รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
บทนำ
ตัวตนที่ซ่อนอยู่
“พี่ไหว้ล่ะครับ ปล่อยพี่ไปเถอะนะ”
“ก็ไหนเมื่อกี้มึงบอกเองว่ามึงอยากได้กูมากไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจซะแล้วล่ะ ไม่ใจเลยว่ะ”
“พี่ไม่รู้ ว่าพี่จะต้องมาเจอแบบนี้ ปล่อยพี่ไปเถอะนะครับ พี่สัญญาว่าพี่จะไม่บอกใคร”
ชายหนุ่มในชุดทำงานออฟฟิศที่ถูกฉีกจนขาดวิ่น เสื้อเชิ้ตมีรอยเลือดซึมออกมาตามรอยฉีกขาด จากการถูกเข็มขัดหนังฟาดลงมาจนโดนหัวเข็มขัดบาดลึก กางเกงสแล็คยังคงสวมถูกสวมใส่อยู่บนตัว ของชายหนุ่มวัยสามสิบปี หากแต่ตะเข็บกลางเอวด้านหลังมันถูกฉีกกว้างลงมาจนถึงเป้าซิปด้านหน้า
ใบหน้าของชายหนุ่มในเวลานี้ เขียวคล้ำจากการถูกต่อยด้วยหมัดนับไม่ถ้วน และการตบตีอย่างรุนแรงราวกับว่าผู้เป็นเจ้าของห้องต้องการจะระบายแค้นอย่างไรอย่างนั้น
“แต่เราเพิ่งจะมาถึงกันเองนะครับ ผมยังไม่ได้เอาพี่เลย พี่ไม่อยากได้ผมเป็นผัวแล้วเหรอครับ?”
ชายหนุ่มนักศึกษาปี 3 ย่อตัวลงตรงหน้า แววตาดูน่ากลัวเอาเข็มขัดที่ถืออยู่ในมือคล้องลงไปที่คอของอีกฝ่าย แล้วใช้มือทั้งสองจับสลับคนละด้าน ก่อนจะตรึงกระชากจนแผ่นหนังรัดรอบคองัดส่วนลูกกระเดือกของชายวัยสามสิบจนแทบหายใจไม่ออก
“อ๊อก พี่ยอมแล้ว อย่าทำพี่เลยอ๊อก”
“อะไรกันพี่ แต่พี่บอกผมเองนะ ว่าพี่เป็นพวกชอบความรุนแรงยิ่งเจ็บยิ่งดี ผมก็จัดให้พี่แล้วนี่ไง พี่จะร้องไห้ทำไม โตแล้วน่า อย่างอแงสิครับ”
คำพูดนุ่มนวลพร้อมกับฝ่ามือลูบเส้นผม แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม ทำให้หนุ่มออฟฟิศที่เพิ่งจะถูกพามายังคอนโดของชีวิน ยิ่งรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แน่นอนว่าคำพูดที่ดูเหมือนมั่นอกมั่นใจ ว่าตนเองนั้นชอบความรุนแรงมากขนาดไหน แต่ชายคนนั้นก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับอะไรขนาดนี้
ความรู้สึกกระหายอยากกลับกลายเป็นความหวาดกลัว แก่นกลางกายที่เคยผงาดเมื่อครู่ มันกลับหดตัวจนแทบจะผลุบกลับเข้าไปข้างใน มือแดงช้ำเต็มไปด้วยบาดแผลยกมือไหว้ขอชีวิต แต่ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยอมปล่อยตนไปได้ง่าย ๆ
“มึงมานี่เลย ก็ในเมื่อมึงเงี่ยนนัก กูก็จัดให้มึงสมใจอยากแล้วนี่ไง”
“อ๊ากกก ปล่อย…ผมไปเถอะครับ” ผัวะ
คำพูดอ้อนวอนไม่ทำให้ชีวินยอมปล่อย กลับตะบันกำปั้นลงไปบนใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นอย่างแรง จนล้มฟุบลงไปคาที่นอน เข็มขัดอีกเส้นถูกดึงกระชากออกมาจากเอวของอีกฝ่าย แล้วผูกเป็นเงื่อนมัด เพื่อจำกัดอิสระของอีกฝ่ายให้ยิ่งน้อยลงไปอีก
ส่วนเส้นที่อยู่ตรงคอเป็นเส้นที่เพิ่งจะถูกถอดออกมาจากเอวของชีวิน เป็นเข็มขัดนักศึกษาที่อีกฝั่งหนึ่งหยาบกระด้างจนบาดเนื้อ แต่ชีวินก็ยังไม่โอนอ่อนหรือเห็นใจอีกฝั่งหนึ่งเลยสักนิด
“อึก อ๊อก”
ชีวินกระชากเข็มขัดที่อยู่ในมือแล้วผลักอีกฝ่ายให้หันหลังไป โก้งโค้งแอ่นหลังหน้าแนบลงไปกับที่นอน หากแต่ลำคอถูกกระชากกลับขึ้นมาด้วยเข็มขัดเพื่อเป็นการควบคุม
เสื้อผ้าของชีวินถูกถอดออกจากร่าง แก่นกลางกายที่กำลังผงาดพร้อมที่จะทำหน้าที่ของมัน ก่อนที่จะย่อตัวลงไปแล้วถ่างขาทั้งสองของอีกคนให้กางออก
แล้วชีวินก็ยัดท่อนลำของตัวเองเข้าไปในรูนั้น โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเจ็บมากแค่ไหน ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีการใส่เจลเพื่อหล่อลื่น ยังดีที่ยังมีถุงยางอนามัยครอบอยู่ เพราะชีวินอยากจะรักษาร่างกายนี้ ให้ปราศจากโรค อย่างน้อยก็เพื่อคนที่ตัวเองรักอย่างอยู่เดียว
“อ๊ากกก” ปัก ปัก ปัก
“โอ้วววว อ้าาาา”
ทุกแรงกระแทกที่กดปักลงไปในรูแห่งความทรมานนั้น ทำให้อีกฝ่ายหนึ่งแทบจะขาดใจตาย ไม่มีความสุขสม หายใจไม่ออก ปวดร้าว ระบมไปทั้งตัว ตรงกันข้ามกับชีวิน ที่อีกฝ่ายหนึ่งยิ่งทรมานมากแค่ไหน ก็ดูเหมือนว่าเขาจะยิ่งสุขสมมากเท่านั้น แล้วเพียงไม่นานนัก…
“อ้าาาา อื้อออ เสียวชิบหายเลย อ้าาาา”
ความเกลียดแค้นสีขาวขุ่นก็ถูกฉีดพ่นเข้าไปในรูที่เต็มไปด้วยเลือด จนเมื่อมันทะลักออกมาปนกับสีแดง ช่างเป็นสีที่สวยงามที่ชีวิน ชื่นชอบเป็นที่สุด
.
.
“ไอ้วิน นี่มึงทำเหี้ยอะไรวะ?”
ปอนด์เพื่อนรักถูกโทรตามให้มาหลังเสร็จกิจ และเมื่อเปิดประตูเข้ามา ปอนด์ก็แทบจะทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น เมื่อสิ่งที่เห็นคือภาพของผู้ชายเสื้อผ้าขาดวิ่น นอนหมดสติอยู่บนที่นอน เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด โดยเฉพาะส่วนของทวารหนัก ที่ไม่ต้องยื่นหน้าเข้าไปก็ยังดูออกว่ามันฉีกขาดยับเยินมากขนาดไหน
“เอาน่า กูก็แค่ทำในสิ่งที่เขาต้องการ กูผิดตรงไหน?”
“แต่นี่มันเกินไปหรือเปล่าวะ ถ้าพลาด ถ้าเขาตายขึ้นมา มึงรับผิดชอบไหวหรือไง?”
ชีวินไม่โต้ตอบ เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาบน้ำสบายใจเฉิบ ราวกับว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น สีหน้าไม่ได้รู้สึกผิด ทำเหมือนว่า เหตุการณ์ที่เพิ่งจะผ่านไปเมื่อครู่ มันก็เป็นแค่เพียงการเสพกามธรรมดา ๆ ตามประสาชายหนุ่มรักสนุกเท่านั้น
“พี่ครับไหวมั้ย?”
“ช่วยผมด้วย ผมไม่ไหวแล้ว”
“มาครับ เดี๋ยวผมช่วย”
ปอนด์รีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของชีวิน แล้วหยิบเอากางเกงขาสั้นพร้อมกับเสื้อยืดอีกตัวหนึ่ง คว้าเอาผ้าเปียกมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวของชายคนนั้นให้สะอาดสะอ้านขึ้น ก่อนที่จะสวมใส่เสื้อผ้าที่เพิ่งจะหยิบมาให้ คว้าเอาเสื้อคลุมของชีวินมาคลุมไว้แล้วประคองผู้ชายคนนั้นออกไปนอกห้อง
“พี่ไหวใช่มั้ยครับ เดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาลนะ”
“ขอบคุณครับ ช่วยผมด้วย อย่าปล่อยผมไว้ตรงนี้”
“ไม่ต้องกลัวครับ เดี๋ยวผมช่วยพี่เอง”
และนี่คือหน้าที่ของเพื่อนรัก ที่ต้องคอยเก็บกวาดให้กับชีวินอยู่เสมอ ชีวินไม่ใช่ชายหนุ่มใสซื่อ มุทะลุ หรือเอาแต่ใจไปวัน ๆ
แต่แท้จริงแล้วเขาคือเสือผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่สิ…เรียกได้ว่าเป็นได้ทั้งเสือผู้หญิงและเสือผู้ชายด้วยซ้ำ เพราะชีวินคือคนที่สามารถมีอะไรก็ได้กับใครก็ได้ทั้งนั้น โดยไม่สนเพศสภาพว่าเขาจะเป็นใครหรืออายุเท่าไหร่
หากแต่ความเป็นจริงแล้ว การกระทำรุนแรงนี้ มันไม่ได้เกิดขึ้นทุกครั้ง แต่มันจะเกิดขึ้นเมื่อชีวินถูกขัดใจจากคนที่ตัวเองรัก
สิ่งที่ชีวินทำไม่ใช่การไปขอโทษง้อขอคืนดี อย่างที่ใครปกติเขาทำกัน แต่ชีวินกลับเลือกที่จะไปในสถานที่อโคจร คว้าคนหน้าตาดีมาสักคนหนึ่ง แล้วระบายแค้นด้วยการกระทำแบบนี้
ถึงแม้ว่าการกระทำนี้จะไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก แต่มันก็เป็นสิ่งที่ปอนด์รู้สึกกังวลมาโดยตลอด โชคดีที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงตอนนี้ ชีวินยังไม่เคยทำใครตาย ไม่อย่างนั้น ป่านนี้ เพื่อนรักคงได้ไปนอนอยู่ในซังเตแล้วเป็นแน่
แต่ส่วนหนึ่งก็คงต้องยกความดีความชอบให้กับปอนด์ ถ้าหากปอนด์ไม่พาผู้ประสบภัยพวกนี้ไปที่โรงพยาบาล ก็ไม่แน่ว่าคนพวกนี้จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้
เพราะหลังจากที่ชีวินปล่อยน้ำกามลงไปในรูรักของคนพวกนั้นแล้ว ชีวินก็กลับทำเหมือนกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ อาบน้ำล้างตัว เหมือนกับว่าเรื่องบนเตียงที่เพิ่งเกิดขึ้น เป็นแค่การกระทำดาษดื่นอย่างไรอย่างนั้น
.
.
“เมื่อไหร่มึงจะหยุดทำอะไรแบบนี้สักทีวะ กูไม่ไหวแล้วนะเว้ย”
“ก็ถ้ามึงไม่ไหว ทีหลังกูโทรไปมึงก็ไม่ต้องมาสิ ถ้าไอ้พวกเหี้ยนั่นตาย ก็ปล่อยให้กูเข้าคุก ไม่เห็นจะยากลำบากตรงไหน”
“มึงนี่นะ มึงก็รู้ว่ากูทำแบบนั้นไม่ได้ กูไม่เข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่มึงทะเลาะกันกับน้องเดียว มึงถึงไม่ยอมไปขอโทษเขาดี ๆ มึงพูดดี ๆ กับเขามันจะตายเหรอ การที่มึงไม่ปากหมาใส่เขามันจะยากนักหรือไงวะ?”
“กูก็พยายามพูดดีแล้ว แต่มันไม่ยอมพูดดีกับกูเอง จะให้ทำยังไงได้ แล้วยิ่งมีไอ้โปอีก ถ้าไม่มีมันสักคน ไอ้เดียวก็คงพอจะหันกลับมามองกูบ้าง”
“แต่กูว่าไม่นะ…”
“อะไรของมึง?”
“ก็กูบอกว่า ต่อให้ไม่มีไอ้น้องโป กูมั่นใจว่าน้องเดียวไม่มีทางหันมามองมึงแน่ ตั้งแต่เล็กจนโต น้องเดียวทำดีกับมึงมาตั้งมากมาย แต่มึงกลับทำสันดานหมาใส่มัน ตอนนี้น้องมันโตแล้ว มันเลือกได้แล้ว แล้วน้องมันก็หน้าตาดีมากด้วย มันไม่จำเป็นต้องง้อคนอย่างมึงหรอก กูขอเถอะว่ะ อย่าทำอะไรแบบนี้อีกเลย กูกลัวว่ามึงจะพลาดเข้าสักวัน”
“ก็แล้วมึงจะให้กูทำยังไง เพื่อนมึงก็หน้าตาใช่ว่าจะขี้เหร่ เดิน ๆ อยู่ ๆ ก็มีคนมาขอเอาด้วย คนอย่างกูมีเหรอที่จะพลาด ก็แค่ไอ้คนพวกนั้นมันดันเข้ามาผิดจังหวะตอนที่กูกำลังโกรธอยู่ ก็เลยซวยเท่านั้นเอง”
“เฮ้อ…ใครจะคิดว่าคนที่ภายนอกดูบ้า ๆ บอ ๆ วิ่งกรี๊ด ๆ ไปทั่วทั้งคณะ แต่พอกับเรื่องนี้กลับกลายเป็นพวกป่าเถื่อน เหมือนผีห่าซาตานสิงสู่อย่างนั้นแหละ ภาพลักษณ์หน้าหล่อแต่ปัญญาอ่อนของเมืองนี่ กลบความฉิบหายในตัวเมืองได้ดีทีเดียวเลยนะไอ้ชีวิน”
.
.
