“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 70
08:00
“ทำอะไรอยู่ครับพี่ หอมเชียว”
ธนากรมาถึงร้านเป็นคนแรก เขาได้กลิ่นหอม ๆ ลอยมาเตะจมูก ก็เลยเดินเข้าไปดู เห็นลูกพี่กำลังทำอาหารอยู่ด้วยความตั้งใจ
“มาไม่ให้สุ่มให้เสียงตกใจหมด”
วรวิทย์ตกใจเล็กน้อยที่เห็นลูกน้องยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว
“พี่นั้นแหละไม่ยินที่ผมถาม”
ธนากรแย้งลูกพี่ขึ้น มา เขาถามวรวิทย์ตอนที่เดินมายืนดูอยู่หน้าประตูห้องครัวแล้ว แต่พี่วิทย์ไม่ได้ยินเสียงเขาถามเอง มั่วแต่ตั้งใจทำกับข้าว จนไม่ได้ยินเสียงเขา ยังมาว่าเขา มาไม่ให้สุ่มให้เสียงอีก
“อะไร มึงถามอะไรกูไม่ได้ยิน”
วรวิทย์ถามลูกน้องโดยที่ไม่ได้หันหลังไปมอง เพราะเขานั้นกำลังหั่นต้นหอมอยู่
“ผมถามว่าทำอะไรกินครับ หอมเชียว”
“กูทำแกงจืดกับลาบหมู”
วรวิทย์ตอบลูกน้องแล้วตักแกงจืดที่ทำเสร็จแล้วใส่ปิ่นโตสองอัน
“แล้วนี้พี่จะเอาไปไหนครับ”
ธนากรถามลูกพี่ด้วยความสงสัย ที่วรวิทย์ตักอาหารใส่ปิ่นโต
“ไม่บอก”
“หรือว่าพี่จะเอาไปให้คุณวิว”
วรวิทย์ไม่ตอบ และหันหน้ามาคั่วหมูในหม้อโดยไม่สนใจลูกน้องอีก
“แสดงว่าใช่ พี่ไม่ตอบผมแบบนี้ ขอกินแกงจืดสักจานได้ไหมพี่”
ธนากรพูดขึ้น เมื่อกลิ่นมันหอมจนเขาเริ่มหิวข้าวขึ้นมา ทั้งที่เขากินข้าวเช้ามาแต่บ้านแล้ว
“ไม่ได้”
“โธ่พี่ กะจะเก็บไว้ให้สาวกินหมดหม้อเลยเหรอ พี่ก็ทำหม้อตั้งใหญ่ ไม่แบ่งผมบ้างเลย”
ธนากรบ่นอุบ
“กูจะเก็บแกงจืดหมูไว้ให้พวกมึงทุกคนกินอยู่ แต่ลาบหมูนี่กูให้อภิสิทธิ์มึงได้กินคนเดียว เพราะกูจะเอาลาบหมูไปหมดเลย”
วรวิทย์บอกลูกน้องหลังจากที่มันบ่นให้เขา ว่าเอาให้แต่ผู้หญิง ไม่แบ่งไว้ให้ลูกน้องเลย ตอนแรกว่าจะเอาไปหมดนั้นแหละ แต่ไอ้ทันมันอยากกิน ก็เลยคิดจะเก็บไว้ให้ลูกน้องทุกคน เขาก็ทำหม้อใหญ่จริง ๆ นั้นแหละ เขากลัวว่าคุณนิดกับคุณวิวจะกินไม่อิ่ม ก็เลยทำเยอะเพื่อไว้ก่อน ส่วนลาบหมูเนี่ยเขาไม่ได้ทำเยอะ เพราะอยากให้พวกเธอได้ลองชิมลาบหมูฝีมือของเขาดู ถ้าเธอชอบเขาจะทำให้เธอกินทุกวันเลย วรวิทย์คิด
ธนากรได้ฟังก็อมยิ้มออกมา เมื่อพี่วิทย์ให้เขากินลาบหมูแค่คนเดียว ส่วนเพื่อนของเขานั้นไม่ได้กิน ลาภปากจริง ๆ เว้ย ที่จะได้กินฝีมือลูกพี่ ปกติลูกพี่ไม่ค่อยทำอาหารกิน ส่วนมากจะสั่งอาหารเอา เพราะขี้กีเกียจทำกับข้าว นาน ๆ ที่ลูกพี่ถึงจะทำกินเอง ถ้าอยากทำอะนะ
“ขอบคุณคร้าบ”
ธนากรขอบคุณวรวิทย์แล้ว ก็ไปหาจานมาตักข้าว และตักแกงจืดราดลงไปบนข้าว
“อะนี่”
วรวิทย์ยื่นลาบหมูที่เขาตักไว้ให้
ธนากรรับจานลาบหมูมาถือไว้ แล้ว เดินออกไปนั่งกินข้าวที่แคร่ไม้ไผ่หน้าร้านด้วยความอยากกินอาหารฝีมือของเจ้าของร้านเต็มทีแล้ว
“มึงจะบอกมันตอนไหนวะ”
วรวิทย์เดินมาถึงหน้าประตูบ้านของคุณวิวแล้ว เขากำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู วรวิทย์ก็ได้ยินเสียงผู้ชายออกมาจากในบ้าน เขาหยุดชะงักมือที่จะเคาะประตูทันที
และแอบฟังเสียงพวกเธอคุยกันด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
ว่านรักตอบเพื่อนชายในสาย เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะบอกความจริงกับวรวิทย์ตอนไหน เธอไม่กล้าบอกเขาเลย กลัวว่าถ้าเขารู้ วิทย์กับดลวัฒน์จะเกลียดเธอ
“ทำแบบนี้เท่ากับมึงหลอกมันชัด ๆ”
ทศวรรษเตือนเพื่อนรักทั้งสองด้วยความหวังดี
ว่านรักคิดตามคำพูดของเพื่อนชายในสาย มันก็จริงอย่างที่ไอ้เสือว่า แต่เธอจะทำยังไงได้ ในเมื่อเธอรักวรวิทย์ไปแล้ว ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้เธอก็ไม่รู้หรอกว่า วรวิทย์จะรักเธอ
แต่ถ้ามันรู้ว่าเธอเป็นใครมันคงไม่อยากเจอเธอ แต่ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้ วิทย์ก็จะหนีเธอไปอีก ซึ่งเธอก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น เธอก็เลือกที่จะโกหกวิทย์ เพราะเขาก็จำเธอไม่ได้ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว
ถึงเธอจะเห็นแก่ตัว
แต่เธอก็รักวรวิทย์จริง ๆ เธอรู้ว่าสักวันวิทย์ก็จะต้องรู้ แต่เธอก็จะเก็บช่วงเวลานี้เอาไว้ในความทรงจำว่าครั้งหนึ่งวิทย์เคยสนใจ
และรักเธอ ซึ่งวิญาดาก็นั่งคิดกับคำพูดของทศวรรษไม่ต่างจากว่านรักเลย
“หลอกใคร”
วริทย์พูดกับตัวเองด้วยความสงสัยและอยากรู้ ว่าคุณวิวไปหลอกใครไว้
“สักวันมันก็ต้องรู้ความจริง”
เพื่อนสาวทั้งสองของเขาเงียบไป หลังจากที่เขาพูดประโยคนั้นขึ้นมาเขาเลยพูดขึ้นมาอีกเพื่อให้พวกมันได้คิดและไปบอกความจริงกับวรวิทย์และดลวัฒน์ว่าตัวเองไม่ใช่คุณวิวกับคุณนิดไอ้ดลกับไอ้วิทย์จะได้ไม่โกรธเพื่อนสาวของเขามากไปกว่านี้
“ความจริงอะไร”
วรวิทย์พูดกับตัวเองเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายออกมาจากในบ้าน
“กูรู้”
ว่านรักตอบเพื่อนเสียงเบาอย่างคนคิดมาก ถ้าวิทย์รู้เขาจะเป็นยังไง จะโกรธเกลียดเธอหรือเปล่า เขาจะตกใจไหมว่าเธอคือเพื่อนของเขา ว่านรักคิดด้วยความหนักใจ แต่เธอจะทำยังไงได้ เธอเป็นคนโกหกรวิทย์เองนี่น่า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
สองสาวหันหน้ามามองกันด้วยความตกใจที่มีคนยืนอยู่หน้าประตู
“กูไปดูเอง”
ว่าแล้ววิญาดาก็เดินไปเปิดประตู
“คุณวิทย์”
วิญาดาพูดขึ้นมาเสียงดัง เมื่อเห็นหน้าวรวิทย์เธอก็ตกใจตาเบิกกว้าง หวังว่ามันคงจะไม่ได้ยินพวกเธอคุยโทรศัพท์กับไอ้เสือหรอกนะ ไม่งั้นความแตกแน่ ดีที่ไอ้เสือไม่ได้เอ่ยชื่อจริง ๆ ของเธอ และมันก็ไม่ได้เอ่ยถึงวรวิทย์ด้วย