รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 24
อัปเดตสถานะ
“แว๊กกกก ไอ้ปอนด์!!! ไอ้ปอนด์มึงมาดูนี่เร็ว”
ในช่วงเช้าหลังจากที่เพื่อนรักทั้งสองเพิ่งจะได้หย่อนตัวลงที่โต๊ะทำงาน อยู่ ๆ ชีวินก็โหวกเหวกโวยวายขึ้นมาลั่นออฟฟิศ จนเพื่อนร่วมงานต่างหันมามองด้วยความตกใจ
ปอนด์รีบวิ่งออกมาจากห้องชงกาแฟที่อยู่ไม่ไกลนักเพื่อมองว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของตน ชีวินยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองแล้วบอกให้ปอนด์ดูรูปในนั้น พร้อมกับท่าเต้นเหยง ๆ ไม่เหลือมาดของชีวินสุดคูลเลยสักนิด
“อะไรของมึงวะ โวยวายแต่เช้า ไม่อายคนบ้างเลยหรือไง?”
“มึงดูนี่สิ…มึงดูก่อน มึงดูที่ไอ้เดียวมันโพสต์ลงไปในไอจีสิ” ปอนด์ขมวดคิ้วมุ่นแล้วก้มลงไปมองรูปที่ทำให้เพื่อนของตัวเองดูเป็นบ้าได้ขนาดนี้
แล้วสิ่งที่เห็น ก็ถึงกับทำให้ปอนด์ตาเบิกโพลง เพราะมันคือภาพ ของห้องนอนในสักที่ อาโปนั่งอยู่ด้านหลังพิงกระจกที่ทำหน้าที่เหมือนกำแพงในท่ากางขา โดยมีอยู่เดียวนั่งอยู่ตรงกลางหว่างขานั้น ใบหน้ายิ้มรื่นแขนทั้งสองของอาโปโอบกอดอยู่เดียวด้วยความรักใคร่ ชนิดที่ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าทั้งสองน่าจะเป็นอะไรกัน
“เฮ่ย นี่มันไอ้น้องโปนี้หว่า แล้วมัน…”
“ใช่มั้ยล่ะ มันไปถ่ายรูปแบบนี้กับน้องเดียวได้ยังไง กูไม่ยอมหรอกนะ”
“มึงใจเย็นก่อน ไอ้น้องโปกับน้องเดียวถ้ามันจะถ่ายรูปกัน กูว่ามันไม่ได้ผิดอะไรหรอก แต่ที่มันทำให้กูเอะใจก็คือไอ้ท่าโพสต์นี่แหละ มันเกินกว่าความเป็นพี่น้องไปมากเลยนะ”
“เห็นมั้ยล่ะ กูว่าแล้ว…ว่ากูไม่ได้คิดไปเองคนเดียว ที่แท้สาเหตุที่ไอ้โปมันอมพะนำไม่ยอมบอกที่อยู่ของไอ้เดียว เป็นเพราะแบบนี้เองสินะ ไอ้แมวขโมย…”
ชีวินโกรธจนขึ้นสีหน้าเป็นฟืนเป็นไฟแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะในเวลานี้มันคือเวลาที่ต้องทำงาน ปอนด์จึงบอกให้หยุด ให้ชีวินใจเย็นลงก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยหาทางไปสืบเรื่องนี้กันทีหลัง แต่ดูก็รู้ว่าถ้าหากทำได้ ชีวินก็อยากจะพุ่งตัวออกไปจากบริษัทเสียเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่กลัวว่าจะถูกไล่ออกเพราะหนีงาน
.
.
เที่ยงวันเดียวกัน
“กรี๊ดดดดด”
เสียงกรีดร้องของชีวินดังไปทั่วทั้งร้านข้าวแกงของป้าข้างบริษัท จนปอนด์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่ม สร้างความเดือดร้อนไปยังโต๊ะข้างเคียงที่สะดุ้งโหยงจนช้อนตกพื้น ด้วยความตกใจเสียงกรีดร้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของชีวิน
“นี่มึงเป็นเหี้ยอะไรของมึงอีกเนี่ย?”
“มึงดูนี่สิ มึงดูนี่ มึงดูนี่เลย”
“โอ๊ยยย รูปน้องเดียวอีกใช่มั้ยเนี่ย มึงจะนั่งดูรูปน้องมันทั้งวันเลยหรือไง?”
“ก็ถ้ากูไม่ดู กูจะรู้มั้ยล่ะว่าพวกมันไปแอบทำอะไรกันลับหลังกู หึ…อีวันทองสองใจ อีกากีหลายผัว”
“อะไหนมึงเอามาดูซิ เดี๋ยวกูตัดสินเองว่ามันจะคุ้มค่าที่มึงอุตส่าห์กรี๊ดจนคอจะแตกหรือเปล่า”
ปอนด์รับโทรศัพท์มาจากชีวิน แล้วเมื่อก้มลงไปมองปอนด์ก็ถึงกับกรี๊ดออกมาจนลั่นร้านขายข้าวแกงเช่นเดียวกัน เพราะโพสต์นั้น ของอยู่เดียวก็คือ ‘ดีใจจังที่วันนี้มีหวานใจมากินข้าวด้วย’ ประโยคนี้มันไม่ใช่ประโยคดาษดื่นที่ใครต่อใครจะใช้กัน
“ฮะ!!! นี่มันอะไรกันเนี่ย นี่ตกลงว่าไอ้น้องโปกับน้องเดียวมันเป็นแฟนกันจริง ๆ เหรอ?”
“ก็ใช่อะสิ มันแอบไปคบกันตอนไหนก็ไม่รู้ แต่มันทำเป็นแอ๊บแล้วก็แสดงละครเหมือนกับว่ามันเป็นแค่พี่น้องกัน โถไอ้พวกลักกินขโมยกิน กูไม่ยอมหรอกนะ”
“ก็ถ้ามึงไม่ยอมแล้วมึงจะทำยังไง ถ้าเขาจะคบกันกูก็ไม่เห็นว่ามันจะเสียหายอะไรนี่นา”
“เสียหายสิ น้องเดียวเป็นของกู เป็นของกูคนเดียวเท่านั้น”
“ถุยเถอะ ไม่ใช่มึงเองหรือไงที่เป็นคนเอาแต่ปฏิเสธแล้วผลักน้องมันออกไปจากชีวิตของมึงน่ะ น้องมันพยายามทำดีกับมึงมากแค่ไหน แต่ก็เป็นมึงเองไม่ใช่เหรอที่ปากหมาใส่น้องมัน จนวันนี้เขาไม่อยากจะเอามึงอีกแล้ว กูว่ามึงยอมรับซะเถอะ ว่ามึงจะไม่มีทางได้น้องเดียวกลับมาอีกแล้ว แล้วมึงช่วยดูหนังหน้าของไอ้น้องโปกับหนังหน้าของมึงด้วย มึงจะเอาปัญญาที่ไหนไปชิงเขาคืนมา…โถสภาพ”
“สภาพเหี้ยอะไรล่ะ กูก็หล่อเหมือนกันนะเว่ย แค่คนละสไตล์กับไอ้โปแค่นั้นแหละ แต่ช่างแม่ง เรื่องนั้นกูไม่สนใจหรอก เดี๋ยวเย็นนี้เลิกงานกูจะไปหาน้าอนงค์ให้ถึงที่บ้าน กูอยากรู้เหมือนกันว่าน้าอนงค์จะช่วยลูกชายตัวเองปิดหรือเปล่า”
.
.
เย็นวันนั้นหลังเลิกงาน
“อ้าวน้องวิน ลมอะไรพัดมาถึงที่นี่จ้ะ?”
“ไอ้โปมันอยู่บ้านหรือเปล่าครับ?”
เมื่อไปถึงหน้าบ้าน ชีวินก็ตะโกนถามหาถึงอาโปโดยไม่คิดที่จะทักทายอนงค์ผู้เป็นเจ้าของบ้านเลยสักนิด ไม่แม้กระทั่งจะเดินเข้าไปในรั้วบ้าน ถึงแม้ว่าอนงค์จะเปิดประตูต้อนรับแล้วก็ตาม
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าจ๊ะ เข้ามาก่อนสิมาคุยกันก่อน”
“ไม่หรอกครับ ผมแค่อยากจะมาถามหาว่าไอ้โปตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ผมพยายามโทรหามันหลายรอบแล้ว แต่มันก็ไม่ยอมรับสาย ดีไม่ดีมันอาจจะบล็อกเบอร์ผมไปแล้วมั้งครับ”
“ตกลงว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ น้องวินเล่าให้น้าฟังหน่อยได้มั้ย?”
จากสีหน้าท่าทางของอนงค์แล้ว ดูก็รู้ว่าอนงค์แทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ แววตายังคงเต็มไปด้วยความงุนงง จากอาการกราดเกรี้ยวของชีวินที่ยืนอยู่ตรงหน้า เพียงแต่ในเวลานี้ อาโปยังไม่ได้กลับบ้าน และยังไม่ได้โทรบอกแม่ของตัวเองว่าตนกำลังจะไปที่ไหน
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าน้าอนงค์ไม่รู้อะไรผมก็จะไม่คาดคั้น เอาเป็นว่าถ้าไอ้โปมันกลับมาเมื่อไหร่ บอกให้มันโทรหาผมด้วยก็แล้วกันนะครับ”
“จ้ะ ๆ”
ชีวินเดินจากไป ปล่อยให้อนงค์ยืนงงอยู่ตรงรั้วบ้านนั้น ก่อนที่อนงค์จะกดโทรศัพท์มือถือไปหาลูกชายของตัวเอง แล้วจึงได้รับรู้ความจริงบางอย่าง ว่าลูกของตัวเองกำลังจะทำอะไร
แต่อนงค์ก็ถูกอาโปสั่งห้ามไม่ให้บอกเรื่องนี้กับชีวิน ให้ทำเป็นแกล้งไม่รู้ไม่ชี้ไปก่อน หากชีวินไม่เอ่ยถามก็ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เพราะถึงยังไง ปกติชีวินก็ไม่เคยมาสุงสิงกับบ้านหลังนี้อยู่แล้วตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น
“กรี๊ดดดดด”
เสียงกรีดร้องของชีวินดังลั่นสนั่นห้องขึ้นมาอีกครั้ง ในช่วงเวลาประมาณสามทุ่มกว่า ๆ ปอนด์ที่ในเวลานี้ย้ายสถานะของตัวเองมาเป็นรูมเมทของชีวินไปแล้ว เพราะไม่อยากจะจ่ายค่าห้องที่แพง และเห็นว่าห้องของชีวินก็มีห้องว่างอยู่ ทั้งสองคนจึงกลายเป็นรูมเมทซึ่งกันและกัน
“มึงเป็นเหี้ยอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย วันนี้มึงกรี๊ดสามรอบแล้วนะ มึงไปรับจ้างกรี๊ดมั้ยเผื่อจะมีรายได้”
“มึงจะไม่ให้กูกรี๊ดได้ยังไง มึงมาดูนี่เลย”
“เอาอีกแล้วเหรอ ไหนดูซิ”
สิ่งที่ปอนด์เห็น คือสองมือที่กำลังสอดประสานกัน ชีวินจำข้อมือนั้นของอยู่เดียวได้ ผืนผ้าด้านหลังมองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามันคือเตียงนอน พร้อมกับแคปชั่นสุดเด็ดว่า…‘คืนนี้ที่รักมานอนด้วยอุ่นใจจัง’
แล้วอาโปก็มาคอมเมนต์ว่า ‘อุ่นใจหรืออุ่นเตียง’ แล้วอยู่เดียวก็มาตอบเขิน ‘บ้าน่าพี่ก็ มัวทำอะไรอยู่ข้างนอก เข้ามาในห้องได้แล้ว’ ประโยคที่ดูหวานชื่นในสายตาของชาวโซเชียล แต่มันกลับเป็นเหมือนยาขมในความรู้สึกของชีวิน
จนอดคิดต่อไปไม่ได้ ว่าหลังจากที่อยู่เดียวกดโพสต์รูปนี้ลงในโซเชียลแล้ว เขาสองคนกำลังจะทำอะไรกันต่อหลังจากนั้น
“ก็นั่นน่ะสิ หลังจากนี้พวกเขาสองคนจะทำอะไรกันนะ เย้ย จักจี้”
ท่าทางของปอนด์ที่ดูยินดีกับคู่รักใหม่คู่นี้ มันช่างขัดตาของชีวินเสียเหลือเกิน จนอดไม่ได้ที่จะยกเท้าขึ้นมายันหลังเพื่อนของตัวเองให้ตกโซฟาไป
“โอ๊ย อะไรของมึงเนี่ย มาถีบกูเพื่อ?”
“ก็ใครใช้ให้มึงทำท่าเหมือนร่วมยินดีกับพวกมันล่ะ กูไม่ยอมหรอกนะ กูเป็นเพื่อนของมึง มึงต้องเข้าข้างกูสิ”
“กูเข้าข้างมึงมาตลอดนั่นแหละไอ้วิน แต่หลายครั้งมึงก็ทำลายโอกาสของมึงเองไม่ใช่หรือไง จะให้กูทำไงละ ถ้ามึงลดความปากหมาของมึงลงสักนิด บางทีวันนี้มึงอาจไม่ต้องมานั่งหน้าหมาอยู่ตรงนี้ก็ได้นะ”
“แล้วมึงจะมาซ้ำเติมกูเพื่อ ไม่รู้ล่ะ คืนนี้กูจะต้องรู้ให้ได้ว่าไอ้เดียวมันอยู่ที่ไหนกันแน่”
“กูว่าถ้าจะตามหาพิกัดของน้องเดียวตอนนี้ก็ไม่ยากนะ ไอจีนี่เหมือนเพิ่งเปิดได้แค่ไม่นาน มึงลองเลื่อนลงไปดูรูปที่ห้าที่หกสิ เหมือนน้องมันจะปักพิกัดเอาไว้ด้วยนะ กูว่าน่าจะเป็นคอนโดที่น้องมันย้ายไปอยู่นั่นแหละ”
“เฮ้ย!!! จริงด้วย มึงนี่มันมีประโยชน์เหมือนกันนะไอ้ปอนด์”
เมื่อชีวิตเห็นก็กระโดดเข้าไปหอมแก้มปอนด์ฟอดใหญ่ ทำเอาปอนด์ถึงกับขนลุก แล้วยกเท้าขึ้นมายันอกของชีวินเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ชีวินเข้ามาหอมแก้มซ้ำสอง ก่อนที่ชีวินจะเดินไปเต้นไปกลับเข้าห้องของตัวเอง
.
.
