“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
"เฮ้ยนั้นพี่เสือใช่ไหม"
ลีน่าเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม เมื่อเธอเห็นทศวรรษกำลังต่อแถวซื้อน้ำอยู่ ยิ่งได้มองใกล้ ๆ พี่เสือของเธอก็ยิ่งหล่อ หล่ออะไรขนาดนี้วะเธอคิด
"ใช่"
ลีน่ายิ้มกว้างพร้อมกับมองดูพี่เสือด้วยความปลื้ม
พริมา หรือ ลีน่า เรียนสถาปัตย์ปีสอง หน้าตาน่ารักและสวยหุ่นดี สูงร้อยหกห้าเซน ผิวขาวตาโต ใครเห็นเธอก็บอกว่าเธอนั้นน่ารักเหมือนตุ๊กตา เธอนั้นปลื้มพี่เสือมาก ปลื้มตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้ว
"อร้ายยตัวจริงหล่อกว่าในรูปอีกอะ"
ลีน่าพูดด้วยรอยยิ้มแล้วทำสีหน้าตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอพี่เสือตัวเป็น ๆ เธอไม่เคยเห็นพี่เสือเลย เคยเห็นแต่ในเฟส และกลุ่มมหาลัยที่มีคนชอบโพสต์รูปพี่เสือลงบ่อย ๆ
"ลีน่ามึงชอบพี่เสือเหรอ"
แอลเอ่ยถามเพื่อนสาว
เมื่อเห็นว่าเพื่อนดีใจที่ได้เจอทศวรรษ
วรรณา หรือ แอล เพื่อนของลีน่า เธอคนนี่สวย แต่ไม่ชอบทาแป้งแต่งหน้าใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ กระโปรงยาวไปถึงตาตุ่ม ผิวขาว สูงร้อยเจ็ดสิบ เรียนสถาปัตย์เหมือนกันกับลีน่า และเกล
"อืม ชอบมากกูปลื้มพี่เขา ถ้ากูได้เป็นแฟนกับพี่เสือนะกูคงมีความสุขทุกวันเลย"
ลีน่าบอกเพื่อน
"ฝันบ้า ๆ นะแกนะ พี่เสือเขาไม่เอามึงหรอก สาวเยอะจะตาย เจ้าชู้ด้วย เขาได้มึงแล้วเขาก็เขี่ยมึงทิ้งเชื่อกูสิ"
เกลพูด เกดแก้ว หรือเกล ผิวขาว คิ้วดกสีดำ ตัดผมสั้นเหมือนผู้ชาย เธอเป็นทอม สูงร้อยเจ็ดสิบ เรียนสถาปัตย์ปีสอง
ลีน่ารู้อยู่ว่าพี่เสือนั้นเจ้าชู้ มีคนชอบพี่เสือเยอะเพราะพี่เขานั้นทั้งหล่อทั้งรวย มีแต่ผู้หญิงเข้าหาตลอด แต่เธอก็อดชอบพี่เสือไม่ได้เลย ถึงพี่เสือจะเจ้าชู้ หรืออะไรก็ตามเธอก็จะปลื้มและชอบตลอด
"จริงอย่างที่ไอ้เกลพูดนะลีน่า"
แอลเห็นด้วยกับเกล
"นี่แกจะไปไหนลีน่า"
เกดแก้วเอ่ยถามเพื่อน เมื่อเห็นพริมากำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้
"ไปหาพี่เสือ"
พูดจบก็เดินไปต่อแถวข้างหลังทศวรรษ
"แกจะบ้าเหรอรู้ว่าพี่เขาเจ้าชู้ก็ยังจะไปหาเขาอีกนะยัยลีน่าอกหักขึ้นมาฉันไม่ปลอบแกนะ"
เกดแก้วพูดออกมาอย่างโมโหรู้ว่าพี่เสือ เสือผู้หญิงสมชื่อก็ยังจะไปหาเขา คนอื่นในคณะเราก็มีคนหล่อตั้งเยอะตั้งแยะกับไม่ไปชอบ แต่มาชอบคนเจ้าชู้ เธอละไม่เข้าใจยัยลีน่าเลยจริง ๆ
พริมาเอามือสะกิดไหล่ทศวรรษ
"ใครมาสะกิดหลังกูวะ"
เขาพูดกับตัวเองเสียงเบา
"พี่เสือค่ะ"
ทศวรรษหันไปมองก็เจอกับผู้หญิงหน้าตาน่ารักกำลังยิ้มให้เขาอยู่ เขาเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มให้เธอ
"น่ารักจังวะ"
ทศวรรษคิดในใจ
"มีอะไรครับน้อง"
"ลีน่าขอถ่ายรูปกับพี่เสือได้ไหมค่ะ"
พริมาพูดออกมาด้วยความเขินอาย
"ได้สิครับ"
ทศวรรษตอบด้วยรอยยิ้ม
"น้องเอาน้ำอะไร"
พริมากำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปกับทศวรรษแต่ชายหนุ่มร้านขายน้ำก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
"ชาไทยครับพี่"
เขาตอบร้านขายน้ำ
"รอพี่จ่ายเงินเสร็จก่อนแล้วเราไปถ่ายรูปตรงนั้นดีไหม"
ทศวรรษพูดด้วยรอยยิ้ม และชี้นิ้วไปที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ กับโรงอาหาร
"ได้ค่ะพี่เสือ"
พริมายิ้มให้เสืออย่างเขินอาย ไม่คิดว่าพี่เสือจะสุภาพขนาดนี้ รอยยิ้มนั้นก็ทำให้เธอแทบละลายเลยทีเดียว ไม่คิดว่าพี่เสือคนหล่อจะให้เธอถ่ายรูปด้วย อร้าย คิดแล้วก็เขิน
"สามสิบครับ"
หนุ่มร้านขายน้ำเอ่ยบอกและยื่นแก้วน้ำชาไทยไปให้ทศวรรษ เขารับมาถือไว้และล้วงหากระเป๋าเงินในกางเกงทั้งสอง มันก็ไม่มีกระเป๋าเงินอยู่ในนั้นเลย
กระเป๋าเงินหายไปไหนวะ เขาคิดในใจ
"เอออออ"
ทศวรรษพูดแล้วก็ยิ้มบาง ๆ ให้ ชายขายน้ำเมื่อเห็นท่าทางของเขาแล้วก็คิดว่าทศวรรษนั้นไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำแน่นอน
"นี่อย่าบอกนะว่าไม่มีเงินน่ะ"
ชายหนุ่มเอ่ยถามทศวรรษเสียงเข้มที่เขาไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำที่ตัวเองสั่ง
"เออ คือว่ากระเป๋าเงินผมเสียขอติดไว้ก่อนได้ไหมครับพี่"
"ไม่ได้ถ้าไม่มีเงินก็ไม่ต้องเอา"
ลีน่าที่ยืนเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างหลังเสือก็ได้ยินที่พี่เสือกับร้านขายน้ำคุยกัน พริมาล้วงเงินในกระเป๋าเอาแบงค์ยี่สิบกับเหรียญสิบออกมา
"อะนี่ค่ะ"
เธอยื่นเงินให้พ่อค้าขายน้ำทันทีที่พูดจบ
พ่อค้าหนุ่มยื่นมือไปรับเงินที่ลีน่าให้
"ขอบคุณนะน้องลีน่าที่จ่ายเงินค่าน้ำให้พี่เมื่อกี้"
"ไม่เป็นไรค่ะลีน่าเต็มใจช่วยพี่เสือ"
แล้วทศวรรษเดินนำลีน่าไปที่ต้นไม้ใหญ่เพื่อถ่ายรูป ทั้งสองยืนเคียงคู่กันถ่ายรูป โดยที่พริมายื่นโทรศัพท์ไปข้างหน้าเพื่อถ่ายรูปกล้องหน้าด้วยกัน
แชะ แชะ
เธอกดถ่ายสองครั้ง พอถ่ายเสร็จก็เอ่ยบอกทศวรรษว่า
"ขอบคุณค่ะพี่เสือลีน่าไปหาเพื่อนก่อนนะค่ะ"
บอกพี่เสือเสร็จก็เดินไปหาเพื่อน และมองดูรูปในโทรศัพท์ก็อมยิ้มไปด้วย
"ยิ้มอะไรหน้าบานเชียวนะแก ฉันเห็นนะเมื่อกี้แกถ่ายรูปกันมาใช่ไหม"
วรรณาเอ่ยแซวเพื่อน
"พี่เสือเขาได้ทำอะไรแกไหม"
เกดแก้วเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ว่าทศวรรษได้ทำอะไรเพื่อนของเธอหรือเปล่า เธอคิดว่าพี่เสือต้องลวนลามยัยลีน่า หรือไม่ก็มองด้วยสายตาหื่น ๆ ตอนที่ยัยลีน่าไม่รู้ตัวก็เป็นได้
"พี่เสือไม่ได้ทำอะไรฉัน พี่เสือสุภาพกับฉันมากไม่ได้ทำอะไรอย่างที่แกคิดหรอกยัยเกล"
"ไม่มีอะไรก็ดีแล้วฉันก็แค่ถามดู แกอย่าไว้ใจพี่เสือของแกให้มากนักระวังแกจะอกหักโดยไม่รู้ตัว"
เกดแก้วเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี จะไปเอาอะไรกับคนเจ้าชู้ เปลี่ยนผู้หญิงบ่อยแบบนั้น
"วันเสาร์นี้พี่เสือนัดกูไปทานข้าวที่ห้างด้วย"
"เฮ้ย!เจอกันแค่ครั้งเดียวพี่เสือถึงกับเลี้ยงข้าวมึงเลยเหรอวะ"
วรรณาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความตกใจ
"ก็ฉันจ่ายเงินค่าน้ำให้พี่เสือ พี่เขาก็เลยเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนฉันละมั้ง"
"พี่เสือออกจะรวยทำไมไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำวะ กูไม่เข้าใจ"
เกดแก้วไม่เข้าใจว่าคนอย่างทศวรรษ ทำไมถึงไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำ บ้านของเขาก็ออกจะรวยปานนั้น
"พี่เสือเขาทำกระเป๋าตังค์หายนะ ก็เลยไม่มีเงินจ่ายค่าน้ำ ฉันก็เลยจ่ายให้พี่เขา"
"ออ ฉันไปกับแกได้ไหมยัยลีน่าวันเสาร์"
วรรณาเอ่ยถามเพื่อน เธออยากจะไปกับเพื่อนด้วย อยากรู้ว่าที่พริมาพูดมานั้นใช่เรื่องจริงไหม ที่ว่าพี่เสือนั้นเป็นคนสุภาพบุรุษกับยัยพริมา เพื่อมีอะไรเธอก็จะช่วยเพื่อนได้ทัน
"ฉันอยากไปกับพี่เสือแค่สองคน"
"แกไม่กลัวเหรอ"
เกดแก้วถาม
"กลัวว่าพี่เสือจะทำอะไรฉันงั้นเหรอ เรื่องนั้นฉันไม่กลัวหรอก"
"ก็แล้วแต่แกเลยลีน่า มีอะไรก็โทรมาหาฉันนะเว้ย"
ถึงเกดแก้วจะเตือนเพื่อน และเพื่อนเธอก็ไม่ฟังเธอเลย แต่เธอก็อดเป็นห่วงมันไม่ได้
"อืม"