“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 47
ปี๊ ปี๊
วิญาดาสะดุ้งตื่นตกใจเมื่อรถคันข้างหน้าบีบแตรใส่เธอ เธอได้สติรีบเหยียบเบรกทันทีก่อนที่รถของเธอจะพุ่งไปข้างหน้าใส่รถที่กำลังวิ่งผ่านหน้าเธอไป
“บ้าเอ้ย”
วิญาดาสถบออกมาเบา ๆ เธอตั้งสติและหยุดร้องไห้เสียใจกับเรื่องอดีตแฟนหนุ่ม และขับรถรถไปต่อ เธอต้องเลิกร้องไห้ และขับรถไปถึงขอนแก่นก่อน ถ้าถึงบ้านป้าสิเมื่อไหร่ เธอจะร้องไห้เสียใจมากเท่าไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้เธอต้องขับรถไปถึงที่นั่นตามที่บอกว่านรักเอาไว้ก่อน
เธอไม่อยากให้เรื่องนี้มากระทบกับงานของเธอ และทำให้ร้านของเธอกับเพื่อนต้องเปิดช้า คิดได้ดั้งนั้นวิญาดาก็ตั้งสติและขับต่อไปโดยไม่คิดอะไรอีก เธอเช็ดน้ำตาออก และไม่ร้องไห้อีกเลย วิญาดามองออกไปมองข้างนอกกระจกรถก็เห็นป้ายสีเขียวขนาดใหญ่เขียนว่าจังหวัดนนทบุรี
นี่เธอขับมาถึงนนทบุรีโดยไม่รู้ตัวเลยเหรอเนี่ย วิญาดาคิด มั่วแต่ร้องไห้เสียใจจนไม่รู้ว่าตัวเองขับรถมาถึงไหน แล้ว ถ้ารถคันนั้นไม่บีบแตรใส่เธอ เธอก็คงขับรถไปมั่วและไม่ดูทางจนเกือบจะชนรถคนอื่น ดีไม่ดีเธออาจจะขับรถเปลี่ยนเส้นทางที่จะไปก็ได้
13:00
ขอนแก่น
ว่านรักขับรถเข้ามาจอดในบ้าน ใกล้รถของบริษัททำความสะอาด
เธอจ้างบริษัทให้มาทำสะอาดบ้านตั้งแต่เช้าแล้ว แสดงว่าทำความสะอาดยังไม่เสร็จ ว่านรักคิด เธอเปิดประตูรถ และเดินเข้าไปดูข้างในบ้าน ก็เห็นหญิงวัยกลางคนหนึ่ง มีรูปร่างที่เตี้ยและอ้วนส่วนอีกคนผอมสูงช่วยกันถูพื้นอยู่ เธอมองไปรอบ ๆ บ้านก็เห็นทุกอย่างสะอาดเรียบร้อยหมดเลย ยกเว้นพื้นที่ป้าสองคนนี้กำลังจะถูอยู่
“ป้าทำความสะอาดใกล้จะเสร็จแล้วเหรอคะ”
ว่านรักถามป้าทำความสะอาดน้ำเสียงปกติ
หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมใส่เสื้อสีเหลืองของบริษัทที่กำลังถูพื้นใต้ชอกโซฟา เงยหน้าขึ้นมองเธอ ส่วนอีกคนที่ถูพื้นอยู่หน้าโทรศัพท์ก็หันมามองเธอเหมือนกัน
“ใกล้เสร็จแล้วหนู หนูเป็นเจ้าของบ้านใช่ไหม”
หญิงอ้วนท้วมตอบคำถามของเธอ และถามเธอต่อ
“ใช่ค่ะ”
“ข้างบนยัยนิ่ม กับยัยปริมน่ากำลังจะทำความสะอาดเสร็จแล้วค่ะคุณ”
“ออค่ะ หนูชื่อว่านน่ะค่ะ”
ว่านรักแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
“ป้าพร นิ่มกับปริมทำเสร็จแล้วนะค่ะข้างบน”
ผู้หญิงผมสั้นสีดำ แต่งหน้าจัด ดูแล้วอายุน่าจะประมาณ ยี่สิบสามปี เดินลงมาจากชั้นสองบอกป้าสองคน
“อุ้ย!”
คนผมสั้นตกใจที่เมื่อเห็นเธอยืนอยู่หน้าประตู เธอยิ้มให้หญิงสาว
คนที่เดินตามลงมาก็หันมามองเธอเมื่อได้ยินเพื่อนอุทานออกมาอย่างตกใจ
“ใครอะป้า เจ้าของบ้านเหรอ”
หญิงสาวผมสั้นถามป้าสองคน ด้วยความอยากรู้
“เออ ทำเสร็จแล้วพวกเอ็งไปรอป้าที่รถ”
หญิงอ้วนท้วมบอกหญิงสาวสองคน
“จ๊ะป้า”
ไม่นานป้าทั้งสองคนก็ถูพื้นเสร็จ ก็พากันกลับ
ว่านรักขนของทั้งหมดลงจากรถ และถือเข้าไปในบ้านที่ละอันจนหมด เธอเดินมานั่งลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยหอบเมื่อขนของเข้ามาในบ้านหมดแล้ว เธอเอามือเช็ดเหงื่อออกจากหน้า กว่าจะขนของเขามาได้เธอเหงื่อออกเต็มได้เลย เธอขนพวกเสื้อผ้าที่คอนโดไอ้เสือและเสื้อผ้าที่บ้านมาด้วย และยังมีพวกเครื่องชงกาแฟ กับเครื่องบดกาแฟ และเครื่องปั่นที่เธอซื้อไว้ฝึกทำที่คอนโดไอ้เสืออีก
ว่านรักนั่งพักได้สิบนาทีก็ขนเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บบนห้อง เธอเอาซื้อผ้าเข้าตู้ และเอาผ้าห่มกับหมอนที่เธอเอามาจากบ้าน ออกมาแล้วนำไปวางไว้บนเตียงนอน
“เตียงนอนป้าสิใหญ่กว่าที่คิดนะเนี่ย”
ว่านรักพูดกับตัวแล้วนั่งลงบนเตียง ตอนแรกเธอคิดว่าบ้านป้าสิ มีห้องนอนเดียว และเตียงนอนต้องเล็กมากแน่ ๆ แต่ไม่ใช่เลยเตียงมันใหญ่สามารถนอนกับยัยวิได้สองคนเลย ส่วนห้องนอนก็มีตั้งสองห้อง พอจัดทุกอย่างเข้าที่หมดแล้ว เธอก็รู้สึกหิวข้าวขึ้นมา เธอยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย เพราะมาถึงที่นี่บ่ายโมง
ว่านรักทำกดสั่งอาหารบนโทรศัพท์ สั่งเสร็จเธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันทีเพราะความเหนื่อยจากการขับรถและขนของลงจากรถ
เธอขี้เกียจไปหาอะไรกินข้าวข้างนอก และตอนนี้เธอก็เหนื่อยมากด้วย ก็เลยสั่งอาหารมากินน่าจะดีกว่า ไม่นานว่านรักก็ผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อล้า
บ้านของสิริมามีสองชั้น ชั้นล่างเป็นปูน ส่วนชั้นบนเป็นไม้ มีห้องนอนสองห้อง และมีระเบียงยื่นออกมาหน้าบ้านให้ดูวิวด้วย ส่วนห้องน้ำนั้นจะอยู่ข้างล่าง บ้านของป้าสิหลังใหญ่พอสมควร ถ้าเอาพวกโซฟากับโททัศน์ และชั้นวางของต่าง ๆ ออก นะ ร้านคาเฟ่ของเธอกับเพื่อนวางเก้าอี้กับโต๊ะได้หลายตัวเลย แถมโรงจอดรถบ้านป้าสิก็ใหญ่ รถยนต์จอดได้สามคัน ส่วนหน้าบ้านป้าสินั้นรถมอเตอร์ไซค์สามารถจอดได้หลายคัน บ้านป้าสิชั่งเหมาะแก่การเปิดร้านคาเฟ่ครั้งแรกของเธอมาก ตอนที่เธอขับรถมาถึงซอยนี้มีทั้งร้านอาหาร ร้านสะดวกซื้อ ร้านทอง ผับ บาร์ และยังมีร้านซ่อมรถยนต์ ร้านขายปุ๋ย คอนโด โรงแรม ร้านคาเฟ่ ร้านเสริมสวย เรียกได้ว่าสะดวกสบายจริง ๆ เธอไม่ต้องไปไหนใกล้เลย มีครบทุกอย่าง ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปแปบเดียวก็ถึง
Rrrrrrr
ว่านรักตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ เธอลุกขึ้นมานั่งด้วยความงัวเงีย และกดรับสาย
“ของมาส่งครับ”
“ค่ะ เดียวฉันลงไปรับ”
ว่านรักบอกพนักงานส่งของน้ำเสียงงัวเงีย
เธอลงจากเตียงนอนและจัดทรงผมของตัวเองอย่างลวก ๆ และเดินลงไปข้างล่าง
“ทั้งหมดเท่าไหร่ค่ะ”
ว่านรักยื่นมือไปรับของมา และเอ่ยถามพนักงานน้ำเสียงปกติ เธอจำราคาของไม่ได้
“สองร้อยห้าสิบบาทครับ”
แล้วว่านรักก็ยื่นเงินให้กับพนักงานไป เธอเดินเข้ามาในบ้านแล้ววางของกินลงบนโต๊ะ เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาวตอนนี้บ่ายสองห้าสิบนาทีแล้ว ทำไมยัยวิยังไม่มาถึงอีกเนี่ย ว่านรักคิด แล้วก็โทรหาเพื่อนสาวทันที
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
“ฝากข้อความหลังได้ยินเสียงสัญญาณค่ะ”
“ทำไมไม่รับสายวะ หรือว่าจะขับรถอยู่”
ว่านรักพูดกับตัวเอง แล้วเธอก็ไปเอาจานกับช้อนมานั่งกินอาหารพร้อมกับเปิดทีวีดูไปด้วย
พอกินข้าวเสร็จเธอก็ส่งข้อความหาเพื่อนสาวและเก็บจานไปล้างในครัว