“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 26
วันเสาร์
07:00
ดือดือดื้อ (เสียงนาฬิกาปลุก)
วิญาดาตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก เธอรีบลุกขึ้นมาปิดเสียงนาฬิกาที่หัวเตียงทันที กลัวว่าเพื่อนรักจะตื่นขึ้นมา
เธอพับผ้าห่มของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วก็เดินไปเอาผ้าเช็ดตัวที่ตากไว้หน้าระเบียงห้อง และเธอก็เดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ พอน้ำอาบและใส่เสื้อผ้าเสร็จเธอก็เดินมาดูเพื่อน
ใบหน้าของว่านรักขาวซีด เห็นอย่างนั้นเธอก็เอามือไปวางทาบหน้าผากของเพื่อนสนิทไว้เพื่อเช็คดู
“ร้อนมาก เมื่อคืนก็กินยาไปแล้ว ทำไมถึงตัวร้อนขนาดนี้ เราจะทำยังไงดีเนี่ย”
วิญาดาพูดกับตัวเองเสียงไม่เบานัก
พร้อมกับคิดอย่างหนักว่าเธอจะทำยังไงดี ไอ้เสือก็ไม่อยู่ ส่วนเธอก็ต้องกลับบ้านไปหาแม่ ไม่อยากจะทิ้งไอ้ว่านไว้คนเดียวเลย โอ้ยคิดไม่ออกโว้ย
ติ้ง
เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นมา
“ใครส่งอะไรมาวะ”
วิญาดาพูดพร้อมกับเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมาดู
(วิ วันจันทร์ลาคาบอาจารย์สุชาติ อาจารย์สุนี และอาจารย์เปรมสุดาให้หน่อยสิ)
ทำไมเขาถึงให้ไอ้วิลาอาจารย์ให้ก็เพราะถ้าบอกให้ไอ้เพื่อนสนิทลาอาจารย์ทั้งสามคนให้ทุกคนจะไม่เชื่ออะดิ เพราะมันหลับในคาบของอาจารย์ทั้งสามคนตลอด โดยเฉพาะอาจารย์สุนี ขนาดว่าอาจารย์แม่สุนีโหด ๆ มันยังกล้านอนเลย พูดไปอาจารย์สุนีคงไม่เชื่อเพราะเห็นว่าวรวิทย์นั้นเป็นเพื่อนสนิทของเขา ต้องให้ยัยวิบอกอาจารย์ถึงจะเชื่อ
“ทำไม มึงจะไปไหน”
(บัตรประชาชนกูมันหมดอายุอะดิ กูต้องกลับบ้านไปถ่ายบัตรใหม่)
เมื่อวานตอนกลับมาถึงห้องเขาจะเอาบัตรประชาชนไปถ่ายเอกสารเพื่อส่งอาจารย์ในวันจันทร์ พอมองดูวันที่หมดอายุ มันหมดไปสองอาทิตย์แล้ว
เมื่อวาน อาจารย์แม่บอกทุกคนในห้องว่าบัตรใครหมดอายุให้รีบไปถ่ายใหม่ เพราะอีกไม่กี่วันทุกคนจะจบการศึกษากันแล้ว มันจะไม่ได้มีปัญหาในภายหลัง ถ้าอาจารย์สุนีไม่บอกเขาก็ไม่รู้ว่าบัตรตัวเองหมดอายุไปสองอาทิตย์แล้ว วันนี้เขาเลยโทรไปบอกพ่อว่าจะกลับบ้าน แม่กับพ่อดีใจใหญ่เลยที่เขาจะกลับบ้านวันนี้ แต่ท่านทั้งสองก็ไม่อยากให้เขากลับหรอก เพราะเขานั้นใกล้จะเรียนจบแล้ว ตอนรับปริญญาค่อยกลับกับพวกท่านก็ได้ แต่เขาบอกว่าจะไปถ่ายบัตรประชาชนใหม่ เพราะมันหมดอายุ ท่านเลยให้เขากลับบ้านเลย
“ได้ แต่มึงต้องมาดูแลว่านวันนี้กับวันอาทิตย์นะ”
(ว่านเป็นอะไร มึงไม่อยู่ห้องเหรอวันนี้)
“เป็นไข้ ตากฝนเมื่อวาน แม่โทรบอกให้กูกลับบ้านสองวัน เออกูซักเสื้อให้มึงแล้วนะ จะมาเอาเลยไหม กูจะได้ฝากลุงยามไว้ให้”
(วันจันทร์ค่อยเอามาให้กูก็ได้ กูคงไม่ได้ไปดูแลว่านรัก เพราะกูขึ้นรถวันนี้ตอนหนึ่งทุม เดี๋ยวกูบอกไอ้วิทย์ไปดูให้ก็แล้วกัน โอเคไหม)
“เออ ๆ รหัสห้อง****แค่นี้นะ”
(อืม)
หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับไอ้ดลเสร็จเธอก็จัดการเขียนโน๊ตแปะไว้ที่ตู้เสื้อผ้า มันตื่นขึ้นมาจะได้รู้ว่าเธอไม่อยู่เพราะกลับบ้านวันเสาร์อาทิยต์
หอพักของดลวัฒน์
08:00
“วันนี้มึงว่างไหม”
ดลวัฒน์ที่นั่งกินข้าวอยู่ที่พื้นเอ่ยถามวรวิทย์ เมื่อเห็นมันเดินออกมาจากห้องน้ำ
“ตอนเช้ากูไม่ว่างมีอะไรวะ”
วรวิทย์ตอบเพื่อน และเอ่ยถามมันด้วยความสงสัย ขณะใส่เสื้อผ้า
“ว่านเป็นไข้ มึงไปดูว่านตอนสี่โมงเย็นได้ไหม วันอาทิตย์ด้วย”
วรวิทย์ได้ยินก็รู้สึกเป็นห่วงเพื่อน คงจะตากฝนจนเป็นไข้ ตอนที่เขานั่งรอฝนกับสุภาวดีที่ระเบียง ห้องเรียนเขาเห็นว่านรักกำลังวิ่งฝ่าฝนไปที่โรงอาหาร
“ไอ้วิมันไปไหน ทำไมมันไม่ดูแลว่าน”
“แม่มันโทรบอกให้กลับบ้านวันนี้ น่าจะกลับวันจันทร์เนี่ยแหละ”
“แล้วไอ้เสือละ”
เขาเอ่ยถามดลวัฒน์ด้วยความสงสัย
“คงจะไม่อยู่ล่ะมั้งไม่งั้นมันจะบอกให้กูไปดูว่านเหรอวะ”
“เออ ๆ เดี๋ยวกูไปดูว่านตอนบ่ายสาม มึงไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แล้วนี่มึงเก็บของเสร็จหรือยัง”
“เสร็จแล้ว”
“ออ กูไปก่อนนะ”
“เออ”
หลังจากที่วรวิทย์เดินออกจากห้องไปไม่นาน เขาก็ทำการหาของในตู้เย็นเพื่อทำข้าวต้มให้ว่านรักกิน แต่พอเปิดดูเย็นออกมาไม่มีอะไรอยู่ในตู้เย็นเลย นอกจากผัก และขวดน้ำสองสามขวด เขาถือข้าวสารกับผักไปด้วย เพื่อไปทำอาหารให้เพื่อนสาว เพื่อว่าที่ห้องว่านรักจะไม่มีผักและข้าวสาร เขาจะได้ไม่ต้องกลับมาเอาที่หอพักอีก
พอมาถึงหน้าห้องของว่านรักเขาก็ทำการกดรหัสและเข้าไปในห้อง เขามองดูรอบ ๆ ห้องนี้สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย แถมห้องใหญ่มาก เขาเดินเข้าไปในครัว
มีอุปกรณ์ทุกอย่างครบครันเลย มีแต่ของแพง ๆ ทั้งนั้น
ดลวัฒน์วางถุงข้าวสารไว้ที่เคานต์เตอร์ครัว และนำผักไปแช่ตู้เย็น และเดินออกมาจากห้องครัว เขามองไปที่ห้องทั้งสองห้องที่อยู่ติดกันไม่รู้ว่าห้องไหนคือห้องของว่านรัก เขาเดินไปเปิดห้องที่อยู่ทางซ้ายมือก่อน มันเปิดได้
และเขาก็เดินเข้าไป เห็นว่านรักกำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเพื่อนเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ และหน้าก็ซีดเผือด จนขาว ดลวัฒน์เอามือวางไว้บนหน้าผากของเพื่อนสาว เพื่อเช็คอุณภูมิ ร่างกายของเพื่อนเขาร้อนมาก เห็นอย่างนั้นเขารีบหาผ้าไปชุบกับน้ำและบิดผ้าให้มาดแล้วนำผ้ามาเช็ดแขน เช็ดคอ และเช็ดใบหน้าของเพื่อน พอน้ำโดนแขนว่านรักก็รู้สึกหนาวขึ้นมาและงัวเงียตื่นแต่ตาของเธอก็ยังหลับอยู่เหมือนเดิมเหมือนคนนอนละเหม่อ
พอเช็ดตัวเสร็จแล้วเขาก็นำผ้าไปชุบน้ำอีกครั้งแล้วนำมาวางไว้ที่หน้าผาก แล้วดลวัฒน์ก็เข้าครัวไปทำข้าวต้ม พอทำเสร็จเขาก็ตักข้าวต้มหมูใส่ถ้วย แล้วเดินเข้ามาในห้องของเธอ เขาปลุกว่านรักขึ้นมากินข้าว ปลุกสองสามครั้ง ว่านรักก็รู้สึกตัวและงัวเงียตื่นขึ้นมา เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นมา เธอรู้สึกปวดหัว และไม่ค่อยมีแรงสักเท่าไหร่
“ไหวไหมว่าน”
พูดพร้อมกับเข้าไปพยุงตัวเพื่อนให้ลุกขึ้นนั่งง่าย ๆ
“ไหว ยัยวิไปไหน”
“มันกลับบ้าน นี่โน๊ตมันเขียนบอกมึงด้วย”
ดลวัฒน์บอกเพื่อนแล้วยื่นโน๊ตให้ว่านรัก เธอยื่นมือไปรับและอ่านดูทันที
ตอนที่เขาจะเดินออกจากห้องไปทำกับข้าวให้ว่านรัก ตาก็เหลือบไปเห็นโน๊ตสีเหลืองแปะไว้ที่ตู้เสื้อผ้า เขาเลยเดินเข้าไปดูและอ่านมัน
“นี่กูทำข้าวต้มหมูเสร็จเมื่อกี้ กินสักหน่อยมึงจะได้กินยา”
บอกเพื่อนแล้วก็ยกถ้วยข้าวต้มไปไว้ตรงหน้าของเพื่อน
ว่านรักเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่อ่านโน๊ตเสร็จ
“อืม”
ว่านรักตอบเพื่อนน้ำเสียงเนือย ๆ
และเธอก็ยื่นมือไปรับและตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าให้หายร้อน แล้วเธอก็เอาเข้าปาก กินไปได้ห้าหกคำเธอก็วางช้อนลง
“ไม่อร่อยเหรอ”
ดลวัฒน์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่านรักวางช้อนลงในถ้วย
“อร่อย แต่กูอิ่มแล้ว”
บอกเพื่อนแล้วเธอก็ยื่นถ้วยไปให้เขา
“ยาอยู่ไหน”
ดลวัฒน์เอ่ยถามและยื่นมือไปรับถ้วยจากมือว่านรักมา
“อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง”
บอกดลวัฒน์แล้วเธอก็เอาผ้าที่ดลวัฒน์เช็ดตัวให้มาเช็ดหน้าและแขนของตัวเอง
“นอนพักเถอะเดี๋ยวเอายากับน้ำมาให้”
“อืม”
หลังจากที่ว่านรักกินยาเสร็จแล้ว เธอก็เอ่ยบอกเพื่อนชายด้วยรอยยิ้มว่า
“ขอบคุณนะที่มาดูแลเรา”
“เรื่องแค่นี้ไม่ต้องขอบคุณเราก็ได้ เราเป็นเพื่อนกันนะ”
เพื่อนป่วยเขาย่อมมาดูแลได้ เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้เขาเหนื่อยหรอก อีกอย่างว่านก็อยู่คนเดียวไม่มีใครดูแล เขาจะทิ้งให้เพื่อนอยู่คนเดียวได้ยังไงละ