดลวัฒน์ตรงหน้าแล้ว เธอก็เชื่อทันทีว่าไอ้ดลมันไม่ได้โกหกอย่างที่เธอคิดตั้งแต่แรก
ปึ๊ก!
ดลวัฒน์ฟุบหลับคาโต๊ะหน้าผากกระแทกโต๊ะเสียงดังไม่เบานัก
ว่านรักตกใจที่อยู่ ๆ ดลวัฒน์ก็หลับคาโต๊ะ
ไป
“วิจะกลับเลยไหม”
เมื่อเห็นนายดลเมาหลับไปแล้วว่านรักก็เอ่ยถามเพื่อนว่าจะกลับเลยหรือจะอยู่ที่นี่ต่อ
“เดี๋ยวค่อยกลับนั่งดื่มก่อน”
ทั้งสองสาวนั่งดื่มและพูดคุยกันจนตอนนี้ห้าทุ่มกว่าแล้ว
ว่านรักกับวิญาดาไม่ได้ดื่มมากเอาแค่พอหอมปากหอมคอเท่านั้น เธอไม่อยากดื่มเยอะ
ตื่นมามันจะปวดหัว
ตอนแรกวิญาดากะว่าจะมาดื่มแบบไม่ยอมดลวัฒน์แต่ตอนนี้มันหลับไปแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องดื่มมาก
เจ้าของร้านก็มาตามไอ้ดลกลับไปทำงาน เพราะมันหายไปนานแต่พอเจ้าของร้านมาเห็นมันเมาหลับคอพับ เฮียเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรบอกให้เธอพามันกลับบ้านด้วย เพราะน้องกานไปส่งมันที่หอพักไม่ได้ เพราะวันนี้คนที่ร้านเยอะมาก บอกแค่นั้นเฮียเขาก็ไปทำงานต่อ
“กลับกันเถอะมันดึกแล้ว เราจะทำยังไงกับไอ้ดลดี”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อน
เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าหอพักของดลวัฒน์อยู่ที่ไหน จะให้เธอเอามันกลับไปที่คอนโดด้วยก็ไม่ได้ ต้องถามไอ้เสือก่อน อีกอย่างเธอก็ไม่อยากพามันไปที่คอนโดด้วย
“ก็พากลับหอพักดลไงแก”
“แกรู้เหรอว่ามันพักอยู่ที่ไหน”
“รู้สิทำไมจะไม่รู้”
วิญาดาขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเพื่อนสาวของเธอรู้ที่อยู่ของนายดลได้ยังไง
“รถของวิทย์เสียอยู่ที่หมู่บ้านของฉัน ฉันก็เลยอาสาที่จะไปส่งวิทย์ก็เลยรู้ว่าเขาพักอยู่ที่ไหน แกอยากรู้ไหมว่าวิทย์เขาพักอยู่ที่ไหน”
ท้ายประโยคว่านรักพูดยิ้ม ๆ
“อยากรู้สิ บอกมาเลยนะไอ้ว่าน”
ตอนแรกวิญาดาไม่อยากรู้หรอก แต่พอยัยว่านมันยิ้ม เธอก็อยากรู้ขึ้นมาทันที
“ดลกับวิทย์เขาพักอยู่ใกล้ ๆ กับคอนโดของเราเลย”
“หอพักที่อยู่ข้าง ๆ กับคอนโดไอ้เสือนะเหรอ”
“อืม”
“แต่ทำไมกูไม่เคยเห็นสองคนนั้นเดินไปมาแถวนี้เลยวะ”
วิญาดาสงสัยตั้งแต่อยู่คอนโดทศวรรตมา เธอไม่เคยเห็นดลวัฒน์ กับ วรวิทย์เดินผ่านหน้าคอนโดเลยสักครั้ง
“ไม่รู้เหมือนกันวะ”
วิญาดาและว่านรักหิ้วปีกดลวัฒน์คนละข้าง พากันเดินออกมาจากผับอย่างทุลักทุเล
พอมาถึงโรงจอดรถแล้ว วิญาดาก็บ่นออกมาอย่างเหนื่อย ๆ ว่า
“คนอะไรหนักชะมัดเลย ฉันปวดคอไปหมดแล้วเนี่ย”
“หยุดบ่นได้แล้วยัยวิ เราจะทำยังไงกันดี มีมอไซค์แค่คันเดียวเอง”
“ก็รถของไอ้ดำไง”
“แกรู้เหรอว่ารถดลคันไหน”
“เอ่อวะ ฉันไม่รู้”
“เอามันวางลงก่อนดีไหมกูหนักจะแย่แล้ว”
วิญาดาเห็นเพื่อนยืนคิดอยู่นานไม่ขยับตัวไปไหน ก็เลยบอกเพื่อนให้วางดลวัฒน์
ลงก่อนเธอปวดคอจะแย่แล้ว
“อือ”
แล้วทั้งสองคนก็วางตัวของดลวัฒน์นอนลงบนพื้นถนนของรถโรงจอดรถ
“เรียกแกร็บให้ไอ้ดำดีไหมแก”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงปกติ
“แล้วถ้าดลถึงหอพักแล้ว ใครจะเป็นคนพาดลขึ้นไปบนห้องละแถมต้องเดินขึ้นบันไดตั้งหลายขั้นด้วย”
“ทำไมแกต้องเป็นห่วงมันด้วย”
วิญาดาถามว่านรักอย่างจับพิรุจเพื่อนสาว
“หยุดคิดเลยนะยัยวิ ฉันไม่ได้รักนายดำของแกหรอก ฉันแค่เป็นห่วงเขาเฉย ๆ ในฐานะเพื่อนทำรายงานด้วยกันก็แค่นั้นเอง อีกอย่างวิทย์กับดลก็ถือว่าเป็นเพื่อนของเราด้วย”
“ไอ้ดำของฉันที่ไหน แกพูดให้มันดี ๆ นะ อย่างมันนี่นะเหรอ ฉันไม่เอามาเป็นผัวหรอก ไม่มีวัน ไม่ใช่สเปคฉันด้วย”
“จ้าฉันจะคอยดู เกลียดยังไงได้อย่างนั้นนะยัยวิ”
“แกคอยดูได้เลย มันไม่เป็นอย่างที่แกพูดแน่นอน”