“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 27
“แกมาจัดการเองคนเดียวก็ได้ ทำไมต้องให้พี่มาด้วย”
วิญาดาว่าให้น้องชายด้วยความหงุดหงิด นึกว่าแม่มีเรื่องอะไรที่ไหนได้ ให้มาจัดการเช่าหอพักให้ไอ้ดิว น้องชายของเธอกำลังจะจบมอหกแล้ว และมันก็สอบได้ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ไม่ใช่มหาลัยเดียวกันกับที่เธอเรียนอยู่ แม่เลยให้เธอพามันมาเช่าหอล่วงหน้า เพราะถ้าถึงวันใกล้จะเปิดเทอม หอได้เต็มหมดทุกห้องแน่ และหอนี้ก็ใกล้กับมหาลัยหนึ่งกิโลกว่า แถมยังอยู่ใกล้ห้างบิ๊กซีอีกด้วย เธอเป็นห่วงเพื่อนก็เป็นห่วง นึกว่าเรื่องอะไร
เธอคิด แต่ ถ้าเธอไม่พามันมาแม่เธอได้ตัดเงินเธอแน่
“ก็ผมอยากให้พี่วิมาด้วยนิครับ”
ธนภัทรไม่อยากมาคนเดียวเขาอยากให้พี่วิมาด้วย อีกอย่างแม่ก็อยากให้พี่วิมาช่วยเขาเรื่องการเช่าหอด้วยเหมือนกัน
“แกต้องเลี้ยงข้าวพี่จนกว่าพี่จะอิ่มเข้าใจไหม”
หลังจากเช่าหอเสร็จทั้งสองก็พากันเดินลงมาข้างล่าง เพราะห้องที่ธนภัทรเช่านั้นอยู่ชั้นสาม ลิฟต์ก็ไม่มี เธอละเหนื่อยตอนขึ้นและลงบันได ตอนนี้เธอก็หิวข้าวมากด้วย
“เข้าใจครับ”
ธนภัทรบอกพี่สาวด้วยรอยยิ้ม ที่พี่สาวเขาไม่หน้าบูดเหมือนตอนที่มาถึงบ้านเมื่อเช้าเขาก็ดีใจแล้ว นาน ๆ ทีพี่สาวเขาจะกลับบ้าน
บิ๊กซี
12:00
“ดิว กินร้านไหนดี ระหว่างชาบูกับปิ้งย่าง”
วิญาดาเอ่ยถามน้องชายเมื่อกำลังเดินผ่านร้านชาบูและปิ้งย่างไป
“พี่อยากกินร้านไหนเลือกเลยครับ”
“เอาร้านนี้ดีกว่า”
พูดแล้วเธอก็เดินนำเข้าไปในร้าน
“มากี่คนคะ”
พนักงานสาวเอ่ยถามวิญาดาด้วยรอยยิ้ม
“สองค่ะ”
“วันนี้ร้านเรามีโปรโมชั่นสำหรับคนมีคู่ ทางร้านลดให้คุณลูกค้ายี่สิบเปอร์เซ็นค่ะ”
พนักงานบอกโปรโมชั่นจบ ก็ยื่นคูปองส่วนลดมาให้เธอสองใบ
“ขอบคุณค่ะ”
พอธนภัทรเดินเข้ามาเธอก็รีบคว้าแขนน้องชายเข้ามาในร้านทันที
“นี่ดิว พี่ได้คูปองมาด้วยนะ”
บอกน้องชายด้วยความดีใจ และเอาคูปองที่ตัวเองได้ให้ธนภัทรดู
“นี่มันสำหรับคนมีคู่นิพี่”
ธนภัทรเอ่ยถามพี่สาวด้วยความสงสัย
“ก็เออสิวะ”
“พี่มากับแฟนเหรอ”
“แฟนบ้าแฟนบออะไร พี่ก็มากับแกไง พี่จะไปมีแฟนตอนไหน”
“พี่หลอกพนักงานเหรอ”
“หรือแกอยากจ่ายเยอะห๊ะ!”
“ไม่ครับ”
นั่งรอไม่นานพนักงานก็เอาเมนูมาให้เลือกดู
“สั่งเลยนะ อยากกินอะไรสั่งเลย พี่กินได้หมดแหละ”
บอกน้องชายเสร็จก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
“เอาอันนี้ครับ แล้วก็อันนี้ด้วยครับ เอาชีสมาเยอะ ๆ เลยนะครับ”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ”
“ครับ”
“ว่านเป็นไงบ้าง”
วิญาดาส่งข้อความหาดลวัฒน์เสร็จ แล้วก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นน้องชายกำลังมองดูใครอยู่
เธอหันหน้ามองตามน้องชายก็เห็นผู้ชายท่าทางคุ้น ๆ นั่งหันหลังให้เธออยู่
คุ้น ๆ เหมือนเธอเคยเห็นที่ไหน วิญาดาคิด แต่เธอก็ไม่ได้สนใจผู้ชายคนที่มากับสุภาวดีสักเท่าไหร่ เพราะคิดไปเธอก็คิดไม่ออกอยู่ดี
“นั้นมันน้องเดือนนิ มากับใครนะ”
วิญาดาพูดกับตัวเองเสียงไม่เบานัก เรื่องนี้เธอต้องเอาไปบอกวรวิทย์ว่าคนที่มันแอบชอบมากับผู้ชายคนอื่น
ธนภัทรได้ยินที่พี่สาวพูดก็หันหน้ามาหาวิญาดาด้วยความสงสัย
“พี่รู้จักพี่เดือนด้วยเหรอครับ”
ถามพี่สาวด้วยความอยากรู้
“รู้จักสิ แฟนเพื่อนพี่”
“แฟนเหรอครับ”
ธนภัทรถามพี่สาวน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับทำหน้าหม่นหมองลงแค่แปบเดียวก็ทำหน้าเป็นปกติ เพื่อไม่ให้พี่สาวสงสัยตัวเอง แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเธอ วิญาดาเห็นน้องชายหน้าเริ่มบูดตอนที่เธอพูดว่าน้องเดือนมีแฟนแล้ว เธอรู้สึกว่าเหมือนมันมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่
รู้ เธอรู้สึกได้ว่ามันแปลก ๆ ถ้าไม่ได้คิดอะไรทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย เธอคิดอย่างสงสัยในตัวของน้องชาย
“ใช่ ทำไมแกทำต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นด้วย รู้จักเขาเหรอ”
“ผมไม่ได้ทำหน้าแบบที่พี่ว่าสักหน่อย”
ธนภัทรปฏิเสธพี่สาวเสียงดัง
เห็นได้ไงวะว่าเราทำหน้าแบบนั้น เขาคิด
“แกจะพูดเสียงดังทำไมคนอื่นเขามองพวกเราแล้ว ไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำ ตกลงแกรู้จักน้องเดือนไหม”
ได้ฟังที่วิญาดาบอก ธนภัทรก็หันไปมองรอบ ๆ ก็เห็นคนมองมาที่เขาและพี่สาวจริง ๆ
“รู้จักครับ พี่เขาเป็นเพื่อนบ้านเรา”
“ทำไมฉันไม่เคยเห็นหน้า”
เธอเอ่ยถามน้องชายด้วยความสงสัย เธอไม่เคยรู้เลยว่าสุภาวดีเป็นเพื่อนบ้านของเธอ และเธอก็ไม่เคยเห็นหน้าน้องเดือนด้วย หรือเธอไม่ได้กลับบ้านนานเลยไม่รู้อะไรเลย
“เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้านเราได้หนึ่งปีแล้ว พี่อยู่แต่คอนโด นาน ๆ ทีถึงจะกลับบ้าน ถ้าพี่รู้จักพี่เดือนสิแปลก”
“มันก็จริง”
รอไม่นานอาหารก็มาเสริฟ์ แล้ววิญาดาก็ลงมือกินทันที และไม่พูดกับน้องชายอีกเลย เพราะตอนนี้เธอหิวมาก หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว
“อิ่มแล้วเหรอ กินน้อยจังวะไอ้ดิว”
วิญาดาเอ่ยถามเมื่อเห็นธนภัทรวางช้อนลงและไม่ตักเนื้อกินอีก
“ผมไม่ค่อยหิวน่ะครับ”
“มีแต่ของชอบแกทั้งนั้น อะไรจะอิ่มไวขนาดนั้นวะ”
วิญาดาคิดอย่างสงสัย มีแต่ของที่มันชอบ ทำไมมันกินแค่นิดเดียวเอง ของชอบก็ต้องกินเยอะ ๆ สิ วิญาดาลอบมองน้องชายอย่างเงียบ ๆ มันเอาแต่มองไปทางนั้นสักพักหนึ่งแล้วก็ทำหน้าเศร้า หรือว่าน้องชายเธอแอบชอบสุภาวดีกันนะ
Rrrrrrrr
ดลวัฒน์งัวเงียตื่นขึ้นมา และมองหามือถือเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขากดรับสายทันทีโดยที่ไม่ได้มองดูชื่อว่าใครโทรมา
“มึงอยู่ไหน กูอยู่หน้าห้องว่านแล้วนะ”
“ออ กูอยู่ในห้อง เดี๋ยวกูไปเปิดประตูให้”
ดลวัฒน์บอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงของคนเพิ่งตื่นนอน
“เออ ๆ”
วางสายจากเพื่อนแล้ว เขาก็เดินไปเปิดประตูให้มันเข้ามา
“มึงเพิ่งตื่นเหรอวะ หน้าดูไม่ค่อยสดชื่น”
วรวิทย์เอ่ยถามเพื่อนพร้อมกับมองหน้ามันไปด้วย
“อืม นี่กูหลับจนถึงบ่ายสามเลยเหรอวะ”
“เออ ไป ๆ รีบกลับห้องไปเตรียมตัวเดี๋ยวไม่ทันรถนะมึง นี้มันก็บ่ายสามครึ่งแล้ว”
วรวิทย์บอกเพื่อนขณะมองดูนาฬิกาบนข้มือตัวเอง
“อีกตั้งหลายชั่วโมง กูไม่รีบหรอก ห้าโมงเย็นมึงปลุกกูด้วย”
“เออ แล้วว่านอยู่ไหน”
ดลวัฒน์ชี้นิ้วไปทางห้องของเพื่อนสาวเพื่อบอกวรวิทย์ พอชี้นิ้วเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาหนังราคาแพงทันที เขายังนอนไม่อิ่ม ไอ้วิทย์ก็โทรมาปลุกเขาจนตื่น ถ้าจะกลับห้องตอนนี้ก็ขี้เกียจ และเขายังอยากนอนที่นี่ต่อเพราะโซฟาอันนี้มันนุ่ม นอนสบายด้วย ค่อยกลับห้องทีเดียวตอนห้าโมงเย็นก็ได้ ยังมีเวลาเหลือเฟือเพื่อเตรียมตัว