“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
“โทรหาไอ้เสือให้ไปส่งดลดีไหมวิ”
“อย่างมันนะเหรอจะมาช่วยเรา คงเมาผู้หญิงอยู่ข้างในนู้น”
“เออวะ ฉันลืมคิดไป”
“งั้นเราจะเอายังไงดีล่ะแก”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนอย่างคิดอะไรไม่ออกว่าจะทำยังไงดีกับดลวัฒน์ที่เมาหลับไม่ได้สติแบบนี้
“ฉันคิดออกแล้วว่าจะให้ใครช่วย”
พูดจบว่านรักก็กดเข้าไปในไลน์กลุ่มแล้วกดเพิ่มวรวิทย์เป็นเพื่อนในไลน์ทันที
ตู๊ด ตู๊ด
Rrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ของวรวิทย์สั่นขึ้นมาที่หัวเตียง
วืด วืด
วรวิทย์ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเมื่อได้ยินเสียงมือถือสั่นอยู่บนหัว
“ใครโทรมาวะดึกขนาดนี้”
วรวิทย์ลุกขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือและหงุดหงิดที่ใครก็ไม่รู้โทรมาหาเขาดึก ๆ ดื่น ๆ ขนาดนี้ คนจะหลับจะนอน
วรวิทย์กดรับสายโดยไม่ได้ดูหน้าจอว่าใครโทรมาหาเขา
“ฮัลโล”
เขาพูดในสายน้ำเสียงงัวเงีย
“วิทย์เพิ่งตื่นเหรอ”
เขาได้ยินเสียงผู้หญิงในสายก็หายง่วงนอนขึ้นมาทันที ใครวะโทรมาหาเขา วรวิทย์คิดแล้วก็ก้มลงมองโทรศัพท์ก็เห็นเป็นชื่อของว่านรักที่โทรมาหาเขาทางไลน์
“ตื่นก็เพราะเธอโทรมาหาเราเนี่ยแหละ มีอะไรโทรมาซะดึกเชียว”
“คือว่าเพื่อนนายเมาจนสลบขาโต๊ะ เราว่าจะไปส่งดลที่หอพัก
วิทย์ลงมารอรับที่หน้าหอพักได้ไหม เดี๋ยวเราไปหา”
“โอเคเดี๋ยวเราลงไปรับไอ้ดล”
พูดจบวรวิทย์ก็วางสายไป และเขาก็ลงจากเตียงไปใส่เสื้อแขนยาวเพื่อลงไปรอรับไอ้เพื่อนตัวดี ที่ทำให้เขาต้องตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้ คนกำลังนอนหลับฝันดี
“ฉันบอกให้วิทย์ลงมารับดลข้างล่างแล้วนะ ฉันจะพาดลขึ้นแกร็บเอง ส่วนแกก็ขี่รถตามหลังฉันมานะ”
“โอเคจ๊ะเพื่อน”
รอไม่นานรถคันสีเขียวก็ขับเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของร้านเหล้า ว่านรักเปิดประตูรถไว้ แล้วทั้งสองสาวก็พาดลวัฒน์เข้าไปนั่งในรถอย่างทุลักทุเล พอเอาตัวดลวัฒน์เข้าไปในรถได้แล้ว ว่านรักก็ขึ้นไปนั่งเบาะหลังกับดลวัฒน์ที่ตอนนี้ยังไม่ตื่นขึ้นมาเลย ว่านรักบอกคนขับรถเสร็จ รถก็เคลื่อนออกไปจากโรงจอดรถ
วรวิทย์ยืนอยู่ข้างถนนหน้าหอพักตัวเอง มองซ้ายมองขวาว่าเมื่อไหร่ว่านรักจะมาสักที อากาศหนาวก็หนาวแถมเขาก็ง่วงนอนด้วย
รถคันสีเขียนขับเข้ามาจอดหน้าหอพักของเขาอย่างช้า ๆ วรวิทย์เดินไปที่รถคันนั้นทันที ว่านรักเปิดประตูลงมาจากรถโดยไม่ได้ปิดประตู
วรวิทย์มองเข้าไปก็เห็นเพื่อนตัวดีนอนหลับสบายอยู่บนเบาะหลังโดยไม่รู้เลยว่าเขาต้องตื่นขึ้นมากลางดึกก็เพราะมัน
เขาเอามือพาดบ่าดลวัฒน์ประคองไม่ให้มันล้มลงกับพื้น หลังจากเอามันออกมาจากรถได้แล้ว
“ขอบคุณนะ ส่วนเงินส่งเลขบัญชีมานะ เดี๋ยวเราโอนคืนให้”
“เฮ้ยไม่ไรเราเต็มใจช่วย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณอีกครั้งนะว่าน”
วรวิทย์พูดกับว่านรักด้วยรอยยิ้มจากใจจริง ส่วนว่านรักนั้นก็ยิ้มให้เขาเหมือนกัน
หลังจากที่วรวิทย์พาดลขึ้นไปบนห้อง
เพื่อนสาวเธอก็ขี่รถมาถึงพอดี
“ไอ้ดำล่ะ”
“วิทย์พาขึ้นไปแล้ว”
“แกไปไหน ฉันไม่เห็นขี่รถตามหลังมาเลย”
“ออพอดีฉันแวะไปซื้อขนมมานะ”
พูดแล้ววิญาดาก็ชูถุงขนมให้เพื่อนดู
เช้าวันเสาร์
ดลวัฒน์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัว
เขามองดูข้างเตียง ก็ไม่เห็นเพื่อนนอนอยู่
สงสัยจะออกไปข้างนอก ดลวัฒน์คิด
เขาลุกออกจากเตียงเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ออกมาจากห้องก็เจอน้องทรายกำลังนั่งป้อนข้าวให้เพื่อนของเขากินอยู่ที่โต๊ะ ดูเหมือนว่าไอ้วิทย์จะไม่เต็มใจอยากจะกินข้าวที่น้องทรายป้อนให้สักเท่าไหร่ เขาเดินเข้าไปหาทั้งสอง
“เอาอะไรมาให้พี่กินบ้างอะทราย”
เขาเอ่ยถามเธอ เมื่อมองลงไปบนโต๊ะก็เห็นของกินสองสามอย่างวางอยู่
“ทรายไม่ได้ซื้อมาให้พี่กิน ทรายซื้อมาให้พี่วิทย์ต่างหาก”
“จะไม่แบ่งให้พี่กินบ้างเหรอ ใจร้ายจริง ๆ ของกินตั้งเยอะแยะ ไอ้วิทย์มันกินไม่หมดหรอก ใช่ไหม”
ประโยคท้ายหันไปถามเพื่อนชาย และขยิบตาให้วรวิทย์รู้
“ใช่ พี่กินไปหมดหรอก”
เมื่อได้ยินที่พี่วิทย์พูดทรายก็ยอมให้เพื่อนพี่วิทย์นั่งกินข้าวด้วย
“เออไอ้วิทย์ มึงต้องไปส่งของให้พ่อมึงนิ”
วรวิทย์ได้ยินที่เพื่อนพูกก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย เขาพูดว่าจะไปส่งของให้พ่อของเขาตอนไหน วีรยามองหน้าพี่วิทย์ ตอนนั้นเองที่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของวีรยาดังขึ้น
ติ้ง
วีรยาก้มดูโทรศัพท์ว่าใครส่งข้อความหาเธอ ตอนนั้นเองที่เธอไม่เห็นดลวัฒน์ส่งสายตาให้วริวทย์ไปทางประตู แต่พอเห็นไอ้ดลขยิบตาไปทางประตูเขาก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าดลวัฒน์กำลังช่วยเขาอยู่
วีรยา หรือ ทราย ปีสอง บัญชี แอบชอบวรวิทย์ตั้งแต่มอต้น เธอกับเขาเรียนโรงเรียนเดี๋ยวกัน เธอรู้จักครอบครัวของวรวิทย์ เพราะพ่อกับแม่เธอเป็นเพื่อนกับพ่อแม่พี่วิทย์ เธอเห็นวรวิทย์ครั้งแรกเธอก็ตกหลุมรักพี่เขาแล้ว แถมพี่วรวิทย์ใจดีกับเธอมาก วีรยายิ่งชอบพี่วิทย์เขาไปใหญ่
“อะ ออใช่ ๆ พี่ไปส่งของให้พ่อก่อนนะ”
พูดจบก็เดินไปเปิดประตูออกจากห้องไป
“อ้าวพี่วิทย์ไปไหนแล้ว”
เงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ไม่เห็นวรวิทย์นั่งอยู่ข้างเธอแล้ว เห็นแต่พี่ดลที่กำลังนั่งกินข้าวที่เธอซื้อมาอย่างเอร็ดอร่อย
“มันไปส่งของให้พ่อนะ”
“จะไปไหนไม่นั่งรอมันเหรอ”
ดลวัฒน์พูดยิ้ม ๆ
“พี่วิทย์ไม่อยู่ ทรายจะอยู่ทำไม”
พูดจบทรายก็เก็บของลงกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้อง
ลับหลังวีรยานั้น ดลวัฒน์ยิ้มพอใจที่ทรายนั้นออกไปจากห้องเขาเสียที วันหยุดทีไหร่ชอบมาหาไอ้วิทย์ที่ห้องตลอด เขาโครตอึดอัดแทนมันจริง ๆ แต่ละวันต้องมาเจอผู้หญิงอย่างยัยทราย ที่มหาลัยก็ไม่เว้น เห็นหน้าเพื่อนของเขาที่มหาลัยก็มาเกาะมาแกะพูดเสียงเล็กเสียงน้อยกับไอ้วิทย์อย่างนั้นอย่างนี้ พี่วิทย์ค่ะ พี่วิทย์ขา ทำมาเป็นกอดเพื่อนเขา อยากเขาใกล้ เขารู้หรอกว่าวีรยาชอบวรวิทย์ แต่ไอ้วิทย์มันไม่ชอบไง เวลาที่ผู้หญิงคนไหนมาพูดคุยกับไอ้วิทย์ยัยนี่ก็จะคอยขัดขวาง ไม่ก็ด่ากราดผู้หญิงที่เข้ามาใกล้วรวิทย์ บอกว่าตัวเองเป็นแฟนพี่วิทย์ แถมยังขู่อีกว่า อย่ามายุ่งกับแฟนของฉันไม่อย่างนั้นเธอเจอดีแน่ เขาเห็นยัยนี่ทำหลายครั้งแล้ว พอเขาเอาไปบอกเพื่อน เพื่อนของเขาก็โมโหที่ทรายทำแบบนี้ แล้วไอ้วิทย์มันก็ตักเตือนวีรยาไปว่าอย่าทำแบบนี้อีกไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก เราไม่ได้เป็นแฟนกัน พี่รักเราในฐานะน้องสาวเท่านั้น ไม่ใช่แฟน วีรยาได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้เสียใจ พอนานวันเข้า
ยัยเด็กทรายนี่มันก็อยากจะเอาชนะเพื่อนของเขา จะทำให้วริทย์รักตัวเองให้ได้ เธอไม่มีวันยอมแพ้ จะเปลี่ยนจากน้องสาวที่พี่วิทย์รัก ให้เป็นแฟนที่พี่วิทย์รักแทนให้ได้ เธอว่าอย่างนั้น แต่ผมคิดว่ามันคงไม่มีวันเป็นไปได้หรอก เพราะหัวใจของมันมีไว้ให้น้องเดือนปีสาม คณะสถาปัตเท่านั้น เพราะอย่างนี้แหละเขาถึงได้ช่วยไอ้วิทย์รอดพ้นจากยัยวีรยา ผู้หญิงอะไรเขาไม่ได้ชอบตัวเอง ก็ยังไม่ตัดใจอีก ไม่ยอมรับความจริง ทำให้ตัวเองเหนื่อยเปล่า ๆ แถมต้องเสียใจกับความรักที่มันเป็นไปไม่ได้อีก