“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ทางด้านวิญาดานั้น เธอเดินออกมาจากโรงอาหารก็มานั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากโรงอาหารมากหนัก ทำไมดลวัฒน์ต้องแกล้งเธอแรงขนาดนี้ด้วย เขาก็รู้อยู่ว่าเธอนั้นเป็นคนขี้อายยังจะพูดออกมาแบบนี้ให้เธออายอีก
คิดแล้วก็โกรธเขา เธอจะไม่พูดกับเขาจนกว่าเธอจะหายงอนเขา คิดอย่างโมโห เธอมองไปรอบ ๆ ก็เห็นผู้คนกำลังนั่งทานข้าวที่โต๊ะม้าหินอ่อน ที่นี่มีม้าหินอ่อนประมาณห้าหกโต๊ะ มีคนนั่งอยู่สามโต๊ะ
เธอหันมองไปที่โต๊ะหนึ่งใกล้กับริมสระ เห็นผู้ชายท่าทางคุ้น ๆ นั่งหันหลังให้เธออยู่ แล้วมีผู้หญิงสามคนนั่งที่ม้าหินอ่อนตัวนั่นด้วย คนหนึ่งที่หันหน้ามาทางเธอน่าจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นตัดผมสั่นเหมือนทอมเลย ทางท่าก็เหมือนด้วย ด้วยความอยากรู้เธอก็เลยเดินไปยืนดูใกล้ ๆ โต๊ะนั้น พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็เดินไปยืนข้าง ๆ ทศวรรษ
“ไอ้เสือมึงมาอยู่นี่ได้ไง ไม่ไปกินข้าวกับพวกไอ้ว่านเหรอ”
ส่วนสามสาวที่นั่งอยู่ก็มองคนที่เดินเข้ามาใหม่พูดกับทศวรรษ
“กูบอกไอ้ว่านไปแล้วว่ากูไม่ไปกินข้าวด้วย มึงไม่รู้เหรอ”
“ไม่รู้ ว่าแต่มึงมาทำอะไรที่นี่ แล้วน้องสามคนนี้คือใคร”
เธอถามเพื่อนอย่างสงสัย คนที่นั่งข้างเพื่อนเธอ เธอเคยเห็น
เธอคนนี้ขึ้นไปนั่งรอทศวรรษหน้าห้องเรียนอยู่บ่อยครั้ง แต่อีกคนเธอไม่เคยเห็นหน้าเลยส่งสัยจะเป็นเพื่อนกับผู้หญิงคนนี้
“นี่ลีน่าแฟนกูเอง ส่วนสองคนนี้เพื่อนน้องเขา”
พริมาได้ยินที่พี่เสือพูดเธอก็เขินแก้มแดง
“หะ! แฟนมึง มึงมีแฟนตอนไหน มึงมันเสือผู้หญิงจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนได้ยังไง”
วิญาดาตกใจอุทานออกมาเสียงดังตาเบิกกว้าง คนอย่างมันเนี่ยนะจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน แล้วมันเป็นแฟนกับลีน่าตอนไหนทำไมเธอถึงไม่รู้ ถึงว่าช่วงนี้มันติดโทรศัพท์บ่อย ๆ
พริมาได้ยินที่พี่ผู้หญิงพูดก็ทำตาจิกใส่แฟนอย่างไม่พอใจ
ทศวรรษหันไปมองก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
“นี่แฟนกูจริง ๆ กูเลิกเป็นแบบที่มึงพูดแล้วไอ้วิ เลิกกล่าวหาว่ากูเป็นเสือสักที”
“ถอดเคี้ยวเล็บแล้วว่างั้น”
“เออ”
ทศวรรษตอบเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง
พริมาได้ยินก็อมยิ้มแก้มแทบแตก
วิญาดาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนเพลย์บอยอย่างไอ้ทัตจะถอดเคี้ยวเล็บออกหมด หรือว่ามันเจอคนที่ใช่แล้ว ก็เลยเลิกเจ้าชู้เสื้อผู้หญิงเธอคิดสงสัยในใจ
“แล้วพวกมันรู้แล้วหรือยัง”
“กูยังไม่ได่บอกพวกมันเลย”
“ทำไมไม่พาน้องเขาไปเปิดตัวกับพวกมัน เนาะน้องลีน่าทำแบบนี้เหมือนลบซ่อน ไม่กล้าบอกใคร”
ประโยคหลังหันมาพูดกับแฟนเพื่อน
“ไอ้วิมึงจะพูดมากทำไม เดี๋ยวกูจะบอกพวกมันอยู่แต่ไม่ใช่ตอนนี้ หยุดพูดได้แล้วมึงนะ มึงทำให้น้องลีน่าเข้าใจกูผิด”
ประโยคสุดท้ายกระซิบบอกเพื่อนน้ำเสียงหงุดหงิด วิญาดาอมยิ้มที่ได้แกล้งเพื่อน โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนนั่งมองหน้าวิญาดาอย่างสนใจตั้งแต่วิญาดาเดินเข้ามาหาทศวรรษแล้ว
“เออ ๆ พี่ชื่อพี่วินะ เป็นเพื่อนกับไอ้เสือมัน”
ตอบเพื่อนเสร็จก็หันไปแนะนำตัวกับน้อง ๆ ด้วยรอยยิ้ม เธอมั่วแต่คุยกับไอ้เสือเพลินจนลืมแนะนำตัวเองไปเลย
“หนูชื่อ แอลค่ะ หรือจะเรียกว่า วรรณาก็ได้ค่ะ ส่วนนี้เพื่อนหนูมันเป็นทอม ชื่อ เกลค่ะ พี่วิ”
วรรณาบอกวิญาดาน้ำเสียงสดใสด้วยรอยยิ้ม วิญาดาหันไปมองคนที่เกลอย่างสงสัย อะไรจะจ้องเธอขนานนั้น แถมมีการส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เธออีก มันดูแปลก ๆ เหมือนมีอะไรบางอย่าง เธอทำเป็นไม่สนใจ
“จ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จักน้องทั้งสามคน พี่ไปก่อนนะ”
“กูไปก่อนนะไอ้เสือ ไม่มีเคี้ยวไม่มีเล็บ”
บอกทั้งสามเสร็จก็หันมาบอกเพื่อนรัก
“ไอ้วิ!”
“เกลมึงจะจ้องพี่เขาแบบนั้นทำไม พี่เขากลัวมึงแล้วเห็นไหม”
วรรณากระซิบบอกเพื่อนเสียงค่อย
ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากเพื่อนทอมของเธอเลย วรรณาใช้แขนกระทุกซอกใส่เอวเกดแก้ว เบา ๆ
“ไม่ทำอะไรกูเนี่ยไอ้แอล กูเจ็บนะ”
“ก็มึงไม่ตอบกู มึงเป็นอะไรจ้องหน้าพี่เขาตั้งแต่เดินเขามาแล้ว กูเห็นนะ มึงสนใจพี่เขาเหรอวะ”
วรรณาเอ่ยถามเพื่อนอย่างสงสัยทางท่าแบบนี้ต้องสนใจพี่วิแน่ ๆ
“อืม”
“พี่เสือขา พาลีน่าไปเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ ลีน่าไม่กล้าไปคนเดียว ลีน่ากลัว ”
พริมาบอกแฟนเสียงอ้อน ๆ
“ครับเดี๋ยวพี่พาไป ไกลไหมครับ”
“ไม่ไกลค่ะ”
บอกทศวรรษด้วยรอยยิ้ม
“พี่เสือน่ารักที่สุด”
พูดแล้วก็เดินเข้าไปหอมแก้มทศวรรษเพื่อให้รางวัล
“น้องลีน่าก็น่ารักเหมือนกันครับ”
พริมาอมยิ้มดีใจที่เขาว่าเธอก็น่ารักเหมือนกัน ทั้งสองควงแขนพากันเดินไปเข้าห้องน้ำ
วรรณาและเกดแก้วเห็นก็เบ้ปากอย่างหมั่นไส้เพื่อนสาวที่ทำเป็นกลัวไม่กล้าไปเข้าห้องน้ำ อยากให้พี่ทัตพาไป ปกติมันก็ไปเข้าห้องคนเดียวได้
“แล้วนี่มึงจะไปไหน”
ถามเพื่อนเมื่อเห็นมันลุกขึ้นยืน เกดแก้วชี้นิ้วไปทางที่วิญาดานั่งอยู่
“กูไปด้วย”
“มึงนั่งอยู่นี่แหละกูไปไม่นานเดี๋ยวกลับมา”
“เออ ๆ”
วิญาดาเอาโทรสัพท์ออกมาส่งข้อความหาเพื่อนสาว
“ว่านแกกลับก่อนเลยนะ ฉันว่านั่งอยู่ที่นี่สักพัก”
ติ้ง (เสียงแชท)
ว่านรักวางช้อนลงจานข้าว แล้วเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า วรวิทย์เงยหน้าขึ้นมามอฝแปบหนึ่งแล้วก็กินข้าวในจานของตัวเองต่อ
(โอเค แกโกรธดลใช่ปะถึงได้ไม่มากินข้าวกับพวกเรา)
“เออดิเล่นอะไรก็ไม่รู้ เราอายมากตอนที่มันพูดแบบนั้น คนมองฉันกับไอ้ดำทั้งโรงอาหารจะไปให้ฉันอายได้ยังไง”
(แล้วแกจะกลับยังไง โทรมานะถ้าจะกลับนะเดี๋ยวจะไปรับ)
วิญาดานั่งรถมอเตอร์ไซค์สีแดงมามหาลัยกับว่านทุกวัน เพราะเธอไม่มีรถจักรยานยนต์เป็นของตัวเอง เวลาออกไปข้างนอกหรือไปซื้อก๋วยเตี๋ยวปากซอย เธอก็เอาของว่านไปซื้อ ว่านให้เธอยืมตลอด ว่านไม่เคยแพงรถกับเธอเลย
“อืม”
“พี่มานั่งทำอะไรคนเดียวค่ะ ให้เกดนั่งเป็นเพื่อนไหม”
วิญาดาได้ยินเสียงก็ตกใจรีบเงยหน้าขึ้นมามองคนพูดทันที ว่าใครมาหาเธอ
วิญาดาไม่ตอบคำถามของเกดแก้ว
เธอก็เลยไม่ตอบ