“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ทศวรรษขับรถเข้ามาจอดในคอนโดแล้ว เขาก็เอาของที่ซื้อมาจากห้างลงมาด้วย
เขาเดินขึ้นมาบนห้องและเปิดประตูเข้าไป เอาของไปเก็บในครัวก็เห็นเพื่อนสาวกำลังก้มหน้ากินข้าวอยู่
“ว่านไอ้วิไปไหน”
ว่านรักได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมา
“ไปห้องดล มีแฟนแล้วก็ไม่เห็นจะบอกเพื่อนเลยนะ”
ว่านรักเอ่ยแซวเพื่อนชายยิ้ม ๆ
ไอ้วิต้องบอกว่านแล้วแน่ ๆ ก็บอกอยู่ว่าจะเปิดตัวกับพวกมัน แต่ยัยวิก็ยังเอาไปเล่าให้ว่านฟัง ไม่รู้เล่าให้ไอ้สองคนนั้นฟังแล้วหรือยัง เก็บความลับไม่ได้เลยจริง ๆ เพื่อนเขา
“กูก็จะบอกพวกมึงอยู่ แต่ไอ้วิ มันดันไปเห็นซะก่อน”
ที่จริงเขาจะบอกให้พวกมันรู้อยู่แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เอาให้มันชัดเจนก่อนว่าเขานั้นไม่ใช่แค่หลงรักพริมา แต่เขาอยากรู้ว่าเขานั้นได้รักเธอจริงไหม หรือแค่หลงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นเอง แต่วิญาดาดันไปเห็นเขาอยู่กับพริมาเสียก่อน
“ที่มึงยังไม่บอกพวกกูก็เพราะยังไม่แน่ใจเหรอวะ”
“มึงรู้ได้ไง”
“ก็เวลามึงไม่แน่ใจอะไรจะไม่พูดออกมาก่อน จนกว่าตัวเองจะแน่ใจหรือชัดเจนก่อน มึงถึงจะบอกพวกกู”
เธอรู้จักเพื่อนเธอดีเวลาที่มันไม่แน่ใจว่าตัวเองต้องการอะไร จะทำแบบไหน มันจะไม่พูดออกมา หรือบอกพวกเธอจนกว่ามันจะแน่ใจในตัวเองเสียก่อน ถึงมันจะเป็นคนเจ้าชู้เพลย์บอย แต่ก็คิดก่อนว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ ให้ตัวเองแน่ใจเสียก่อน ถึงจะตัดสินใจทำอะไร แต่ถ้ามันไม่ใช่มันก็จะพูดออกมาเลย ไม่เก็บให้มันค้างคาใจ
ว่านรักเป็นเพื่อนเขา เธอก็ต้องรู้จักนิสัยเขาดีอยู่แล้ว เขาลืมคิดไปเป็นเพื่อนกันตั้งหลายปีทำไมเพื่อนสองคนของเขาจะไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง
“ว่านลงไปเอาของที่รถช่วยกูหน่อย กูเอามาไม่หมดมันเยอะ”
“ได้”
แล้วทั้งสองคนก็พากันเดินไปลงไปข้างล่างทศวรรษเดินนำว่านรักมาที่รถ พอทศวรรษกดรีโมตรถแล้ว ว่านรักก็เอาของที่อยู่บนเบาะข้างคนขับออกมาก่อนสองถุง และเธอก็ยืนรอทศวรรเอาของอยู่ ตอนที่เธอยืนรอเพื่อน เธอหันไปมองร้านอาหารตามสั่งที่ตั้งอยู่หน้าคอนโด เธอเห็นวรวิทย์นั่งคุย
กับผู้หญิงแต่งตัวดี เธอไม่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นเพราะ เธอคนนั้นนั่งหันหลังให้เธออยู่ ส่วนวรวิทย์นั้นนั่งหันหน้ามาทางเธอ และเขาก็ไม่น่าจะเห็นเธอด้วย เพราะมั่วแต่นั่งคุยกับสาวอย่างถูกคอ แถมเวลาที่วรวิทย์พูดกับผู้หญิงคนนั้นก็ยิ้มตลอดเวลา เหมือนดีใจที่เขานั้นได้พูดกับเธอเลย ว่านรักมองทั้งสองคนด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งโดยไม่รู้ตัว
“ว่านมึงมองอะไรหน้าบูดเชียว”
ทศวรรษที่เอาของออกจากรถได้สักพักแล้วก็เห็นเพื่อนสาวมองอะไรก็ไม่รู้หน้าตานี้บูดเชียว
เขาก็เลยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
พอมองตามว่านรักไปก็เห็นว่าเพื่อนเขามองไอ้วิทย์คุยกันกับผู้หญิงอยู่
“ไม่ได้มองอะไรขึ้นห้องกันเถอะ”
บอกทศวรรษเสร็จก็เดินไปเลย เขาเห็นอย่างนั้นก็เดินตามไปคว้าแขนเพื่อนสาวไว้
ว่านรักหันหน้ากลับมาถามเพื่อนเมื่อมันมาจับแขนเธอ
“มึงมีอะไร”
“บอกกูมามึงมองอะไรเมื่อกี้”
“กูมองต้นไม้”
“กูไม่เชื่อ แล้วทำไมมึงต้องหน้าบูดด้วย”
ว่านรักไม่รู้จะตอบเพื่อนว่ายังไงดีไม่ให้มันจับได้ว่าเธอนั้นมองวรวิทย์อยู่ก็เลยบอกเพื่อนไปว่า
“ก็กูหนักถือของไงหน้ากูเลยเป็นแบบนั้น”
“เหรอ”
“เออ”
ทศวรรษไม่ได้ถามอะไรเพื่อนอีก มันต้องมีอะไรแน่ ๆ ยัยว่านถึงได้หน้าบูดขนาดนี้ แถมยังโกหกเขาอีกว่าตัวเองมองต้นไม้ แต่ที่จริงมันไม่ใช่ มองไอ้วิทย์ต่างหาก ในเมื่อเพื่อนสาวเขาไม่ยอมรับเขาก็ไม่อยากเซ้าซี้เอาความ ว่านรักก็คงไม่อยากจะบอกเขานั้นแหละถึงได้โกหกเขา
แบบนี้หรือไม่ก็หนักใจที่จะพูดมันออกมา ว่านรักได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ เธออยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แล้วทั้งสองก็พากันขึ้นไปบนห้อง นี่เธอเผลอทำหน้าบูดบึ้งอย่างที่ทศวรรษว่าจริง ๆ เหรอ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำหน้าแบบนั้น นี่เธอเป็นอะไรเนี่ย
วิญาดากำลังเดินผ่านร้านขายอาหารตามสั่ง เธอเห็นวรวิทย์นั่งคุยกับผู้หญิง เธอก็เลยเข้าไปทักเขา วิญาดามองดูหน้าผู้หญิงคนนั้นก่อนที่จะเอ่ยถามเพื่อน
“วิทย์มาซื้อข้าวเหรอ”
“อืม”
“งั้นเราไปก่อนนะ”
วิญาดาบอกยิ้ม ๆ
เธอก็แค่อยากรู้เฉย ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวรวิทย์ถึงได้คุยด้วย แถมยังยิ้มให้เธอคนนั้นอีก มองดูจากไกล ๆ เพื่อนเธอต้องคิดอะไรกับผู้หญิงคนนี้มาก่อนแน่ ๆ เรียกง่าย ๆว่าเธอก็แค่สงสัยนั้นแหละถึงได้เข้ามาทักทายวรวิทย์ น้องคนนั้นก็สวย ผอมหุ่นดี ผิวขาว เธอไม่เคยเห็นน้องเขามาก่อนเลย
ตั้งแต่เธอเป็นเพื่อนกับวรวิทย์มาเธอไม่เคยเห็นแฟนของมันเลย ตอนแรกเธอก็คิดว่าวิทย์ต้องโสดสนิทแน่ ๆ แต่เร็ว ๆ นี้น่าจะไม่โสดแล้วแหละ เธอแค่คิดนะ
พอกลับมาถึงห้องก็เห็นเพื่อนทั้งสองคนกำลังเอาขนมปังลดราคาออกมาจากถุงพลาสติก ว่านรักเห็นหน้าเพื่อนก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“ดลว่าไง”
“มันตกลงที่จะช่วยกู แต่มีข้อแม้ว่ากูต้องไปซักผ้าให้มันทุกวันเสาร์”
“แกก็เลยยอมมันงั้นเถอะ”
“อือ”
วิญาดาตอบเพื่อนอย่างเซ็ง ๆ เหมือนเธอโดนมันแกล้งอย่างไงอย่างนั้น แต่ถ้าไม่มีมันเธอก็ไม่รู้ว่าจะให้ใครช่วยดี เพราะตั้งแต่แรกไอ้ดลเป็นคนช่วยเธอ ต้องเล่นต่อไปให้น้องเกดแก้วเชื่อเธอให้ได้