“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 40
(ไอ้วิทย์มันกลับบ้านแล้วนะ มันกลับกับพ่อแม่มัน)
“ห๊ะ! กลับบ้านแล้ว กลับวันไหน”
(วันนี้ หกโมงเช้า)
“ทำไมมึงไม่บอกกูตั้งแต่เมื่อวานวะ”
วิญาดาว่าให้ดลวัฒน์เสียงดังด้วยความหงุดหงิด
(ไอ้วิทย์เพิ่งโทรมาบอกกูเมื่อกี้นี่เอง)
รับสายไอ้ดลได้ แต่ไม่รับสายเธอเนี่ยนะ ว่านรักคิดในใจด้วยความโมโห
“ให้มันได้อย่างนี้สิวะ กลับก็ไม่บอกกัน”
“มันคงรีบละมั้งเลยไม่ได้บอกพวกเรา”
“แล้วมึงกลับวันไหน กูจะได้ไปส่งมึงขึ้นรถ”
(กูกลับกับครอบครัว มึงไม่ต้องมาส่งหรอก)
“กูอยากไปส่งมึงขึ้นรถ ไม่ได้เหรอ”
“ได้ พรุ่งนี้ต้องมาเช้าหน่อยนะสักเจ็ดโมง แม่กูรีบกลับ เดี๋ยวถึงบ้านค่ำมืด)
“โอเค จะให้กูซื้ออะไรไปขอบคุณแม่มึงไหม”
(แล้วแต่มึงจะซื้อไปแล้วกัน)
“ออ เอ่อ แค่นี้นะ”
แล้ววิญาดาก็กดวางสายจากเพื่อนไป หลังจากที่วิญาดาวางสายไป ว่านรักก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า
“ทำไมมันรับสายไอ้ดลวะ แล้วทำไมกูโทรไปไม่เห็นรับ”
ถามเพื่อนด้วยความโมโหปนหงุดหงิด
“มันคงขับรถอยู่มั้งตอนมึงโทรไป”
“กลับก็ไม่บอกกันเลย แบบนี้มันหนีกันชัด ๆ กูผิดอะไรถึงทำกับกูแบบนี้ ก็แค่บอกความในใจให้มันรู้ มันถึงกับหนีกูเลยเหรอวะ”
ว่านรักพูดออกมาเสียงเศร้า เธอผิดอะไรนักหนาที่ไปรักเขา วิทย์ถึงได้ไม่รับสายเธอแบบนี้ กลับก็ไม่บอกกัน จะตัดเพื่อนกับเธอเลยใช่ไหม หรืออยากจะตัดเธอออกจากชีวิตกันแน่
วิญาดามองหน้าเพื่อนด้วยความสงสาร และไม่รู้จะช่วยมันยังไงดี
แอบรักเพื่อนข้างเดียวก็อย่างนี้ล่ะนะ วิญาดาคิด
“มันอาจไม่ได้ยินก็ได้ มึงอย่าคิดมากไปดิ”
วิญาดาพูดปลอบเพื่อนน้ำเสียงปกติ เธอไม่อยากให้ว่านรักคิดมาก แล้วเศร้าอยู่แบบนี้ มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่มันคิดก็ได้ แต่มันก็น่าคิดอยู่นะ
“มึงไม่ต้องมาปลอบใจกูเลยนะ กูรู้ว่าวิทย์ตั้งใจไม่รับสายกู แถมยังหนีกูอีกต่างหาก ใช่สิ กูมันไม่ได้สวยเหมือนแฟนมันนิ มันเลยไม่หลงรักกู”
“กูว่าไม่ใช่มั้ง มันไม่รักมึงตั้งแต่แรกแล้ว”
“ไอ้วิ!”
ว่านรักได้ยินเพื่อนพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บลึกที่อกซ้าย มันก็จริงอย่างที่มันว่า แต่มันพูดแทงใจเธอเกินไป
“เอ้ามึงบอกเองนิว่าไม่ให้กูปลอบใจมึง กูก็
เลยพูดในสิ่งที่กูคิดออกมาไง”
“กูพูดแบบนี้แล้ว มึงควรตัดใจจากมันได้แล้ว มันแสดงออกชัดว่ามันไม่อยากพูดกับมึง คือมันทำเป็นไม่รู้จักมึงนั้นแหละ ตัดใจซะเพื่อน”
วิญาดาบอกเพื่อนด้วยความหวัง และตบหลังว่านรักเบา ๆ รักมันไปมันก็ไม่ได้เป็นแฟนไอ้วิทย์หรอก มีแต่จะเจ็บมากขึ้น ตัดใจตอนนี้ยังทัน เธอคิด ว่านรักควรมองคนอื่นบ้างที่ไม่ใช่วรวิทย์
ว่านรักนิ่งคิดในสิ่งที่วิญาดาพูด
“อืม”
“อืมนี่คืออะไร”
“ก็กูจะตัดใจจากมันไง”
“ก็ดี”
เธอไม่ตัดใจจากมันหรอก ขอแค่ได้รักวิทย์ข้างเดียวก็พอแล้ว ถึงมันจะเจ็บมากก็ตาม
“เอ่อ กูลืมบอกมึงไป”
“อะไรวะ”
ว่านรักทำตาโตด้วยความสนใจและถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ มันลืมบอกอะไรเธอวะ เรื่องของวิทย์เหรอ มันก็บอกเธอแล้วนิ แล้วมันเรื่องอะไรวะ เธอคิด
“เดี๋ยวกูมา”
บอกเพื่อนแล้วก็เดินออกไป
ไม่นานวิญาดาก็เดินกลับมา
“นี่ไงของขวัญที่ไอ้ดลให้พวกเรา”
วิญาดายื่นกล่องสีแดงไปให้ว่านรัก
“ทองเหรอ”
ว่านรักถามเพื่อนด้วยความไม่แน่ใจ ว่ามันใช่ทองอย่างที่เธอคิดไหม
“เปิดดูสิ”
วิญาดาไม่ตอบคำถามเพื่อน แต่เอ่ยบอกว่านรักแทน เธอรับกล่องมาจากมือวิญาดา แล้วเปิดออกดู
“ทอง! กูนึกว่ามึงเอาอย่างอื่นใส่ในกล่องเพื่อแกล้งกูให้ดีใจซะอีก”
ว่านรักร้องออกมาด้วยความตกใจ ตาโต ไม่คิดว่ามันจะคือสร้อยทองจริง ๆเธอนึกว่ายัยวิ จะแกล้งเธอ ว่านรักหยิบสร้อยขึ้นมาดู มันสวยมาก มีจี้รูปหัวใจด้วย
“ไอ้ดลให้พวกเราจริง ๆ เหรอ กูไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะให้ของแพงขนาดนี้กับพวกเรา”
“กูก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน มันบอกว่า แม่มันให้สร้อยเส้นนี้กับพวกเรา พอกูถามเพราะอะไรมันก็บอกไม่รู้ แม่มันอยากให้”
“ห๊ะ! แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ ให้ทองกับคนที่ไม่รู้จักเนี่ยนะ ไม่อยากจะเชื่อ”
ได้ยินที่วิญาดาบอกเธอก็ตกใจ มีคนอย่างนี้ด้วยเหรอ ของแพงขนาดนี้แม่ไอ้ดลให้ทำไมกัน
“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เราได้ของขวัญวันจบ เป็นทอง แถมสร้อยเส้นนี้ก็สวยถูกใจกูมาด้วย”
“มันก็ดี แต่กูไม่เข้าใจแม่ไอ้ดลเลยวะ”
“มึงไม่ดีใจเหรอที่ได้สร้อยทองราคาเป็นหมื่น”
วิญาดาเอ่ยถามว่านรัก เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนดูไม่ตื่นเต้นดีใจเลย
“ดีใจสิ แต่กูดีใจไม่สุดวะ”
“เพราะเรื่องไอ้วิทย์มันกวนใจแกใช่ไหม”
“อือ”
เธอดีใจมากที่ได้ของแพงแบบนี้ แต่เธอดีใจไม่สุดไง เพราะเธอยังกังวลใจเรื่องของวรวิทย์ และเธอก็รู้สึกเศร้าที่วิทย์หนีเธอไปแบบไม่ได้บอกกันเลย ไม่มีใครรู้ว่าวิทย์กลับบ้านไปแล้ว ไอ้เสือก็ไม่รู้ ขนาดไอ้ดลเพื่อนสนิทของวรวิทย์มันยังไม่บอกเลย โทรมาบอกตอนที่ขับรถกลับบ้านไปแล้ว
“ถ้าแกอยากรู้ก็ไปถามแม่มันสิ กูจะไปส่งไอ้ดลขึ้นรถด้วย และจะไปขอบคุณแม่มันด้วย มึงไปกับกูไหม”
“ไปสิ เราซื้ออะไรไปขอบคุณแม่ไอ้ดลดี”
“ไม่รู้วะกูคิดไม่ออก”
“ซื้อขนมร้านโปรดของพวกเราไปขอบคุณดีไหม”
“ความคิดดีเลยมึง แม่ไอ้ดลต้องชอบขนมที่เราซื้อไปฝากแน่นอน”
วิญาดาบอกเพื่อนด้วยความมั่นใจ ว่าแม่ของดลวัฒน์ต้องชอบขนมร้านนี้แน่ ร้านขนมโปรดของเธอทั้งสองคน อร่อยมาก คนมาต่อแถวซื้อขนมเยอะมาก ถ้าวันไหนคนเยอะขนมหมดตั้งแต่เที่ยง ถ้าวันไหนคนไม่ค่อยเยอะ ร้านก็จะปิดตามปกติ ร้านขนมที่พวกเธอชอบ มีทั้งขนมไทย ขนมเค้ก และครัวซองต์