รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 6
ลมรักแรงหึง
ตั้งแต่แยกกันเมื่อคืนจนถึงตอนนี้ข้ามมาแล้วหนึ่งวัน ชีวินก็เอาแต่ล่องลอยนั่งยิ้มเดินยิ้มไปทั่วราวกับคนไร้สติ แม้กระทั่งอยู่ในชั้นเรียน ก็นั่งยิ้มกับกระดานดำอยู่อย่างนั้น เหมือนคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความรักอย่างไรอย่างนั้น
“แหม…ไอ้สลัดผัก ฝันดีทั้งคืนเลยล่ะสิท่า?”
“อะไรของมึง?”
“ก็ตั้งแต่เข้าคลาสมา กูยังไม่เห็นว่ามึงจะฟังอาจารย์เลยสักคำ เอาแต่นั่งยิ้มเป็นคนบ้าอยู่นั่นแหละ กูเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยิน”
“ใครบอกว่ากูไม่ฟัง กูฟังอยู่มั้ง”
“มั้ง? มั้งพ่อง อะ…งั้นถ้ามึงฟัง…เมื่อตะกี้อาจารย์สอนเรื่องอะไร?”
“ก็สอนเรื่องอ่า…การตอนกิ่ง”
“ตอนกิ่งพ่อง มึงเรียนสถาปัตย์ เขาจะสอนมึงตอนกิ่งต้นไม้เพื่อ? มึงยอมรับกับกูมาเถอะ ว่าที่อาการมึงเป็นอย่างเงี้ยเพราะน้องเดียวใช่มั้ย?”
“มึงหมายความว่าไง?”
“ก็เห็นอยู่ว่ามึงหึงน้องเดียวจนออกนอกหน้าขนาดนั้น ถ้าไม่รู้กูยังนึกว่ามึงเป็นผัวของน้องมันซะอีก”
“พี่เว่ย กูเป็นพี่…แล้วคนเป็นพี่จะหวงน้องของตัวเองมันผิดตรงไหนวะ?”
“ก็ถ้ามึงห่วงอย่างที่เป็นพี่ชายหวงน้องจริง ๆ มันก็ไม่ผิดหรอก แต่ไอ้ท่าทางของมึงเนี่ย มันเกินไปมากนะกูบอกเลย”
“บ้า…มึงอะใจสกปรก คิดไปเรื่อย คนอย่างกูเนี่ยนะจะรักกับไอ้เดียว…โอ๊ยบ้าบอ”
“งั้นถ้าน้องเดียวมันเกิดไปรักกับไอ้เด็กอาโปนั่น มึงก็โอเคงั้นสิ?”
“โอเค…โอเคก็เหี้ยล่ะ ไอ้นั่นน่ะมันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับกู ถ้าพูดไปมันก็เหมือนเป็นพี่ชายของน้อง…เอ่อ…อ…ไอ้เดียวเหมือนกันกับกูนี่แหละ จะเอาน้องชายตัวเองทำเมียเดียวก็ผิดผีหรอก”
“เผื่อว่ามึงจะลืมนะไอ้วิน ว่าน้องเดียวไม่ใช่น้องแท้ ๆ ของมึง น้องมันเป็นแค่น้องบุญธรรมไม่ใช่หรือไง เพราะงั้น…ยิ่งถ้าเป็นไอ้น้องโปนั่นกูว่าก็ไม่เห็นจะแปลกอะไร ถ้าจะว่ากันตามจริง น้องมันยังมีสิทธิ์มากกว่ามึงด้วยซ้ำ อย่างน้อย ไอ้น้องอาโปมันก็ไม่ได้โตมากับน้องเดียวอย่างมึง ยิ่งไม่ต้องคิดถึงเรื่องผิดชอบชั่วดีอะไรทำนองนั้นจริงปะ?”
“หึ…ไม่มีทางซะหรอก กูไม่มีทางยอมให้น้องเดียวของกูไปเป็นเมียของคนอื่นแน่นอน โดยเฉพาะไอ้โป หน็อยยยยย…ดักจาหลิก…ทำตัวเป็นคุณชายผู้เรียบร้อยพูดเพราะ สุภาพอ่อนหวาน ชิ…หน้าตาดีไปก็เท่านั้น สู้กูได้ที่ไหน”
“มึงนี่มันมั่นหน้ามั่นโหนกจริงนะมึงเนี่ย กูล่ะยอมใจมึงจริง ๆ เลย…เออ ๆ ไปเถอะ แดกข้าวกันกูหิวล่ะ เย็นมากแล้วด้วยเนี่ย ออกไปกินข้างนอกกันเถอะ ที่โรงอาหารนักศึกษาน่าจะไม่เหลืออะไรแล้วแหละ”
.
.
“ว่าไงจ๊ะหนุ่ม ๆ เลิกเรียนกันแล้วไปกินกันมั้ยจ๊ะ?”
ในขณะที่เพื่อนรักทั้งสองกำลังถกเถียงกัน โบที่เดินข้ามตึกมาจากคณะอักษรข้ามมายังคณะสถาปัตย์มาหาเพื่อนรัก ในช่วงเวลาที่เลิกคลาสพอดี เพื่อที่จะชวนทั้งสองคนไปหาอะไรกินกันก่อนกลับบ้าน
“มึงอย่ามาทำปากดีนะไอ้โบ ถึงเป็นเพื่อนกูก็เอานะ”
“กับเพื่อนกับฝูงมึงก็ไม่เว้นนะไอ้ปอนด์ กูเล่นมุกนิดหน่อยทำเป็นเคลิ้ม ว่าแต่นี่จะไปไหนกันล่ะ ไปหาอะไรกินกันมั้ยกูหิวละ”
สาวอักษรนั่งลงบนเก้าอี้ในชุดนักศึกษากระโปรงสั้นกุดเสื้อรัดติ้วสวยสะดุดตาจนคนที่ยังอยู่ในห้องต้องหันมอง ลอนผมตัวเอสสีน้ำตาลอ่อนถูกสะบัดจนกลิ่นน้ำหอมฟุ้งสะกดให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ในห้องนั้นต่างหันมามองกันตาเป็นมัน แต่โบเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับผู้ชายพวกนั้นมากนัก เพราะไม่ได้อยู่ในสายตาของโบอยู่แล้วตั้งแต่แรก
“แล้วนี่มึงไม่ต้องไปซ้อมหลีดหรือไง ถึงมีเวลาว่างมาชวนพวกกูกินข้าวเนี่ย?”
“ก็วันนี้เขาหยุดซ้อมหนึ่งวัน เป็นเหี้ยอะไรกันก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็ติดหวัดรวดเดียวสิบคน มึงคิดว่ายังจะซ้อมได้อยู่มั้ยล่ะ?”
“อืม ชมรมหลีดของมึงนั่นน่ะซอมบี้บุกแล้วกูบอกเลย และอีกอย่างนะ ถือว่ากูขอล่ะ มึงอะไม่ใช่เด็กถาปัตย์อย่างกู เป็นสาวอักษรหน้าตาก็ดี พูดจาให้มันดี ๆ หน่อยเถอะ”
“ทำไมเหรอคะ อยู่ ๆ คุณชีวินก็เกิดจะรับไม่ได้ขึ้นมาอย่างนั้นหรือคะ”
“ไม่ใช่กูรับไม่ได้หรอก แต่กูกลัวมึงจะหาผัวไม่ได้น่ะ สงสารผู้ชายที่เข้ามาชอบมึงอะ หน้าตาของมึงนี่สวยระดับดาวมหาวิทยาลัย แต่ทำตัวสถุนจนกูนึกว่าคนแบกฉาก”
“ปากดีแบบนี้นี่แหละกูชอบ…บอกเลย”
.
.
“กูก็ปากดีนะไอ้โบ มึงชอบกูมั้ยล่ะ?”
“สาระแน พอ ๆ ไปหาอะไรกินกันได้แล้ว เดี๋ยวจะได้รีบแยกย้ายกันกลับบ้าน ไปกินที่ห้างใกล้ ๆ แถวนี้มั้ยล่ะ จะได้ไม่ต้องเดินหาแถมยังได้ตากแอร์เย็น ๆ ด้วย กูร้อนจะแย่”
เพื่อนสนิททั้งสามคนพากันเดินออกมาหน้าตึก ช่วงที่ลงบันไดกันอยู่นั้นปอนด์ก็เกิดปวดฉี่ขึ้นมา ก็เลยขอแยกตัวออกไปเพื่อไปทำธุระส่วนตัว ชีวินและโบจึงมานั่งรออยู่ที่โต๊ะม้านั่งที่วางเรียงรายกันเป็นระเบียบอยู่ใต้ตึกนั้น
แล้วลมเจ้ากรรมมันก็เกิดพัดแรงขึ้นมา พาให้ข้าวของที่วางอยู่ข้าง ๆ ปลิวกระจายมาหาโบที่นั่งอยู่ หญิงสาวพยายามใช้มือป้อง ชีวินเองก็ดึงเพื่อนเข้ามากอดด้วยความตกใจ โชคดีที่สิ่งที่ปลิวมานั้นเป็นแค่กระดาษ จึงไม่ได้เกิดความเสียหายอะไรมาก
ทั้งโบและชีวินรวมถึงนักศึกษาที่อยู่แถวนั้น รีบวิ่งกันช่วยเก็บเอกสารอย่างจ้าละหวั่น แต่เพราะความรู้วุ่นวายหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ ทั้งโบและชีวินก็เกิดมาตะครุบกระดาษแผ่นเดียวกัน ราวกับซีนหวานในละคร
สายตาของทั้งสองประสานเข้าหากัน ปล่อยผมลอนสวยที่ปลิวตามสายลมอย่างกับนางเอกเอ็มวี ที่กำลังอยู่ในซีนอารมณ์อย่างไร อย่างนั้น แต่ใครจะคิด…ว่าทั้งหมดนั้นมันกลับอยู่ในสายตาของอยู่เดียวชนิดช็อตต่อช็อต
.
.
“อ้าวน้องเดียว มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะครับ มาหาไอ้วินเหรอ มา ๆ เดี๋ยวพี่พาไป”
ปอนด์ที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นอยู่เดียวกำลังยืนสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ยืนอยู่ตรงที่หน้าตึกนั้น จึงเดินอ้อมไปแล้วลากตัวของอยู่เดี๋ยวขึ้นมา ทั้งที่เป็นคนและทางกับทางเข้าห้องน้ำ เหมือนจงใจจะแกล้งเพื่อนของตัวเอง แต่ปอนด์ก็ไม่รู้ว่าก่อนนี้มันเกิดอะไรขึ้น การกระทำของปอนด์จึงเหมือนยิ่งเติมไฟลงไปในน้ำมันกองใหญ่
“อ้าวไอ้วิน มึงหยุดสวีตกับเมียมึงสักเดี๋ยวก่อนเถอะ น้องมึงมาหามึงไม่เห็นเหรอ?”
อยู่เดียวเดินหน้ามุ่ยขึ้นมาสีหน้าดูบึ้งตึงแต่ก็เฉยชาไม่พูดอะไร โบเดินเข้าไปแล้วยิ้มทักทายอยู่เดียวอย่างสนิทสนม ด้วยความที่เพื่อนทั้งสองคนนั้น รู้จักกับอยู่เดียวกันตั้งแต่ช่วงเทอมแรกแล้ว ในเมื่อเป็นน้องชายของเพื่อนรัก แถมอยู่เดียวก็เป็นเด็กที่น่ารักคนหนึ่ง การสนิทสนมกันจึงไม่ยากเย็นอะไรมากนัก
“น้องเดียว ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะครับ มาหาพี่งั้นเหรอ?”
“ครับ แม่โทรหาผม…บอกให้ผมกลับไปนอนที่คอนโดบ้างน่ะครับ วันนี้ผมก็เลยเก็บเสื้อผ้ามากะว่าจะเอาเสื้อผ้าบางส่วนไปไว้ที่นั่นบ้าง”
“จริงเหรอครับ พี่ดีใจจังเลย ถ้างั้นมาครับเดี๋ยวพี่ช่วยถือ”
ชีวินยื่นมือไปหวังจะช่วยน้องชายของตัวเองถือกระเป๋า แต่ก็กลับถูกอยู่เดียวสะบัดมือออก แล้วเหวี่ยงกระเป๋าของตัวเองกลับขึ้นหลังของตัวเองอย่างเดิม
การกระทำนั้นทำให้เพื่อนรักทั้งสามหันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ และรู้สึกได้ถึงความมาคุและกลิ่นอายแห่งความวินาศสันตะโรที่กำลังจะเกิดขึ้น
“เอ่อ น้องเดียวเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
รอยยิ้มแห้งของชีวินที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมน้องชายที่แสนจะน่ารัก และพูดเพราะกับตัวเองมาโดยตลอด อยู่ ๆ ถึงได้มีท่าทีแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นนี้
“ผมมาคิดดูอีกที ผมว่าผมคงไม่ต้องกลับไปนอนที่คอนโดเร็ว ๆ นี้หรอกครับ เพราะถึงยังไงพี่ก็คงจะอยู่คนเดียวได้ หรือต่อให้พี่เหงา พี่ก็มีเพื่อนของพี่อยู่อีกทั้งสองคน ผมกลับไปอยู่กับพี่โปดีกว่าครับ”
เมื่อพูดจบ อยู่เดียวก็หันหลังแล้วเดินออกจากไปทันที ไม่ฟังเสียงของชีวินเลยแม้แต่คำเดียว
ปอนด์ทำได้แค่เพียงเกาหัวแกรก ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ โบเองก็ยืนหน้าเหวอไม่แพ้กัน ถึงแม้ว่าอยู่เดียวจะขึ้นเสียงกับชีวิตอยู่บ่อยครั้ง แต่นั่นก็เป็นแค่การหยอกล้อกันตามประสาพี่น้อง แต่ครั้งนี้สายตาของอยู่เดียวกลับจริงจัง จนแม้แต่ตัวของชีวินเองก็ยังขนลุก
“เชี่ยแม่งนี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?”
“งั้นสิ ทำไมอยู่ ๆ ถึงมาทำบึ้งตึงใส่กันนะ…”
.
.
“ไอ้ปอนด์ มึงเห็นน้องเดียวตรงไหน?”
“ก็ยืนอยู่ตรงหน้าตึก น่าจะมาได้สักพักแล้วแหละ ใกล้กับประตูทางเข้าห้องน้ำ กูเดินออกมาเจอพอดีก็เลยพาเขามา ทำไมหรือวะไอ้โบ?”
“ไอ้วิน มึงกับน้องเดียวมีเรื่องทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า?”
“จะมีอะไรได้ ก็เป็นพี่น้องกันไง?”
“ตอบไม่ตรงคำถาม หึ…แต่กูว่าไม่ใช่ จากเซนต์ของสาวสวยแสนซนคนนี้ กูสัมผัสได้ถึงพิษรักแรงหึง ที่มันออกมาจากสายตาของน้องเดียว ถ้ามันสามารถเผามึงให้เป็นจุณได้ กูว่าป่านนี้มึงเป็นเถ้าถ่านไปแล้วล่ะไอ้วิน”
.
.
“ฮะ หึงงั้นเหรอ หรือว่า…น้องวินจะมาเห็นตอนที่มึงล้มใส่กูแล้วกูเผลอไปกอดมึงวะ ชิบหาย!!! น้องเดียวรอพี่ก๊อนนนนนน”
.
.
