“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
รัก,ชาย-หญิง,ไทย,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,วรวิทย์,รัก,ว่านรัก,ดลวัฒน์,วิญาดา,เพื่อนสนิท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“กูอยากถามมึงว่ามึงคิดยังไงกับยัยว่าน”
วิญาดาเอ่ยถามเพื่อนด้วยความอยากรู้ เธอจะได้เอาไปบอกเพื่อนถูก แต่ดูจากหน้าตอนที่ยัยว่านสารภาพรักกับวรวิทย์ เธอก็รู้แล้วว่ามันคิดยังไง แต่ก็อยากถามมันให้แน่เธอจะใจ
“มันมีแฟนแล้ว มันจะไปคิดอะไรยัยวิ มึงนี่ก็ถามแปลก”
ทศวรรษว่าให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“กูรู้ แต่กูก็อยากรู้จากปากมึงไง มึงคิดยังไงกับว่าน เอาความจริงนะ”
วิญาดาบอกเพื่อนน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับตั้งใจฟังคำตอบของวรวิทย์
วรวิทย์มองหน้าเพื่อนสาวก่อนจะตอบ
“กูไม่ได้ชอบว่าน กูคิดกับมันแค่เพื่อน กูไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันแอบชอบกูอยู่ ตอนกูได้ยินที่มันพูดกูก็ตกใจ ไม่คิดว่ามันจะชอบกู”
วรวิทย์บอกความในใจให้เพื่อนฟัง เขาคิดกับว่านแค่เพื่อน
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.
เรื่องย่อ
ผ่านไปสามสิบนาที
คนที่บอกว่าจะไม่ดื่มก็ดื่มหมดไปแล้วหนึ่งขวด
“ว่านมึงเมามากแล้วนะเว้ย”
วิญาดาเห็นเพื่อนกำลังรินเบียร์ขวดที่สองใส่แก้ว เพราะตอนนี้ยัยว่านมันเมาจนหน้าแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศสีแดงสุก
“กูม้ายได้เมาสักหน่อย”
บอกเพื่อนน้ำเสียงอ้อแอ้
“ไม่ได้เมายังไงเสียงมึงมันเปลี่ยนแล้วเนี่ย”
“ม้ายได้เมา”
ว่านรักบอกเพื่อนน้ำเสียงยานคาง พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
ฟุ่บ
ว่านรักหลับคาหน้าเตาหมูกระทะ
“มึงดูเพื่อนมึงสิ เมาแล้วไม่ยอมรับ”
วิญาดาหันมาบอกเพื่อนชายทุกคน
“เอาเถอะน่า ให้มันดื่มไปเถอะ เรามาฉลองกันนะ เมานิดเมาหน่อยไม่เป็นไรหรอก”
“มึงนั้นแหละที่บอกมันว่ากินหมูกระทะกับเบียร์มันอร่อย มันเลยเชื่อมึง ดื่มจนติดใจ แล้วก็เมาแบบนี้ มึงต้องอุ้มว่านกลับคอนโด”
วิญาดาว่าให้เพื่อนด้วยความหงุดหงิดที่ทำให้ว่านรักเมาจนหลับคาโต๊ะแบบนี้
“ว่านดื่มเองมึงจะไปว่าให้ไอ้เสือทำไม มันไม่ได้ผิดสักหน่อย”
วิญาดาหันขวับไปมองหน้าดลวัฒน์ด้วยสายตาจิกกัด อย่างไม่พอใจในคำพูดของเพื่อน
ดลวัฒน์เห็นอย่างนั้นก็สงบปากสงบคำไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย ไม่ใช่เพราะกลัวยัยวิ แต่เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับมันต่างหาก
“มึงจะบ้าเหรอ ตัวมันหนักอย่างกับช้าง จะให้กูอุ้มมันขึ้นรถได้ไง หลังกูได้หักกันพอดี”
แค่คิดภาพทศวรรษ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
“ไม่บ้าหรอกก็มึงทำมันเมา มึงต้องรับผิดชอบ”
วิญาดาบอกเพื่อนเสียงแข็ง ไหนยัยว่านบอกเธอว่าไม่ดื่มไง ทำไมมันถึงได้เมามากขนาดนี้ วิญาดาคิดในใจ
“ก็ได้”
ทศวรรษตอบให้มันจบ ๆ ไป ส่วนเรื่องที่เขาจะอุ้ม หรือไม่อุ้มเพื่อนสาวขึ้นรถนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง
“ฮือ ๆ ฮือ ๆ”
ว่านรักก้มหน้าร้องไห้ออกมาเสียงดัง สักพัก
ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นสาย พอว่านรักเมา ความรู้สึกที่มีก็แสดงออกมา
ทุกคนที่นั่งอยู่หันมามองว่านรักด้วยความตกใจ ที่อยู่ ๆ คนที่เมาหลับไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา
“เฮ้ย! ว่านมึงเป็นไรวะ”
ทศวรรษที่นั่งใกล้กับว่านรักเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นด้วยความตกใจ
“กู อยากให้มึงรู้ไว้ ว่ากูเจ็บปวดแค่ไหน ฮือ ๆ”
ว่านรักพูดขึ้น แล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ
“มันพูดกับใครวะ”
ดลวัฒน์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
“กูไม่รู้”
วรวิทย์ตอบ
“เจ็บทุกครั้งที่เห็นมึงไปกับน้องเขา กูเจ็บทุกครั้งที่มึงโทรหาเขา มึงรู้ไหมกูต้องแกล้งทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไร แต่ในใจกูเสียใจมาก มากเสียจนกูอยากตัดใจจากมึง แต่กูทำไม่ได้ เพราะกูรักมึง กูรู้ว่ามึงมีแฟนแล้ว แต่หัวใจกูก็หยุดรักมึงไม่ได้เลย กูต้องเก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอกใคร กูอยากบอกให้มึงรู้ไว้ ว่ากูรักมึงนะวิทย์”
“ยัยว่าน!”
วิญาดาร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าว่านรักจะพูดความในใจให้วรวิทย์ได้รู้แบบนี้ ที่สำคัญมันเป็นวันฉลองเรียนจบด้วย ไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดยังไง ที่ยัยว่าน
สภาพรักออกมาแบบนี้ ดูหน้ามันแล้วคงตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ได้ยิน มันคงช็อคมาก
เพราะความเมาทำให้ว่านรักกล้าที่จะพูดความในใจออกไปโดยไม่ได้คิดให้ดีก่อน
พูดจบว่านรักก็สลบไปเหมือนเดิม
ทิ้งให้ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา โดยเฉพาะวรวิทย์นั้นตกใจมากกว่าใครเพื่อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าว่านจะแอบชอบเขา และเขาก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธอคิดเกินเพื่อนกับเขา เธอชอบเขาตอนไหน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ และว่านชอบเขาตรงไหน
วรวิทย์มีคำถามมากมายที่อยากจะถามอยู่ในหัว แต่ตอนนี้เธอเมาหลับไปแล้ว เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ผ่านเธอไม่เห็นแสดงออกว่ารักเขามากมาย หรือเขาไม่เคยสนใจเธออย่างที่ไอ้เสือมันพูด เขาก็เลยไม่รู้เรื่องอะไร
ตอนที่ 22
คอนโดทศวรรษ
20:30
“ทำไมมึงกลับมาไวจังวะ”
ทศวรรษที่นั่งอยู่ที่โซฟาเอ่ยถามวิญาดาที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง เธอหยุดคุยกับเพื่อนก่อน ส่วนว่านรักนั้นเดินเข้าห้องนอนไปแล้ว
“ก็ยัยว่านนะสิไม่รู้เป็นอะไรอยากกลับมาก่อน”
บอกเพื่อนแล้วเธอก็สงสัย อยู่ ๆ ยัยว่านก็อยากกลับคอนโด เมื่อกี้มันยังดี ๆ อยู่ เลย เธอไม่เข้าใจมันเลยสักนิด
“อ้าวน้องลีน่ามานานรึยังค่ะ”
เธอเห็นลีน่าเดินออกมาจากห้องครัวก็เลยเอ่ยถามแฟนเพื่อนด้วยรอยยิ้ม
“มาได้สักพักแล้วค่ะพี่วิ กินข้าวด้วยกันไหมคะ ลีน่าซื้อของกินมาเยอะแยะเลย”
พริมาตอบวิญาดาเสียงหวาน แล้วเอ่ยชวนเพื่อนแฟนกินข้าวด้วยกัน และเธอก็นั่งลงข้างแฟนหนุ่ม
“พี่กินหมูกะทะอิ่มแล้ว ว่าแต่น้องลีน่าจะค้างที่นี่เหรอ”
วิญาดาเห็นกระเป๋าเป้สีสมชูวางอยู่บนโต๊ะ ก็เลยเอ่ยถามพริมา
“ค่ะ”
“ระวังไอ้เสือมันจะหลอกน้องมาจับกินที่ห้องนะ ไอ้นี่มันยิ่งหลอกล่อเก่งเหมือนเสืออยู่”
วิญาดาบอกแฟนเพื่อนยิ้ม ๆ
“จริงเหรอคะ”
“จริงที่สุดเลยจ๊ะ”
วิญาดาพูดแล้วก็ยิ้มที่ได้แกล้งไอ้เสือ
“กูไม่ได้เลวขนาดนั้น วิ น้องลีน่าอย่าไปเชื่อมันนะครับ มันว่าพี่ให้ดูไม่ดีในสายน้อง”
ประโยคหลังหันไปบอกแฟนสาวน้ำเสียงนุ่มนวล
“ถ้าพี่คิดแต่เรื่องพวกนี้ งั้นลีน่ากลับก่อนนะค่ะ”
พริมาพูดจบก็สะพายกระเป๋าขึ้นหลังแล้ว
เดินไปเปิดประตูออกไปจากห้อง
“น้องลีน่าอย่าเพิ่งไปครับ”
ทศววรษตะโกนไล่หลังพริมา แต่ไม่ทันเสียแล้ว น้องเขาเดินออกไปจากห้องแล้ว
“บาย ๆ นะเพื่อน”
พูดจบวิญาดาก็รีบเผ่นทันที จะอยู่ทำไมล่ะ ไอ้เสือได้ด่าเธอเละแน่
“บายเพื่อนมึงสิ ไอ้วิ
มึงทำให้น้องลีน่าเข้าใจผิดกู มานี่เลยนะมึงมาให้กูด่ามึงก่อน”
ทศววรษพูดแล้วก็รีบวิ่งไปจับตัวเพื่อน แต่ไม่ทันเพราะยัยเพื่อนตัวดีได้เข้าไปในห้องแล้ว
“ไอ้วิมึงเปิดประตูเดียวนี้นะ”
เขาทุบประตูสองสามทีเพื่อให้เพื่อนเปิดประตู แต่มันไม่ยอมเปิดออกมาเลย หญิงสาวที่อยู่ในห้องนอนสองคนไม่ได้ยินเสียงของทศวรรษเลย รวมถึงเสียงทุบประตูห้องด้วย เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะว่า ว่านรักมั่วแต่จมกับความคิดของตัวเองอยู่ ส่วนวิญาดานั้นเข้ามาในห้องได้ ก็ล้มตัวลงนอนจนนอนหลับไปแล้ว
“โถ่เว้ย! กูโกรธมึงแล้วนะ”
เขาสถบออกมาอย่างหัวเสียที่วิญาดาแกล้งเขาแรงเกินไป คอยดูนะเขาจะโกรธมันนาน ๆ เลย เมื่อเพื่อนไม่เปิดประตูออกมา อยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้อะไร เขาก็รีบเดินแล้วเปิดประตูออกไปยืนอยู่หน้าห้อง พร้อมกับ
หันหน้าไปทางขวาตะโกนเรียกชื่อแฟนสาวเสียงดัง
“น้องลีน่า! ลีน่า”
พอหันมาทางซ้ายก็
ต้องตกใจอุทานออกมาเสียงดังว่า
“น้องลีน่า! พี่นึกว่าเรากลับไปแล้วเสียอีก”
พอหายตกใจเสือก็เอ่ยถามพริมาด้วยความสงสัย เขานึกว่าน้องกลับไปแล้วเสียอีก ตอนพูดเหมือนโกรธกันมาก แล้วไหงตอนนี้ถึงยังอยู่หน้าห้องเขาอีกล่ะ
“พี่ขอโทษ หายโกรธกันนะ พี่ไม่ได้คิดอย่างที่มันพูดเลยจริง ๆ มันแกล้งพี่ เชื่อพี่นะน้องลีน่า”
ทศวรรษพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับจับมือพริมาไว้อย่างรอคอยคำตอบ
“หนูรู้ค่ะว่าเพื่อนพี่เสือแกล้ง”
“แล้วทำไมน้องลีน่าต้องทำท่าโกรธพี่ขนาดนั้นด้วยล่ะครับ”
“ลีน่าก็แค่อยากแกล้งพี่เสือเล่นนะค่ะ”
เธอก็แค่อยากแกล้งพี่เขา ว่าพี่เสือนั้นจะมาง้อเธอไหม แล้วพี่เสือมีอาการยังไงที่เธอโกรธเขา แล้วเธอก็ได้เห็นว่าพี่เสือนั้นแคร์เธอมาก น่ารักที่สุดเลยพี่เสือของเธอ
“เมื่อกี้พี่ตกใจจริง ๆ นะ พี่กลัวว่าน้องลีน่าจะโกรธและ ไม่พูดกับพี่อีก”
เขาตกใจจริง ๆ ตอนที่พริมาพูดเสียงดังใส่เขาแล้วเดินออกไปจากห้อง กลัวว่าน้องเขาจะโกรธถึงขั้นเลิกกับเขาเลยทีเดียว
“ไม่เป็นไรนะค่ะ คนดีของลีน่า ลีน่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ”
พริมากอดปลอมแฟนหนุ่ม เมื่อทศวรรษทำท่าจะงอนเธอ
“จริงนะครับ”
พูดแล้วก็เอาหน้าไปซบที่อกของคนรัก
“ค่ะ เราเข้าไปในห้องกันเถอะค่ะ ยุงมันกัดลีน่าแล้ว”
“ครับ”
แล้วทศวรรษก็ผละออกจากพริมาอย่างแสนเสียดาย
เขาจับมือคนรักพาเดินเข้าไปในห้อง
ต้องขอบคุณยัยวิจริง ๆ ที่ทำให้เขาได้กอดน้องลีน่า หลังจากวันนั้นที่พริมาพาเขาขึ้นคอนโด เขาก็ไม่ได้มีอะไรกับน้องเขาอีกเลย เขาเคยขอแล้วแต่น้องเขาไม่ให้ บอกว่าอยากเก็บไว้ในวันเข้าหอ เพื่อว่าเธอกับพี่เขาเลิกกันเธอจะได้ไม่เจ็บมาก แต่เขาก็บอกลีน่าแล้ว เขานั้นจะไม่มีวันเลิกรักเธอแน่นอน แต่พริมาก็บอกว่าไม่เชื่อ และบอกเขาว่า
ถ้าเขาเจอคนที่ใช่แล้ว ทศวรรษก็อาจจะทิ้งเธอได้ทุกเมื่อ อะไรมันก็ไม่แน่นอนหรอก คนในมหาลัยมีแต่คนสวย ๆ ทั้งนั้น สวยกว่าเธอก็มีตั้งเยอะ
พี่เสือจะอดใจไหวเหรอ มีคนมายั่วก็ไปแล้ว ทศวรรษตอบเธออย่างหนักแน่นว่ามันไม่มีทางเป็นแบบที่เธอพูดแน่นอน แต่เธอไม่เชื่อหรอกให้การกระทำเป็นการพิสูจน์ก็แล้วกัน
21:15
ร้านกานหมูกะทะ
“พวกผู้หญิงไปไหนวะ”
วรวิทย์เอ่ยถามเพื่อนสนิทเมื่อ
เดินกลับมาที่โต๊ะแล้วไม่เห็นเพื่อนสาวทั้งสองคนนั่งอยู่
“กลับแล้ว”
“ห๊ะ! กลับแล้ว กูไปคุยกับน้องเขาแปบเดียวเองนะ”
เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำไมกลับไวจังวะ เขาไปไม่กี่นาทีเอง
“แปบเดียวอะไรเป็นชั่วโมง กูนั่งเล่นโทรศัพท์จนกูจะหลับแล้วเนี่ย”
หลังจากที่ดลวัฒน์กินหมูกะทะเสร็จเขาก็นั่งเล่นโทรศัพท์รอมัน กลับมาที่โต๊ะ ถ้าไปเรียกมันก็กลัวว่ามันจะไม่ได้เบอร์สาว แล้วพาลจะทำให้ไอ้วิทย์หมดสนุกกับสาว ๆ
วรวิทย์นึกว่าไปหาสุภาวดีแปบเดียวที่ไหนได้เป็นชั่วโมง
วรวิทย์มองไปที่โต๊ะ
ก็เห็นของทุกอย่างถูกกินไปหมดแล้ว แสดงว่าพวกมันกินไม่รอเขาเลย ก็เขาเล่นไปหาน้องเดือนเป็นชั่วโมง จะให้พวกมันรอเขาก็คงไม่ได้ เขาคิด
“แล้วได้เบอร์น้องเขาไหมวะ”
ดลวัฒน์ถามเพื่อนอย่างอยากรู้
“คุยกับน้องเขาตั้งนานไม่ได้เบอร์ก็บ้าแล้วไหมไอ้ดล”
“แล้วนี่มึงจะกินต่อไหม เดี๋ยวกูไปตักมาให้ ไม่รู้ไอ้ว่านจะรีบกลับไปไหน”
ประโยคหลังดลวัฒน์บ่นให้เพื่อนสาวไม่จริงจังนัก
“มันคงมีธุระแหละมั้งกูไม่กินแล้ว กลับกันเถอะ”
แล้วชายหนุ่มทั้งสองก็พากันกลับห้องพัก