รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อยากด่าก็ด่ามาเลย อยากทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่มีทางรักพี่หรอก
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
#คืองี้…ฟังก่อน
นิยายเรื่องนี้ใช้คำไม่ถูกหลักภาษาในบางช่วงเพื่ออรรถรส
ชื่อตัวละครเนื่องจากเป็นชื่อตัว…นักเขียนจึงจงใจเขียนแบบนั้น
ตัวละครในเรื่องไม่ใช่ตัวละครในอุดมคติของหลายคน เช่น พระเอกคบได้หลายคนแต่นายเอกต้องบริสุทธิ์ พระเอกสามารถมีสัมพันธ์กับใครก็ได้แต่นายเอกต้องเวอร์จิ้น คุณจะไม่เจออะไรแบบนั้นในเรื่องนี้ ไม่สนับสนุนให้ใครเป็นใหญ่ทั้งนั้น ทุกคนต้องทำได้และเท่าเทียมกัน
ในเรื่องมีการกระทำความรุนแรงของตัวละคร การข่มขืนทุบตี คำหยาบคาย เนื่องจากมีพฤติกรรมซาดิสม์ของตัวละคร
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : myunnii
.
จากพี่ชายที่แสนดี กลายเป็นคนที่ทำร้ายอยู่เดียวมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทั้งพูดให้เจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งการกระทำที่ดูเหมือนจะหนักมือไปจนอยู่เดียวได้รับบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้อยู่เดียวตัดใจจากพี่ชายคนนี้ได้เลยแม่สักวัน
แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก ระหว่างพี่โป…รุ่นพี่ที่แสนดีเดือนคณะแพทย์ กับคนใจร้ายที่ไม่เคยใจดีกับตนแม้สักวัน อยู่เดียวคงต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับตัวเองก่อนที่จะเสียใจไปตลอดชีวิต
“ถ้าพี่ยังใจร้ายกับผมแบบนี้…ผมจะไม่รักพี่หรอกนะ”
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 26
ความสิ้นหวังที่หื่นกระหาย
“นี่พี่ทำอะไรเนี่ย?”
“กูก็ต่อยหน้ามันไง โทษฐานที่มันกล้าทำแบบนั้นกับมึง”
“แบบนั้น…แบบไหน?”
“ก็…”
คำพูดมากมายที่ติดอยู่ในลำคอของชีวิน อยากจะระเบิดออกมา ให้อยู่เดียวได้เข้าใจ ว่าตัวเองโกรธแค้นแค่ไหนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับคอของชีวินเอาไว้ไม่ให้พูดคำพวกนั้นออกมา
“ผมบอกพี่แล้วไง ว่าอย่ามายุ่งกับพวกเราอีก ตั้งแต่วันนี้ไป พี่ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวผมทั้งนั้น”
“กูมันเหี้ยในสายตาของมึงมากเลยใช่มั้ย งั้นหลังจากนี้มึงไม่ต้องคอยหลบหน้ากูแล้วนะ เดี๋ยวกูไปเอง” เสียงสั่นเครือดังออกมาจากลำคอของชายหนุ่มที่นิสัยแข็งกร้าวชนิดที่อยู่เดียวไม่เคยได้เห็น
นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนตรงนั้นได้เห็นน้ำตาของชีวิน อาการสั่นเทา และความรู้สึกสับสนมากมายที่มันสะท้อนอยู่ในแววตานั้น ก่อนที่ชีวินจะเดินหนีทุกคนไป โดยไม่ฟังแม้แต่เสียงเรียกของเพื่อนรัก ที่กำลังวิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง
.
.
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ทำร้ายวันอันสดใส ของอยู่เดียวและอาโปจนหมดสิ้น ในเวลานี้ ภายในรถของอาโปเงียบสงัดไม่ต่างอะไรกับป่าช้า
เสียงลมหายใจกับเสียงแอร์ดังแข่งกันสะท้อนกันไปมา ยิ่งสร้างความวังเวงให้กับทั้งสองคนที่นั่งกันอยู่ในนั้น จนอาโปต้องหาทางทำลายความเงียบลงไปเสีย ไม่อย่างนั้น ก็คงจะอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแน่ ๆ
“ถ้าน้องเดียวรักเขา พี่ว่าน้องเดี๋ยวกลับไปหาเขาก็ยังทันนะ เพราะถึงยังไง ระหว่างเราสองคนมันก็ยังไปไม่ถึงไหน เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทัน”
“ไม่หรอกครับ ทำไมผมต้องกลับไปหาเขาด้วย ก็ในเมื่อตอนนี้ผมกับพี่คบกันแล้วนี่นะ ถ้าเขาอยากจะไปไหนก็ปล่อยให้เขาไปสิ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับผมเลย”
อาโปไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่าพูดอะไรออกไปอีกฝ่ายหนึ่งก็คงจะโต้ตอบมาเพียงเท่านั้น อยู่เดียวนิ่งเงียบไปตลอดทาง จนเมื่อเดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้าในช่วงเวลาเก้าโมงครึ่ง ทั้งสองจึงลงจากรถไปเพื่อไปหาอาหารเช้ากินอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่คราวแรก
.
.
ฝ่ายของชีวินที่ถูกผลักให้ไปนั่งเป็นผู้โดยสารด้านข้าง เพราะถ้าหากว่าปอนด์ยอมให้ชีวินเป็นคนขับรถ คงได้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ขึ้นในกรุงเทพฯ แน่ ๆ ด้วยอารมณ์ของชีวินในเวลานี้ ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะคอนโทรลเครื่องจักรกลใด ๆ ทั้งนั้น
ชีวินเองก็ไม่ต่างอะไรกับอยู่เดียวที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางเช่นเดียวกัน ปอนด์ทำหน้าที่เป็นสารถีขับพาเพื่อนของตัวเองกลับมาที่คอนโด ก่อนที่จะพยายามประคองเพื่อนที่ในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ มีแค่ร่างกายแต่ไร้วิญญาณ เดินกลับขึ้นไปที่ห้อง ก่อนที่จะทิ้งตัวของชีวินให้นอนแผ่อยู่บนโซฟากลางห้องโถงนั้น
“เป็นไงล่ะ กูบอกแล้วว่าอย่าไปก็ไม่เชื่อ เกิดเรื่องจนได้ แล้วยังไง ในเมื่อตอนนี้มึงก็รู้แล้วนี่นาว่าน้องเดียวคบกับน้องโปแล้ว แล้วมึงจะเอายังไงอีก?”
ชีวินเบ้ปากเหมือนคนจะร้องไห้ ริมฝีปากสั่นดวงตาขยิบ ก่อนที่จะมีน้ำใส ๆ ไหลออกมาจากมุมตา แล้วชีวินก็คว้าเอาหมอนที่อยู่บนโซฟามากอด แล้วหันหน้าเข้าหาพนักพิงของโซฟาไม่ยอมพูดจา จากอาการตัวสั่นเทิ้มนั้น ดูก็รู้ว่าชีวินกำลังพยายามเก็บเสียงสั่นเครือนั้นให้ลึกสุดใจมากแค่ไหน
ปอนด์เห็นความเจ็บปวดของชีวินในวันนี้ก็ถึงกับพูดไม่ออก คนที่แข็งกร้าว…ใจร้าย…ปากเสีย และไม่เคยยอมใครอย่างชีวิน การที่อยู่ ๆ ก็มาร้องไห้เหมือนเด็กน้อยแบบนี้ มันก็สะท้อนให้เห็นว่า ภายในหัวใจนั้นมันเจ็บปวดมากขนาดไหน
เมื่อเป็นดังนั้น คงไม่มีวิธีไหนที่จะปลอบโยนเพื่อนของตัวเองได้ดีเท่ากับปล่อยให้ชีวินได้อยู่กับตัวเองไปสักพัก อย่างน้อย ชีวินก็จะได้ขบคิดอะไรต่อมิอะไรที่มันได้เกิดขึ้น และได้ตัดสินใจว่าหลังจากนี้จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรโดยไม่มีอยู่เดียวอยู่ในชีวิตของตัวเองอีกแล้ว
.
.
หลายวันต่อมา
หน้าผับเจ้าประจำที่อยู่เดียวใช้เป็นที่ระบายความเครียดมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปีโดยไม่มีชีวิน ที่นี่อยู่เดียวเป็นเหมือนดาวที่เดินเข้ามาแล้วใครก็ต่างชื่นชม การแต่งตัวใหม่…ทรงผมใหม่บุคลิกใหม่ที่จัดจ้าน หากเป็นอยู่เดียวคนเก่าที่ชีวินรู้จักเดินเข้ามาในผับแห่งนี้ ก็คงจะเป็นได้แค่เพียงคนไร้ตัวตน
อยู่เดียวเดินเข้ามาพร้อมกับทุกสายตาที่จ้องมอง และคราวนี้ควงอาโปเข้ามาด้วย ทำให้คนที่จ้องจะจีบอยู่เดียวก่อนหน้านี้พานให้ต้องถอยไปด้วยความผิดหวัง เมื่อเห็นว่าหนุ่มสุดฮอตของผับแห่งนี้มีเจ้าของไปเสียแล้ว
“นี่พี่มาทำลายความฮอตของน้องเดียวหรือเปล่าครับเนี่ย ดูสิ มีคนผิดหวังกันเพียบเลย”
“ไม่หรอกน่าพี่น่า พี่อะคิดมากไป มานี่เลยมา มาให้ผมควงซะดี ๆ ถ้าขืนผมปล่อยให้พี่ไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่ไหนคนเดียว เดี๋ยวก็ถูกสาว คว้าเอาไปกินเสียอีก แฟนของผมทั้งคน ผมหวงนะ” คำพูดนี้อันที่จริงแล้วอาโปควรจะดีใจ แต่ก็ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกตงิดอยู่ในหัวใจ จนแม้แต่จะยิ้มออกมาก็ยิ้มได้ไม่สุด
“ไม่ต้องมาหลอกให้พี่ดีใจเลย”
“ผมพูดจริงนะพี่ ไปเถอะ เราไปหาที่นั่งสบาย ๆ กัน และเดี๋ยวค่อยสั่งเครื่องดื่มกันทีหลัง”
อาโปนั่งลงที่โต๊ะด้านในจุดที่ค่อนข้างจะเป็นมุมอับ เพราะในวันนี้อยู่เดียวไม่ได้อยากจะเจอใครทั้งนั้น แค่อยากจะมานั่งผ่อนคลายหาอะไรดื่มให้สบายใจก็เท่านั้น
เมื่อส่งอาโปนั่งลงถึงที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว อยู่เดียวก็เดินไปสั่งเครื่องดื่มที่บาร์ตามปกติ เสื้อเชิ้ตสีแดงของอยู่เดียวนั้นโดดเด่นจนไม่ว่าใครยืนอยู่ที่มุมไหนของผับแห่งนี้ ก็สามารถเห็นอยู่เดียวได้อย่างชัดเจน
เพราะทุกครั้งที่อยู่เดียวมาที่ร้านแห่งนี้ มักจะใส่เสื้อเชิ้ตสีแดงอยู่เสมอ และห้อยไม้กางเขนเอาไว้ที่กลางอกเสมอ เหมือนกับเป็นสัญลักษณ์และยูนิฟอร์มในการไถ่บาปของการกระทำพวกนี้ทั้งหมด
ในขณะที่อยู่เดียวกำลังหยิบเครื่องดื่มกลับไปที่โต๊ะ อยู่เดียวไม่รู้เลยว่ากำลังอยู่ในสายตาของใครบางคน ที่นั่งอยู่ในผับนั้นเช่นเดียวกัน
“นั่นมันน้องเดียวนี่นา”
ชีวินที่กำลังนั่งคลอเคลียหนุ่มหล่อซึ่งคว้ามาได้ตั้งแต่เข้ามาแรก ๆ ได้ยินทุกคำที่ปอนด์พูดแต่ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ ยังคงนัวเนียกอดจูบอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าเหมือนจงใจจะให้ใครบางคนเห็น
แต่เพราะจุดนี้มันอยู่ไกลเกินไป และอยู่ห่างจากโต๊ะที่อยู่เดียวนั่งอยู่พอสมควร จึงเป็นไปได้ยากมากที่การกระทำประชดประชันพวกนี้จะสร้างความหึงหวงให้กับอยู่เดียวได้สำเร็จ
“พอเถอะน่าไอ้วิน กูรู้ว่ามึงทำแบบนี้เพื่ออะไร น้องเดียวไม่มีทางเห็นมึงหรอก”
“อะไรของมึง อย่ามาขัดความสุขได้มั้ย น้องน่ารักขนาดนี้ จะไม่ให้กูชื่นชมน้องเขาบ้างเลยหรือไง?”
“เอองั้นก็แล้วแต่มึง เชิญกอดจูบกันตามสบายเลยนะ แต่เดี๋ยวถ้าเกิดอะไรขึ้นกูจะไม่ช่วยมึงอีก…แล้วกูก็จะด่ามึงซ้ำด้วย ฉลาดนักกับทำเรื่องโง่อะ แทนที่จะหาทางคุยกับน้องมันดี ๆ เสือกสาระแนประชดประชันน้องมันอยู่อย่างนั้น ชิบหายมากี่ครั้งแล้วล่ะกับสิ่งที่มึงทำนี่น่ะ”
คำพูดกระแทกใจของปอนด์เพื่อนรัก ทำให้ชีวินหยุดการกระทำนั้นในทันที ก่อนที่จะขยับมานั่งแต่ก็ยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าอยู่ในอ้อมกอด
ชีวินหยิบเอาแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่ม แล้วทอดสายตาจ้องมองไปยังโต๊ะที่อยู่ไกล ๆ นั้น ไกลชนิดที่ว่ามองเห็นอยู่เดียวขนาดเท่ากับนิ้วก้อยที่ชีวินกำลังยกขึ้นมาเทียบ เหมือนเป็นการเล็งเป้าหมายก่อนจะถ่ายรูปอย่างไรอย่างนั้น
“กูไม่เห็นจะต้องสนใจอะไรเรื่องนั้นเลย หลังจากนี้ชีวิตของกูจะทำอะไรมันก็เรื่องของกู มึงก็เห็น ว่ากูพูดตัดขาดกับไอ้เดียวตั้งแต่ตอนอยู่ที่หน้าคอนโดนั้นแล้ว หลังจากนี้นอกจากสถานะของการเป็นพี่น้องบุญธรรมกัน เราสองคนก็จะไม่เป็นอะไรกันอีก”
“เอองั้นกูก็ขอพนมมือสาธุให้มึงก็แล้วกัน ขอให้มึงทำได้อย่างที่ปากพูด อย่าให้กูรู้นะว่ามึงมาน้ำตาเช็ดหัวเข่าทีหลังอะ”
“มึงไม่ต้องยุ่งกับกูหรอกน่า ว่าแต่มึงเถอะ อยู่กับกูมันตั้งกี่ปีแล้ว กูไม่เคยเห็นมึงจะจีบใครสำเร็จได้สักที”
“ก็กูไม่ได้มั่วอย่างมึงนี่นา กูไม่ได้รู้สึกว่ากูต้องชอบใคร ใช้ชีวิตแบบนี้กูก็มีความสุขดี มึงเนี่ยเอาตัวเองให้รอดเถอะ อย่ามาเสือกกับชีวิตกูเลย”
“เออแม่ง ถ้างั้นเดี๋ยวน้องนั่งอยู่ตรงนี้ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน”
เมื่อหมดคำจะพูด ชีวินก็ปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ชายหนุ่มหน้าตาดีแปลกหน้านั่งอยู่ตรงนั้นกับปอนด์ จ้องมองหน้ากันแบบทำตัวไม่ถูก แต่ปอนด์ก็ไม่ได้สนใจกลับไปนั่งดื่มเครื่องดื่มที่อยู่ในมือของตัวเองต่อไปอย่างผ่อนคลาย
.
.