รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 7
หัวตุ๊กตาสั่นดุ๊กดิ๊ก
“น้องเดียวรอพี่ก่อนสิ ไหนบอกว่าจะไปนอนที่คอนโดด้วยกันไง แล้วนี่เดินหนีพี่ทำไม?”
“ผมเปลี่ยนใจแล้วครับ”
อยู่เดียวสะบัดแขนของชีวิน ดูก็รู้ว่าเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ ชีวินแม้จะดูซื่อบื้อแต่คราวนี้มันชัดเจนจนยากมากที่จะไม่เข้าใจ เพียงแต่ชีวินไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เท่านั้น
“แล้ว…ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ เก็บกระเป๋ามาจนถึงที่นี่แล้ว แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงคิดจะกลับ?”
“ก็ผมบอกว่าผมเปลี่ยนใจแล้วยังไงล่ะ พี่ปล่อยผมสักทีเถอะ”
อยู่เดียวยังไม่ยอมบอกความรู้สึกของตัวเอง ก็ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้อยู่เดียวดูอารมณ์ร้อนกว่าแต่ก่อนมาก ไม่ใช่เด็กน้อยที่พี่ชีวินของเขาจะทำอะไรก็ยอมไปเสียหมด
นี่อาจเป็นผลจากการที่ชีวินเอาใจอยู่เดียวมากเกินไปก็เป็นได้ เพราะอีกฝ่ายหนึ่งก็กลัวว่าอยู่เดียวจะไม่รัก จึงปากเสียกับทุกคน แต่กลับยอมให้กับอยู่เดียวแค่คนเดียวเท่านั้น
แล้วก็ความเอาใจเกินเหตุของชีวิน มันก็เลยทำให้อีกฝ่ายหนึ่งเผลอเอาแต่ใจไปโดยไม่รู้ตัว หรือถ้าจะคิดในอีกทางหนึ่ง อาจเป็นเพราะว่าอยู่เดียวโตขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้วก็เป็นได้
ตอนนี้อยู่เดียวอยู่ที่กรุงเทพฯ อยู่เดียวเห็นอะไรมากมายชัดเจนขึ้นกว่าตอนที่อยู่ต่างจังหวัด สิ่งของที่ไม่เคยได้เห็นก็ได้รู้จักทั้งหมดกับที่นี่ มันจึงอาจเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยหล่อหลอมให้อยู่เดียวเข้มแข็งขึ้น และได้ชัดเจนในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม
“นี่น้องเดียวกำลังหึงพี่กับไอ้โบอยู่เหรอ?”
“ผมจะหึงพี่ทำไม พี่โบเขาก็เพื่อนพี่ไม่ใช่หรือไง?”
“ก็นี่ไงหึงอยู่นี่ พี่ดูหน้าของเดียวพี่ก็รู้ น้องเดียวไม่เคยทำแบบนี้กับพี่มาก่อน”
“แต่พี่กับพี่โบก็รู้จักกันมาตั้งนานแล้วนี่ครับ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็น เพราะงั้น ทำไมผมถึงจะต้องหึงพี่โบกับพี่ด้วยล่ะครับ…ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ”
“ไม่…พี่ไม่ให้ไป ถ้าน้องเดียวไม่ยอมอธิบายให้พี่เข้าใจว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พี่จะไม่ยอมปล่อย”
ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่อย่างนั้น ตรงกลางมหาลัยบริเวณที่เป็นลานน้ำพุและศาลาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใกล้กับลานจอดรถ ผู้คนมากมายกำลังเดินกันขวักไขว่ เพราะเป็นช่วงที่ทุกคนกำลังจะกลับบ้านกัน
“ไอ้วิน…ไอ้วิน มึงใจเย็น ๆ ก่อน มึงอย่าทำน้องแบบนั้นสิ เดี๋ยวน้องมันก็เจ็บหรอก”
ปอนด์รีบวิ่งตามชีวินมาหลังจากที่ตั้งสติได้ แล้วรีบเข้ามาช่วยแยกสองพี่น้องที่กำลังยื้อยุดฟาดฟันกันอย่างเอาเป็นเอาตาย กลางลานจอดรถของมหาวิทยาลัย
ในขณะที่โบเองก็ต้องรีบวิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง แต่รองเท้าส้นสูงห้านิ้วมันกลับไม่อำนวย หญิงสาวจึงมาถึงจุดเกิดเหตุเป็นคนสุดท้าย
“นี่พวกมึงมีอะไรกันวะ ทำไมถึงต้องตีกันด้วย แล้วน้องเดียวเป็นอะไรครับ ทำไมถึงได้ต้องโกรธไอ้วินมากขนาดนี้?”
“ผมไม่ได้โกรธครับพี่ปอนด์ ผมก็แค่อยากจะกลับบ้าน แต่เพราะพี่วินไม่ยอมปล่อย แล้วพยายามบังคับผมให้กลับไปที่คอนโด พี่วินต่างหากล่ะครับที่เป็นฝ่ายหาเรื่องผม”
“อ้าวไอ้นี่ แล้วมึงจะไปบังคับน้องไว้ทำไม มึงถอยไปเลยนะไอ้วิน”
ปอนด์พูดพลางใช้มือดันอกของชีวินให้ถอยห่างออกไป เพราะปอนด์รู้ดีว่าเวลาที่ชีวินโกรธนั้น เป็นคนอารมณ์ร้อนมากคนหนึ่ง ซึ่งนั้นอาจจะทำให้ผู้ชายตัวเล็ก ๆ ต้องเจ็บตัวเพราะความเจ้าอารมณ์ของผู้เป็นพี่ชายก็ได้
“เฮ้ย นี่พวกมึงเกิดอะไรขึ้น น้องเดียวเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมอยู่ ๆ ถึงเดินหนีมาละ?” อยู่เดียวหันไปมองหน้าของโบที่เพิ่งจะวิ่งมาถึงแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร
“ไอ้ปอนด์ นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมสองพี่น้องนี่ถึงได้ตีกันขนาดนี้วะ?”
“จะเรียกว่าตีกันก็ไม่ได้หรอก น้องเดียวแค่เปลี่ยนใจอยากจะกลับบ้านเท่านั้นแหละ แต่ไอ้เวรนี่สิ พยายามจะฉุดน้องเดียวกลับคอนโดของตัวเองให้ได้”
“แต่เดี๋ยวนะ ฉันไม่เข้าใจ ในเมื่อน้องเดียวตั้งใจจะแบกกระเป๋าไปนอนที่คอนโดอยู่แล้วนี่ แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจกลับละคะ เกิดอะไรขึ้น เล่าให้พี่ฟังเถอะเผื่อพี่จะช่วยได้” ยังไม่ทันที่อยู่เดียวจะได้พูดอะไรอาโปก็เดินมาถึงตามเสียงโหวกเหวกโวยวาย จากพิกัดที่อยู่เดียวได้ส่งไปบอกก่อนหน้านี้
“นี่พี่จะทำอะไรน้องเดียวครับ?”
“มึงไม่ต้องมาเสือกเลยไอ้โป มึงกลับบ้านของมึงไป วันนี้กูจะพาน้องเดียวกลับคอนโด”
“แต่น้องเดียวเปลี่ยนใจแล้วนี่ครับ ผมถึงได้มารับนี่ไง”
“รับอะไรของมึง รถก็ไม่มี”
“อ้าว ก็กลับรถไฟฟ้าไงพี่…โง่จัง”
“นี่มึงกล้าด่ากูเหรอไอ้โป กูพี่มึงนะ”
“ก็แค่ลูกพี่ลูกน้อง ไม่ใช่พี่แท้ ๆ ทำไมผมถึงต้องกลัวพี่ด้วย และอีกอย่าง ตอนนี้พี่กำลังทำให้น้องเดียวเจ็บนะ”
“มึงไม่ต้องมาเสือกเลย มึงกลับไปเลยนะ ไม่ว่ายังไงวันนี้กูก็ต้องพาน้องเดียวกับคอนโดให้ได้”
อยู่ ๆ ชีวิตก็กระเหี้ยนกระหือรือยืนยันที่จะพาอยู่เดียวกับคอนโดให้ได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ตามใจอยู่เดียวมาตลอด บางทีการเก็บกระเป๋าของอยู่เดียวในคราวนี้ อาจทำให้คนอย่างชีวิตมีความหวังขึ้นมา เลย เกิดความรู้สึกว่าไม่อยากจะปล่อยให้เรื่องนี้หลุดลอยไปเท่านั้นเอง
“ถ้าพี่ไม่ยอมปล่อย ผมจะโทรบอกป้านารถนะ”
“เอาเลย มึงโทรฟ้องไปเลยนะ ตามสบาย มึงมันคนขี้ฟ้องอยู่แล้วนี่…ไอ้พวกลูกแหง่”
“พี่พูดให้มันดี ๆ นะ”
“หรือกูพูดอะไรผิด คนอย่างมึงเนี่ย ถ้าไม่มีแม่กูกับน้าอนงค์คอยปกป้อง คนอย่างมึงก็ไม่มีทางสู้กูได้หรอก ต่อยกันทีไรมึงก็ตาเขียวกลับไปทุกครั้ง มึงอย่ามาเปรี้ยวกับกูนะไอ้โป กลับบ้านไปเลย”
“ไม่!!! น้องเดียวต้องกลับบ้านกับผม แล้วอีกอย่าง ป้านารถก็รู้เรื่องนี้แล้วด้วย ผมเพิ่งจะวางสายกับป้านารถเมื่อตะกี้ ถ้าพี่ยังไม่ยอมปล่อยน้องเดี๋ยวกลับมา เรื่องนี้คงต้องถึงผู้ใหญ่”
“นั่นไงกูว่าแล้ว ลูกแหง่อย่างมึงอะ…สุดท้ายก็ไม่พ้นที่จะไปฟ้อง…ไม่แม่มึงก็แม่กู โถไอ้กระจอก” ผัวะ
“ว้าย!!! น้องโป…”
กำปั้นแข็งถูกต่อยเข้าไปที่สันกรามของชีวินอย่างไม่ทันตั้งตัว โบรีบวิ่งไปหาอาโปแล้วคว้ามือมาดูด้วยความเป็นห่วงท่ามกลางความงุนงงของทั้งอาโป…ปอนด์แล้วก็ชีวิน
“ไอ้โบกูอยู่นี่ กูที่ถูกต่อย มึงต้องห่วงกูไม่ใช่หรือไง?”
“เอ้า ที่มึงโดนต่อยกูก็เห็นสมควรนะ ปากหมาดีนัก โดนซะบ้างไอ้ควาย”
“เอ้า?”
ปอนด์ถึงกับขำพรืดออกมา ไม่มีใครโทษอาโปด้วยเรื่องนี้ และการกระทำนั้นทำให้อยู่เดียวหลุดออกจากพันธนาการของชีวินโดยอัตโนมัติ
ชีวินล้มกลิ้งขลุก ๆ ลงไปบนพื้น ข้อศอกไถลเข้ากับพื้นซีเมนต์จนเป็นแผล อยู่เดียวตกใจพยายามจะวิ่งเข้าไปขวาง แต่ก็ถูกปอนด์ยกแขนขวางเอาไว้
“ไม่ต้องห่วงมันหรอกครับน้องเดียว โดนแค่นี้มันไม่ตายหรอก ให้มันโดนซะบ้าง”
“เอ้า…” ชีวินร้องออกมาด้วยลมแผ่วจากคำพูดของเพื่อนรักทั้งสอง
“แต่พี่ปอนด์ครับ แล้วแบบนี้พี่วินจะ…”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่อยากให้น้องโปซ้ำมันอีกสักครั้งด้วยซ้ำ”
.
.
“น้องเดียว กลับกันเถอะครับ”
อาโปดึงตัวของอยู่เดียวออกไปจากที่นั่นโดยไม่พูดอะไร อยู่เดียวแม้จะวิ่งตามไป แต่ก็หันกลับมามองชีวินด้วยความเป็นห่วง ชีวินพยายามจะลุกและวิ่งตามไป แต่ก็ถูกปอนด์กระชากตัวเอาไว้เพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง
“แน่จริงมึงกลับมาสิว่าไอ้โป มึงหนีกูทำไมไอ้เหี้ย มึงต่อยหน้ากูแล้วมึงก็หนีไอ้สัส”
“มึงนั่นแหละไอ้วิน ช่วยหุบปากด้วย แค่น้องมันต่อยหน้ามึงแค่นี้ทำเป็นโวยวาย ถ้าเป็นกูนะ กูจะประเคนตีนให้มึงด้วย”
“เอ้าไอ้ปอนด์ นี่กูเพื่อนมึงนะ”
“ก็เพราะกูเป็นเพื่อนมึงนั่นแหละ กูถึงอยากจะถีบมึงนี่ไง ใช้แต่อารมณ์นะมึงไอ้เหี้ย มึงไม่เห็นหรือไงว่าน้องเดียวเค้ารังเกียจมึงแค่ไหน?”
“ไม่นะ เมื่อกี้ตอนวิ่งไปเขายังหันมามองกูด้วยความเป็นห่วงเลย”
เพียะ ฝ่ามือเรียวสวยของโบที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยฟาดเข้าที่กลางกบาลเพื่อนรักอย่างสุดรัก ด้วยความหมั่นไส้
“ทีงี้ละตาดี ไอ้สันขวาน”
เมื่อพูดจบทั้งปอนด์และโบก็เดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้ชีวินพยายามตะกายพื้นแล้วดันตัวขึ้นมาด้วยตัวเอง แล้ววิ่งตามสองเพื่อนรักไปอย่างรวดเร็วราวกับเด็กโดนทิ้ง
.
.
“พี่โปเจ็บหรือเปล่าครับ มาครับเดี๋ยวผมช่วย”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่อะเป็นฝ่ายต่อยมันต่างหาก พี่จะเจ็บได้ยังไง”
“แต่มือของพี่”
อยู่เดียวคว้ามือของอาโปขึ้นมาแล้วใช้ผ้าเย็นค่อย ๆ ประคบ แล้วทายาให้ ปกติแล้วอาโปไม่เคยทำร้ายใคร แทบไม่เคยต่อสู้กับใครเลยด้วยซ้ำ การตะบันหน้าชีวินเข้าไปเต็มแรงแบบนั้น จึงทำให้มือขาวและเต็มไปด้วยเส้นเลือดนั้นเป็นรอยแดงขึ้นมา
“ทีหลังพี่ก็อย่าไปมีเรื่องกับพี่วินอีกนะครับ ถ้าแม่รู้ ผมขี้เกียจอธิบายแล้วเดี๋ยวพี่วินก็จะซวยไปอีก”
“นี่น้องเดียวเป็นห่วงเขาเหรอครับ?”
“ถ้าผมบอกว่าไม่เป็นห่วงผมก็คงโกหก แต่ที่พี่ทำวันนี้ก็เพราะว่าพี่จะช่วยผม เขาเจ้าอารมณ์เกินไป เขาไม่ได้เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ก็ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาเป็นอย่างเดิม พี่โปไม่ต้องกลัวหรอกครับ ถึงยังไงผมก็รับมือเขาได้อยู่แล้ว”
“แต่เท่าที่พี่เห็น เหมือนจะไม่ได้นะ”
“พี่อะ…”
อาโปหัวเราะในหน้ามุ่ยของอยู่เดียวแล้วยกมือขึ้นมาลูบหัว เขย่าตัวไปมาราวกับตุ๊กตาหัวสั่นดุ๊กดิ๊ก ในสายตาของอาโป อยู่เดียวคือน้องชายที่แสนดี น่ารักและน่าทะนุถนอม
ถึงแม้ว่าอาโปจะไม่ใช่สายต่อสู้ แต่ก็สัญญากับหัวใจของตัวเองมาตลอด ตั้งแต่คราวแรกที่เจอกันเมื่อครั้งนั้นว่า ตนจะคอยปกป้องและดูแลอยู่เดียวไปตลอดชีวิต
.
.
