“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 39
“จะเล่าให้กูฟังตอนไหนเนี่ย รอฟังอยู่นะเว้ย”
ว่านรักเอ่ยถามเพื่อน เมื่อไม่เห็นวิญาดาจะเล่าให้ฟังสักที เอาแต่กินอยู่นั้นแหละ เธออยากรู้จะแย่แล้ว
“กินให้อิ่มก่อนเดี๋ยวกูบอก”
“ไหนบอกว่าจะเล่าให้กูฟังตอนมึงอาบน้ำเสร็จไง”
“กูเปลี่ยนใจแล้ว ถ้ากูเล่าตอนนี้มึงกินข้าวไม่ลงแน่”
“ทำไมวะ”
ว่านรักเอ่ยถามด้วยความสงสัย มันพูดแบบนี้เธอยิ่งอยากรู้มาก ว่าเธอทำอะไรไปเมื่อคืน ทำไมยัยวิมันต้องพูดแบบนี้ด้วย
“กินข้าวไปเถอะน่า เดี๋ยวมึงได้รู้แน่ล่ะ”
“เออ ๆ”
ว่านรักตอบเพื่อนน้ำเสียงไม่พอใจนัก บอกจะเล่าตอนกินข้าว แล้วก็มาเปลี่ยนใจซะงั้น เธออยากรู้ใจจะขาดแล้ว พูดกับมันคงไม่ได้อะไร คงต้องกินข้าวให้เสร็จก่อน
09:40
“มึงทำแกงจืดโครตอร่อยเลยวะ”
บอกเพื่อนพร้อมกับตักแกงจืดใส่ปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
“เมื่อไหร่มึงจะเล่าให้กูฟังเนี่ย”
ว่านรักกินข้าวเสร็จก็เอ่ยถามเพื่อนทันที
“เดี๋ยว ขอกินอีกคำหนึ่งก่อน”
ว่านรักได้ยินก็กรอกตามองบน แล้วถอนหายใจ ด้วยความท่าเยอะของมัน จะเล่าก็ไม่เล่า มั่วแต่กิน
“กูกินเสร็จแล้ว คือวันนั้นไอ้เสือมาส่งมึง ส่วนกูขับรถมอเตอร์ไซค์มากับไอ้ดล”
“แล้ววิทย์ล่ะ”
วิญาดาพูดไม่ทันจบว่านรักก็ถามขึ้นมาทันที
“มันไปหาน้องเดือน ตอนที่มึงเมาหลับไปมึงสารภาพรักออกมาหมดเลยว่ามึงคิดยังไงกับไอ้มัน”
“ห๊ะ!! มึงไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมวิ”
ว่านรักร้องออกมาด้วยความตกใจ ตาเบิกกว้าง ว่านรักไม่เชื่อที่เพื่อนบอก เธอทำอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ มันไม่จริงใช่ไหม ว่านรักคิดในใจ
“กูไม่ได้ล้อเล่น กูพูดจริงมึงทำอย่างนั้นจริง ๆ ไม่เชื่อถามไอ้ดล ไอ้เสือดู”
แล้ววิญาดาก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ว่านรักฟังจนหมด
“ทำไมมึงไม่ห้ามกูไว้วะ”
บอกวิญาดาด้วยความหงุดหงิด
“ถ้ากูห้ามมึง
มึงคิดหรอกว่ามึงจะหยุดพูด ยิ่งห้ามมึงยิ่งไม่ฟัง และพูดมาก กว่าเก่า ดีไม่ดีมึงอาจจะแหกปากร้องโวยวายลั่นร้านหมูกะทะก็ได้ ขนาดมึงพูดไม่ดังมาก คนยังมองมึงเยอะเลย”
ที่วิญาดาไม่ห้าม ก็เพราะอยากให้วรวิทย์รู้นั้นแหละ อีกใจก็อยากให้มันตัดใจจากไอ้วิทย์ มันจะได้ไม่เสียใจ แค่ที่เป็นอยู่ เธอก็สงสารมันจะแย่ ที่เห็นเพื่อนตัวเองเจ็บทุกครั้ง เวลาเห็นวรวิทย์ไปกับแฟน หรือเรื่องของมันที่ว่านรักรับรู้ และเธอก็คิดอย่างที่บอกว่านรักไปด้วยว่า
ห้ามคนเมายิ่งยากกว่าห้ามหมาไม่ให้กัดกัน เธอถึงไม่ได้ห้ามมันไง
“มันก็จริง อย่างที่มึงว่า”
ว่านรักคิดตามอย่างที่วิญาดาว่า มันก็จริง ยิ่งห้ามเธอ เธอยิ่งไปฟังและเสียงดังกลับ
“วิทย์จะไม่เกลียดกูใช่ไหมวะวิ”
ถามเพื่อนไปแล้วเธอก็กัง
วลไปฟังจากที่ยัยวิเล่า
ให้ฟัง วิทย์น่าจะเกลียดเธอและไม่อยากเห็นหน้าเธอ หรือไม่ก็ไม่อยากพูดคุยด้วย เพราะหลังจากที่วรวิทย์ได้ฟังที่เธอสารภาพรักออกไป วรวิทย์ก็เงียบไป แถมยังเหม่อลอย เพื่อนเรียกก็ไม่ได้ยิน เหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ แถมตอนกลับมันก็ไม่มาส่งเธอ ทั้ง ๆ ที่ไอ้เสือก็ไม่ได้จะไปเธอส่งตั้งแต่แรก พอวรวิทย์ไม่เอ่ยว่าจะมาส่งเธอ ทศววรษเลยอาสาจะไปส่งเธอแทน เพราะเห็นว่าเธอเมา แล้วเธอก็มามอเตอร์ไซค์กับยัยวิสองคน ปกติวรวิทย์ชอบไปส่งเธอเวลาเธอเมา
“ไม่หรอกมั้ง มันก็แค่ตกใจเฉย ๆ”
วิญาดาบอกเพื่อนไปแบบนั้น แต่ในใจมันก็อาจจะเป็นอย่างที่ว่านรักว่าก็ได้ แต่เธอก็คิดว่ามันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เธอคงคิดมากไปเอง
“แต่หลังจากนั้นวิทย์ก็เงียบไปเลยนะ หรือว่าวิทย์จะเลิกเป็นเพื่อนกับกูแล้ว”
ว่านบอกเพื่อนด้วยความกังวลใจ เธอไม่อยากให้มันแบบนั้นเลย เธอไม่น่ากินเบียร์เยอะจนเมาไม่มีสติ จนกล้าสารภาพรักออกมาแบบนี้ คงเพราะพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก และเธอก็เมามากจนกล้าพูดมันออกไป ไม่น่าเลยกู ทั้ง ๆ ที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าวรวิทย์ไม่มีทางรักเธอได้ เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ เขามีแฟนแล้วเธอก็เลิกรักเขาไม่ได้เลย เขาไม่รู้ตัวซ้ำว่าเธอคิดอะไรกับเขา พอรู้ก็ตกใจอย่างที่ยัยวิเล่าให้ฟัง ได้ยินคำตอบจากปากเขา เธอก็รู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย ทั้งที่ไม่ได้ยินด้วยตัวเองแต่ยัยวิเป็นคนบอก เธอยังเจ็บขนานนี้ แล้วถ้าอยู่ต่อหน้ากันจะไม่เจ็บจนร้องไห้ออกมาเลยเหรอ
“ถ้าอยากรู้ก็โทรไปถามมันสิ”
ว่านรักได้ยินแบบนั้นก็รีบกดโทรอออกหาวรวิทย์ทันที
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
วรวิทย์มองดูหน้าจอเห็นชื่อว่านรักเขาก็เก็บมือถือเข้ากระเป๋าทันที
แต่เขาไม่ได้วางสายนะ แค่กดดับหน้าจอเท่านั้นเอง
“ไม่การตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ฝากข้อความหลังได้ยินเสียงสัญญาณ”
ว่านรักกดวางสายทันทีที่ได้เสียงขอความอัตโนมัติบอก วรวิทย์ไม่รับสายเธอ ว่านรักกดโทรออกอีกครั้ง เพื่อว่าครั้งนี้เขาจะรับสายเธอ
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
Rrrrrrrr
วรวิทย์กดวางสายทันที
“ใครโทรมาทำไมไม่รับสายล่ะลูก”
กันยาเอ่ยถามลูกชาย
“พวกคอเซ็นเตอร์น่ะแม่”
“ทำไมวิทย์ไม่รับวะ”
ว่านรักพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดที่วรวิทย์ไม่รับเธอ โทรไปสองครั้งแล้วก็ไม่รับ ครั้งที่สองกดวางสายไปเลย
“เฮ้ย ยัยว่านใจเย็นดิวะ เดียวมันก็รับหรอกน่า”
วิญาดาพูดปลอบใจ ไม่ให้ยัยว่านหงุดหงิดไปมากกว่านี้
“แต่ครั้งนี้มันกดวางสายกูไปเลยนะเว้ย”
Rrrrrrrrrr
เสียงโทรศัพท์วิญาดาดังขึ้น เธอเห็นชื่อก็กดรับสายทันที
“ว่าไง”
วิญาดาเปิดลำโพงให้เพื่อนฟังด้วย