“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 31
ห้าวันต่อมา
วันรับปริญญามหาลัย
“แม่ถึงไหนแล้วเนี่ย วิรออยู่ที่ซุ้มดอกไม้สีแดงขาวใกล้กับต้นหางนกอยู่นะแม่”
“แม่ใกล้ถึงแล้วลูก”
“รุ้งเอาโทรศัพท์มาหน่อยฉันจะคุยกับหนูวิ”
วิมลเอ่ยบอกรุ้งนภาที่คุยกับวิญาดาอยู่ แล้วรุ้งนภาก็ส่งมือถือให้เธอ
วิมลขึ้นรถมากับเพื่อนสนิทอย่างรุ้งนภา เพราะรุ้งนภาเป็นคนชวนเธอมาด้วยกัน ส่วนลูกชายของเธอนั้นขี่มอเตอร์ไซค์ไปมหาลัยเอง
“หนูวิ ยัยว่านอยู่กับหนูไหมลูก”
“อยู่ค่ะ น้ามล”
“ออจ๊ะ”
รุ้ง หรือ รุ้งนภาเป็นแม่ของวิญาดา และเธอก็เป็นเพื่อนสนิทกับวิมลแม่ของว่านรัก ทั้งสองรู้จักกันเป็นเพราะว่าว่านรักกับวิญาดาเป็นเพื่อนกัน ก็พลอยทำให้พวกเธอสองคนรู้จักกันไปด้วย และไม่นานเธอกับวิมลก็เป็นเพื่อนสนิทกัน
ว่านรักกับวิญาดายืนรอครอบครัว ไม่นานก็เห็นพวกท่านเดินมาทางนี้ ว่านรักและวิญาดาทักทายสวัสดีกับพ่อแม่ของกันและกันเสร็จแล้ว ก็แยกย้ายกันไปพูดคุยกันคนละด้าน เพื่อความเป็นส่วนตัว
“พ่อ แม่ หนูเรียนจบแล้วนะค่ะ”
วิญาดาเอ่ยบอกพวกท่านด้วยรอยยิ้ม เธอดีใจที่วันนี้เธอเรียนจบแล้ว
“จ้า แม่รู้แล้ว ว่าลูกของแม่เก่งที่สุด”
รุ้งนภาบอกลูกสาวด้วยรอยยิ้ม เธอภูมิใจในตัวลูกสาวมาก และเธอก็ยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กให้ลูกสาว ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“แม่ให้อะไรวิเนี่ยกล่องเล็กจัง”
เธอเอ่ยแซวแม่ยิ้ม ๆ อย่างไม่จริงจังนัก
“เปิดดูแล้วลูกจะรู้เอง”
“ขอบคุณค่ะ”
“ลูกสาวพ่อจะได้เป็นสถาปนิกแล้ว”
พศินเอ่ยแซววิญาดายิ้ม ๆ
“พ่อก็พูดไป วิยังไม่ได้ทำงานเลยนะค่ะ”
บอกพ่อด้วยความเขินอาย
“ไหนของขวัญของวิละค่ะ”
เธอมองไปที่มือของพศินก็ไม่เห็นมีอะไรเลยก็เอ่ยถามพ่อด้วยความสงสัย
“อยู่ที่บ้าน พ่อเอามาไม่ได้”
“ทำไมเอามาไม่ได้ มันใหญ่มากเลยเหรอคะ”
วิญาดาเอ่ยถามพศินด้วยความอยากรู้
“ความลับ”
“ไปไหนแล้ววะเมื่อกี้ยังเห็นอยู่”
ธนภัทรบ่นพึมพำกับตัวเอง
วิญาดาได้ยินก็หันหน้าไปหาน้องชายด้วยความสนใจ เธอเห็นมัน กำลังมองซ้าย มองขวา เหมือนหาใครในงานอยู่
“ไอ้ดิว แกมองหาใครอยู่”
ธนภัทรได้ยินเสียงพี่สาวเรียก ก็หันหน้ามามองวิญาดาด้วยความตกใจและมันเดินเข้ามาหาเธอ
“เปล่าครับ”
“จะมาเปล่าได้ไง ฉันเห็นแกหันซ้ายหันขวาเหมือนแกหาใครอยู่”
ธนภัทรไม่ตอบคำถามพี่สาว แต่เขาพูดอย่างอื่นขึ้นมาแทน
“เอ้า ของขวัญพี่ ยินดีด้วยนะคร้าบพี่สาวสุดที่ร๊ากก”
พูดจบก็คองพวงมาลัยแบงค์ยี่สิบและแบงค์ร้อยให้พี่สาวจนเต็มคอ และก็ยื่นช่อดอกไม้ช่อโตสีขาวให้วิญาดา
“แกพูดดี ๆ กับพี่ไม่เป็นเหรอห๊ะ”
วิญาดาตำหนิน้องชายไม่จริงจังนัก และรับเอาช่อดอกไม้มาจากมือน้องชาย
“นี่ก็ดูดีแล้วนะคร้าบพี่”
“อย่ามากวนบาทาฉันนะย่ะ อย่าคิดว่าพี่ไม่กล้ายกเท้าขึ้นมาทีบแกนะ”
พูดพร้อมกับยกเท้าขึ้นมาและก็กำลังจะทีบไอ้น้องบ้า แม่เธอก็มาห้ามไว้ก่อน
“เล่นกันเหมือนเด็ก ๆ ไปได้นี่มันวันจบของลูกนะวิ พ่อว่าเราไปถ่ายรูปตรงนั้นกันดีกว่า”
พศินว่าให้ลูกสาวเสร็จ ก็ชวนทุกไปถ่ายรูป วิญาดากับธนภัทรจะได้หยุดทะเลาะสักที
แล้วทั้งสี่คนพากันเดินไปที่ถ่ายรูปซุ้มต่าง ๆ ที่อาจารย์และนักศึกษาทำไว้ เพื่อให้คนที่จบการศึกษาได้ถ่ายรูปสวย ๆ กับเพื่อนและครอบครัว
“ลูกของแม่เรียนจบแล้ว”
วิมลพูดขึ้นและเข้าไปสวมกอดลูกสาวด้วยความภาคภูมิใจที่ลูกสาวของเธอเรียนจบ
ว่านรักยิ้มรับคำของแม่ด้วยความสุขใจ
“แม่ไม่ได้เอาอะไรมาให้ลูกนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่แม่กับน้องมาว่านก็ดีใจแล้ว”
แค่นี้เธอก็มีความสุขแล้ว
“เอ้อ ป้าสิไม่ได้มานะลูก ป้าเขาติดธุระ วันพรุ่งนี้มันจะซื้ออาหารมาเลี้ยงที่บ้าน แล้วป้าสิก็จะพาลูกไปซื้อทองที่ห้างด้วยนะเป็นของขวัญวันจบที่มันไม่ได้มา”
“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าสิคงจะมีธุระสำคัญจริง ๆ”
สิ หรือ สิริมา เป็นน้องสาวของวิมล ซึ่งก็คือป้าของว่านรักกับธรรมนัสนั้นเอง ป้าสิได้สามีฝรั่ง ป้าของเธอไม่ได้อยู่กรุงเทพ ป้าและแฟนของป้าซื้อบ้านพักที่อีสาน แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจังหวัดไหน นาน ๆทีสิริมาจะมาหาแม่ของเธอ มาแต่ละครั้งก็มีของฝากและกับข้าวมาให้เธอกับน้องกินด้วย ป้าสิเป็นคนใจดี ป้าเขาอ่อนกว่าแม่เธอสามปี ที่ป้าสิไม่ค่อยมาหาเธอกับแม่และน้อง เพราะป้าสิไปอยู่ต่างประเทศกับผัว ปีหนึ่งจะกับมาพักร้อนที่ไทย อยู่แค่เดือนเดียว ก็กลับ จึงทำให้สิริมามาเยี่ยมพี่สาวปีละครั้ง
“พี่ว่านยินดีด้วยนะครับที่พี่เรียนจบแล้ว”
ธรรมนัสบอกพี่สาวด้วยรอยยิ้ม และก็ยื่นตุ๊กตาหมีตัวโตสีฟ้าให้พี่สาว
“แม่ฝากหน่อยคะ”
บอกแล้วก็ยื่นปริญญาบัตรให้แม่
แล้วว่านรักก็ยื่นมือไปรับตุ๊กตาจากมือน้องชายมากอดไว้
“ขอบคุณนะทาม”
ว่านรักพูดแล้วก็ยิ้มให้ธรรมนัส
“ครับ ผมตั้งใจเลือกของขวัญชิ้นนี้ให้พี่เลยนะ”
“จ๊ะคนดีของพี่ แม่ ทาม เราไปถ่ายรูปกัน”
ว่านรักกับแม่และน้องชายถ่ายรูปจนพอใจแล้ว ว่านรักก็เอ่ยบอกแม่ด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ ว่า
“แม่กับทามกลับก่อนเลยนะ ว่านจะไปกินเลี้ยงกับเพื่อนที่ร้านชาบูหมูกระทะ”
เธอกับเพื่อนตกลงกันว่าจะไปกินเลี้ยงที่ร้านหมูกระทะ ที่จริงเริ่มแรกมันอยากไปฉลองที่ผับ แต่เธอกับวิไม่อยากไปฉลองที่นั้น ยัยวิก็เลยบอกทุกคนว่าถ่ายรูปเสร็จแล้วก็พากันไปกินหมูกระทะ ส่วนใครอยากจะไปผับก็ค่อยไปทีหลัง แต่พวกเธอไม่ไปกับพวกมันหรอกนะ เธอไม่อยากเมา และไม่อยากดื่มด้วย
“แล้วลูกจะกลับกี่โมง”
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ถ้าหนูกับถึงห้องเมื่อไหร่ เดี๋ยวว่านจะโทรบอกแม่นะค่ะ”
“จ๊ะ งั้นแม่ไปก่อนนะลูก ไปทาม”
บอกลูกสาวเสร็จก็หันมาเรียกลูกชายกลับบ้าน ส่วนตุ๊กตาก็ค่อยเอาไปเก็บที่คอนโด ว่านรักคิด