รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 18
เทสรสจูบ
ช่วงหัวค่ำ
“กูล่ะยอมใจมึงจริง ๆ เลยนะไอ้วิน กูว่าน้องเดียวเขาก็ไม่ได้ รังเกียจอะไรมึงขนาดนั้นหรอก แต่เพราะมึงเองที่ปากหมา น้องมันก็เลยยอมรับไม่ได้เลยไม่อยากคุยกับมึงอีก แต่เท่าที่กูเห็น กูว่าน้องมึงก็ยังรักมึงอยู่นะ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ทำข้าวมาให้มึงกินให้เสียเวลาแบบนี้หรอก”
หลังจากที่ปอนด์และโบกลับขึ้นมาจากกินข้าว ทั้งสองก็นั่งเล่นเป็นเพื่อนชีวินอยู่พักหนึ่ง
“ก็นั่นน่ะสิไอ้วิน ต่อให้มึงจะไม่ยอมรับกับใครต่อใครว่ามึงคิดยังไงกับน้องของมึง แต่อย่างน้อยมึงก็ช่วยทำตัวดี ๆ กับน้องมึงสักหน่อยไม่ได้หรือไงวะ ขนาดมึงปากหมาใส่เขาขนาดนี้ เขายังเป็นห่วงแถมยังจำได้ว่ามึงเคยชอบเมนูไหน ถ้ากูเป็นน้องเดียวอะนะ กูคงปล่อยให้มึงตายคาโรงอาหารใต้คณะแพทย์นั่นแล้วแหละ”
เพื่อนรักทั้งสองเทศนาชีวินอยู่ยืดยาว แต่ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะไม่ได้นำพาแกล้งทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินคำพูดพวกนั้น เหมือนกับเพื่อนของตัวเองเป็นธาตุอากาศ หันหน้าไปอีกทางแล้วทำเป็นแกล้งหลับซะดื้อ ๆ จนทั้งปอนด์และโบ ต่างก็มองหน้ากันแล้วถอนหายใจพร้อมกันด้วยความระอาใจ
.
.
หลายวันต่อมา
“ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ ว่ะ ว่าแกกับน้องเดียวมีเรื่องอะไรกันอีกวะ วันก่อนยังทำข้าวให้กิน วันนี้ก็ตีกันอีกแล้ว หรือว่ามึงไปทำอะไรน้องมันอีก?”
ชีวินทำหน้าบึ้งขับรถไปไม่ตอบคำถามของเพื่อนสาว ปอนด์ที่นั่งอยู่ข้างหลังก็กระโดดเกาะเบาะหน้า แล้วตอบคำถามที่โบสงสัยจนอีกฝ่ายเริ่มรำคาญ
“แกไม่รู้อะไรนะไอ้โบ สองสามวันที่ผ่านมาไอ้วินมันดูผิดปกติอยู่นะ”
“ผิดปกติงั้นเหรอ ยังไงวะไอ้ปอนด์”
“ก็แกลองคิดดูสิ มีพี่ชายที่ไหนตามหึงหวงน้องชายของตัวเองไปทุกที่ขนาดนี้ เพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ ๆ แต่กลับตามสะกดรอยตามน้องเดียวอยู่นั่น ทำตัวเป็นสต็อคเกอร์ ทำไมมึงไม่เข้าไปคุยกับน้องชายมึงดี ๆ วะ?”
.
.
“มึงพูดให้มันดีนะไอ้ปอนด์ใครเป็นสต็อคเกอร์ แล้วอีกอย่าง กูไปหึงหวงไอ้เด็กคนนั้นตั้งแต่ตอนไหนกัน” ชีวินโต้เถียงสิ่งที่ปอนด์พูดกับโบอย่างทันควัน
“เอ้า…หรือว่าไม่จริงล่ะ ตั้งแต่น้องของแกเข้ามาเรียนที่นี่ ก็มีแต่คนตามจีบ ช่วงนี้ก็เห็นจะมีอยู่คนนึง ที่ดูเหมือนว่าน้องของแกจะเล่นด้วย เดี๋ยวนะ…ชื่อว่า…”
“ใครหรือว่าไอ้ปอนด์ ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้?”
โบทำสีหน้าตื่นเต้น เมื่อได้ยินข้อมูลใหม่ หญิงสาวที่แต่ละวันเอาแต่ซ้อมหลีดไม่เคยได้มาสุงสิงกับเพื่อนสนิท ทั้งสองคนร่วมเดือนแล้ว จึงทำให้ตกข่าวไปหลายเรื่องอยู่เหมือนกัน หญิงสาวรีบเอี้ยวตัว ยกขาทั้งสองขึ้นมานั่งพับเพียบบนเบาะหน้า ราวกับว่ากำลังจะตั้งวงเมาท์คนที่กำลังขับรถอยู่อย่างไรอย่างนั้น
“คนนี้แกรู้อยู่แล้วน่า ก็ไอ้น้องโปไง ไอ้น้องโปที่เป็นเดือนคณะปี 2 คนนั้นไงแกจำไม่ได้เหรอ?”
“หึ ไอ้นั่นน่ะเหรอ ทำไมกูจะจำมันไม่ได้ มันเป็นลูกพี่ลูกน้องกูมึงก็รู้ แล้วมึงจะเล่นใหญ่ปูเรื่องตั้งนานทำเพื่อ” เมื่อโบได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตบเข่าฉาด หัวเราะจนหลุดขำก๊ากออกมา อย่างไม่เกรงใจคนที่กำลังหน้าบึ้งตึงขับรถอยู่
“นั่นไงฉันว่าแล้วเชียว วันนั้นฉันเห็นน้องเดียวเดินลงมาจากคณะ ไปที่โรงอาหารพร้อมกับน้องโป แต่ตอนนั้นมีผู้ชายหลายคนซื้อขนมไปให้น้องเดียว ฉันก็ไม่รู้ว่าน้องเดียวปักใจอยู่กับคนไหน ที่ไหนได้ คนใกล้ตัวกว่าที่คิด แหม สมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก คนหนึ่งก็ลูกหมอ…เรียนหมอ แถมยังกิริยางดงาม ไม่เหมือนคนแถวนี้ ประสาทแดกได้ทั้งวัน ผีเข้าผีออกแถมยังหยาบคาย หยาบกระด้าง ไม่สมกับหน้าหล่อ ๆ ของมันเลย”
“ฮ่า ๆ ๆ แกก็ว่าไปนะไอ้โบ โดนถีบตกรถกูไม่ช่วยนะ เออ ว่าแต่มึงจะบอกพวกกูได้ยัง ว่าวันก่อนเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
.
.
24 ชั่วโมงก่อนหน้านี้
“ฉันไม่สบายตั้งหลายวัน เธอไม่คิดจะไปเยี่ยมฉันบ้างเลยหรือไง?”
“พี่ก็มีพี่ปอนด์กับพี่โบคอยดูแลอยู่แล้วนี่ ผมคงไม่ต้องไปให้มันเกะกะหรอกมั้งครับ”
อยู่เดียวนั่งจัดกระเป๋าอยู่ในห้องนอนโดยไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของพี่ชายตัวเองมากนัก การตอบออกไปแบบนั้นมันก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะถึงยังไงชีวินก็มีเพื่อนรักทั้งปอนด์และโบคอยดูแลอยู่แล้ว
แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้องโถงนั้นพึงพอใจในคำตอบ อยู่เดียวเดินออกมาจากห้องนอนส่วนตัว ก่อนจะกดล็อกประตูจากด้านใน และกำลังจะเดินออกไปจากห้อง เพื่อออกไปข้างนอก
“นั่นเธอจะไปไหนอีก ฉันเพิ่งจะออกมาจากโรงพยาบาลนะ ไม่คิดจะอยู่ดูแลกันหน่อยหรือไง?”
“พี่ก็ยังไม่ตายนี่นา แถมยังแข็งแรงดีด้วย แค่ข้าวกล่องเดียวผมว่ามันยังมากไปด้วยซ้ำที่ผมทำไปให้พี่”
“อ๋อ…นี่เธอคิดจะทวงบุญคุณกับอีแค่ข้าวกล่องกล่องเดียวนั่นน่ะเหรอ?”
อยู่เดียวยืนนิ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วจ้องมองพี่ชายของตัวเองด้วยสายตาเบื่อหน่าย และกำลังจะเดินออกไปด้วยคิดว่าไม่อยากจะโต้เถียงกับคนพาลประเภทนี้อีก
“ทำไม อยู่กับฉันมันน่าเบื่อมากหรือไง ถึงต้องทำสีหน้าเหมือนใครตายขนาดนั้น”
“พี่ปล่อยผมนะ ที่อย่าลืมสิ ว่าที่ผมจำเป็นต้องกลับมาที่ห้องเนี่ย เป็นเพราะแม่บังคับผมต่างหาก ถ้าแม่ไม่ไปพาตัวผมมาจากบ้านของน้าอนงค์ ผมก็ไม่มีทางมาเหยียบที่นี่หรอก”
“ก็ดีแล้วนี่ อย่างน้อยเธอก็จะได้จำได้ว่าเธอยังมีห้องนอนอยู่ที่นี่ แล้วเลิกไปอยู่บ้านหลังนั้นสักที เธอไม่ได้โตมาจากบ้านนั้น ต่อให้ไอ้โปมันจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน แต่เธอไม่เกรงใจน้าอนงค์บ้างหรือไง?”
“ปล่อยผมนะ”
อยู่เดียวพยายามผลักพี่ชายของตัวเองออก ทั้งที่อีกฝ่าย…ใจก็รู้อยู่แล้วว่าไม่อยากจะมาอยู่ที่นี่ หากไม่เพราะว่านารถไปพาอยู่เดียวกลับมานอนที่ห้องนี้ อยู่เดียวก็ไม่มีทางมาเหยียบที่นี่เด็ดขาด
เหตุเพราะทันทีที่นารถมาถึงคอนโดของชีวิน เมื่อเปิดเข้าไปที่ห้องนอนของอยู่เดียว ก็ต้องถึงกับตกใจ เพราะไม่มีข้าวของเครื่องใช้ ของอยู่เดียวเลยสักชิ้น
ราวกับว่าตั้งแต่ก่อสร้างมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีใครเข้ามาอยู่อาศัยเลยอย่างไรอย่างนั้น
การกลับมาของอยู่เดียวที่ห้องนี้ มันจึงเหมือนเป็นการบังคับอยู่กลาย ๆ นารถนั้นต้องการจะให้ชีวินอยู่ในสายตาของอยู่เดียวต่างหาก อย่างน้อยลูกชายที่ไม่รู้จักคิดของตน จะได้ไม่ทำเรื่องอะไรขึ้นมาอีก
เพราะหากก่อเรื่องขึ้นมาเมื่อไร อยู่เดียวก็จะสามารถโทรฟ้องได้ทันที แต่สิ่งที่นารถไม่รู้เลยก็คือ ความรู้สึกที่อยู่ในใจของอยู่เดียวนั้น มันสลับซับซ้อนไปเสียหมด และไม่รู้ว่าจะต้องจัดการอย่างไรกับความรู้สึกนี้
กลายเป็นว่า การกลับมาอยู่ที่นี่ของอยู่เดียว ก็เข้าทางชีวินโดยที่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ต้องทำอะไรเลย เหมือนเอาอยู่เดียวมาขึ้นเขียงให้ชีวินเชือดอย่างไรอย่างนั้น
“ปล่อย!!! ผมมีธุระจะต้องรีบไป”
“รีบไปงั้นเหรอ รีบไปไหน…ไปหาใคร หรือมีใครรออยู่ที่ข้างนอกนั่นกันแน่?”
“ก็เพื่อนผม เรานัดกินข้าวกัน ผมต้องรายงานพี่ทุกเรื่องเลยหรือไง?”
“เพื่อนแน่เหรอ ไม่ใช่ว่านัดไอ้โปเอาไว้หรือไง หึ ออกไปข้างนอกกลางค่ำกลางคืนแบบนี้ มีถุงยางหรือยังล่ะ ถ้าไม่มี แวะซื้อที่ใต้ตึกก่อนก็ได้นะ” คำพูดนั้นทำให้อยู่เดียวสุดทน ผลักอกของชีวินลงไปบนโซฟานั้นด้วยความโมโห
ชายหนุ่มร่างสูงถูกคนที่ตอนนี้ตัวสูงเกือบเท่ากันแล้วในทางกายภาพผลักอกอย่างสุดแรง จนเซล้มไปอย่างไม่ทันตั้งตัว อยู่เดียวกำลังจะเดินออกไปจากห้อง เพื่อหวังจะไปให้พ้นหน้าของคนปากเสียคนนี้เสียที แต่ก็ถูกชีวินกระชากแขนเอาไว้ แล้วดันไปติดจนข้างฝา
แขนข้างหนึ่งถูกมือหนาดันเอาไว้กับกำแพง อีกข้างหนึ่งถูกต้นแขนกอดรัดเอาไว้จนไม่อาจจะดิ้นหนีหรือช่วยเหลือตัวเองได้อีก ฝ่ามือของชีวินสอดลอดขึ้นไปตรงท้ายทอยจากด้านหลัง แล้วกดต้นคอของอยู่เดียวเอาไว้จนแน่น
“ถ้าเธอต้องการแบบนั้น เธอก็ไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกหรอก ฉันสามารถจัดให้เธอได้นะ”
“นี่พี่คิดจะทำอะไร ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ”
“ทำไมล่ะ เธอจะต้องกลัวอะไร ถึงยังไงเธอก็คิดกับฉันเกินพี่น้องมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง แล้วอีกอย่าง เธอกับฉันก็ไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ กันอยู่แล้ว ไม่ใช่ทั้งพ่อเดียวกันและไม่ใช่ทางแม่เดียวกัน เธอมันเป็นคนนอกมาโดยตลอด แล้วไอ้การที่ฉันจะเอาคนใช้ในบ้านมาทำเมียเนี่ย มันผิดมากนักหรือไง?”
“บ้า พี่มันบ้าไปแล้ว ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“ทำไมล่ะ เธอจะไม่ลองเทสรสจูบของฉันสักหน่อยเลยเหรอ เผื่อว่ามันอาจจะเสียวจนทำให้เธอครางออกมาเสียงดังกว่าตอนจูบกับไอ้โปก็ได้นะ”
“พี่ปล่อยผมนะ ผมเกลียดพี่ที่สุด”
“เกลียดฉันงั้นเหรอ คิดว่าฉันจะสนใจเรื่องนั้นหรือไง?”
ชีวินไม่ฟังคำห้ามปรามของอยู่เดียวเลยสักนิด ใช้ฝ่ามือที่กดท้ายทอยนั้นดันต้นคอของอีกฝ่ายเข้ามาหาตน ก่อนที่ตัวเองจะกดริมฝีปากลงไปบนแก้มขาวแล้วเลื่อนมันมาจูบปากของอยู่เดียวและกัดทึ้งริมฝีปากราวกับขนมหวานชิ้นโปรด
อยู่เดียวหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่คิดว่าพี่ชายบุญธรรมของตัวเองจะทำกับตนแบบนั้น แขนขาอ่อนแรงพยายามดันร่างของชีวินออกไปแต่ก็ไร้ผล จนเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะใช้ปลายลิ้นรุกล้ำเข้ามาในโพรงปากของตัวเอง อยู่เดียวจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อต่อสู้กลับ
ผัวะ
.
.
