รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อยากด่าก็ด่ามาเลย อยากทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่มีทางรักพี่หรอก
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
#คืองี้…ฟังก่อน
นิยายเรื่องนี้ใช้คำไม่ถูกหลักภาษาในบางช่วงเพื่ออรรถรส
ชื่อตัวละครเนื่องจากเป็นชื่อตัว…นักเขียนจึงจงใจเขียนแบบนั้น
ตัวละครในเรื่องไม่ใช่ตัวละครในอุดมคติของหลายคน เช่น พระเอกคบได้หลายคนแต่นายเอกต้องบริสุทธิ์ พระเอกสามารถมีสัมพันธ์กับใครก็ได้แต่นายเอกต้องเวอร์จิ้น คุณจะไม่เจออะไรแบบนั้นในเรื่องนี้ ไม่สนับสนุนให้ใครเป็นใหญ่ทั้งนั้น ทุกคนต้องทำได้และเท่าเทียมกัน
ในเรื่องมีการกระทำความรุนแรงของตัวละคร การข่มขืนทุบตี คำหยาบคาย เนื่องจากมีพฤติกรรมซาดิสม์ของตัวละคร
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : myunnii
.
จากพี่ชายที่แสนดี กลายเป็นคนที่ทำร้ายอยู่เดียวมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทั้งพูดให้เจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งการกระทำที่ดูเหมือนจะหนักมือไปจนอยู่เดียวได้รับบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้อยู่เดียวตัดใจจากพี่ชายคนนี้ได้เลยแม่สักวัน
แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก ระหว่างพี่โป…รุ่นพี่ที่แสนดีเดือนคณะแพทย์ กับคนใจร้ายที่ไม่เคยใจดีกับตนแม้สักวัน อยู่เดียวคงต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับตัวเองก่อนที่จะเสียใจไปตลอดชีวิต
“ถ้าพี่ยังใจร้ายกับผมแบบนี้…ผมจะไม่รักพี่หรอกนะ”
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 25
อยู่เดียวชายสองผัว
เช้าวันต่อมา
เมื่อถึงเวลาเช้า แสงแดดสาดส่องผ่านลอดม่านสีขาวโปร่งเข้ามาภายในห้อง อยู่เดียวนอนซบอกของอาโปราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่เพิ่งจะร่วมหอลงโรงมาเมื่อคืนอย่างดุเด็ดเผ็ดมัน
ใบหน้าขาวดวงตาเรียวสวยจ้องจิกลงไปบนแผงอกนั้น แล้วใช้ฝ่ามือลูบไล้พื้นผิวที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาบีบบี้ ส่วนปลายยอดแผงอกของอีกฝ่าย จนอาโปถึงกับสะดุ้งสยิวขึ้นมาด้วยความเสียวสะท้านไปทั้งตัว
“เราทำแบบนี้มันจะดีเหรอครับ ถ้าไอ้พี่วินมันมาหาเรื่องน้องเดียวล่ะครับ จะทำยังไง?”
“ก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่ครับ ถึงยังไงคนอย่างเขาก็สามารถหาที่อยู่ของผมได้อยู่แล้ว และอีกอย่าง ตอนนี้พี่โปก็เป็นแฟนของผมแล้วนี่ครับ จะต้องกลัวอะไรอีก?”
“แล้วถ้าหากว่า…”
“ทำไมเหรอครับ หรือว่าพี่โปไม่ได้ชอบผมจริง ๆ อย่างที่พี่โปพูด?”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ พี่ชอบน้องเดียวจริง ๆ แต่พี่ก็รู้…ว่าที่น้องเดียวทำแบบนี้ ก็เพื่อต้องการจะยั่วโมโหไอ้วินมันใช่มั้ยล่ะ?”
“พี่โปก็อย่าคิดแบบนั้นสิครับ ผมเข้าใจดี ว่าพี่โปเองก็พอจะรู้ เรื่องราวในอดีตมาบ้าง มันคงจะทำให้พี่โปอดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงเรื่องนั้น แต่ในเมื่อตอนนี้ เราสองคนก็อยู่ในฐานะของคนรักกันแล้วนะครับ เรื่องที่เราทำกันเมื่อคืน มันก็เกินกว่าคำว่าพี่น้องไปมากแล้ว ผมว่าพี่อย่าเอาเรื่องนั้นมาทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องพังลงเลยนะครับ
“พี่เข้าใจครับ แต่เรื่องที่เราสองคนทำกันไปเมื่อคืน ถ้าไอ้วินมันรู้ มันคงจะเอาพี่ตายแน่ ๆ”
“ผมไม่คิดนะครับ ว่าพี่โปจะคิดมากเรื่องแบบนี้ด้วย ก็เห็นที่พี่ทำกับผมเมื่อคืน ผมก็คิดว่าพี่จะกล้ากว่านี้สักหน่อยเสียอีก”
แก้มของอาโปแดงขึ้นมา คนที่ทำหน้าที่เป็นหมอนซบให้กับอยู่เดียว แทบมองไม่ออกเลยว่าเด็กหนุ่มหน้าใสที่ดูเหมือนอ่อนต่อโลก ผ่านไปช่วงระยะเวลาแค่ปีเดียว กลับดูร้อนแรงและไม่ได้แยแสกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเลยสักนิด
ถึงแม้ว่าอยู่เดียวจะบอกว่าอาโปเป็นคนรักของตน แต่ในหัวใจของอาโปก็กลับรู้สึกได้ ว่าตนคงจะครอบครองอยู่เดียวได้แค่เพียงร่างกายเท่านั้น ส่วนหัวใจ มันยังคงอยู่กับชีวินไม่เคยจากไปไหนแม้สักวินาทีเดียว
“ช่างเถอะครับ ถ้างั้นเราไปอาบน้ำกันดีกว่าสายมากแล้ว พี่เองก็เริ่มหิวแล้วด้วย”
เมื่อพูดจบ อาโปก็ส่งยิ้มให้กับอยู่เดียวอย่างสุดรักโน้มตัวลงไปอุ้มร่างเพรียวขาวนั้นขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก่อนที่จะประทับจูบลงไปบนแก้มของอยู่เดียว เหมือนจะตักตวงความสุขเอาไว้ให้มากที่สุดในช่วงเวลานี้ แล้วทั้งสองก็เข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน ทั้งที่ร่างกายยังคงเปลือยเปล่า
ความคิดของอยู่เดียวไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นมันถูกต้องหรือไม่ หากความสัมพันธ์ของตนกับอาโปมันจะพัฒนาไปได้ไกลมากกว่านี้ ก็คงจะผลักคนหยาบคายคนนั้นให้ไม่ต้องมายุ่ง หรือข้องเกี่ยวในชีวิตของตนได้
.
.
“ไอ้เหี้ย นี่มันอะไรวะ?”
สองเพื่อนรักที่มานั่งเฝ้าอยู่ที่ร้านกาแฟใต้คอนโด รีบเปิดรูปที่มีการแจ้งเตือนเด้งเข้ามาในจอโทรศัพท์ จากการตั้งค่าการแจ้งเตือนทุกครั้งเมื่ออีกฝ่ายโพสต์หรือทำอะไรในโปรไฟล์ของตัวเอง ทั้งชีวิน และปอนด์แทบจะกระโจนลงไปในโทรศัพท์ เพื่อดูให้แน่ชัดว่ารูปที่เห็นนั้นเป็นรูปจริงไม่ใช่การตัดต่อ
แต่เมื่อเพ่งมองอย่างแน่ใจแล้ว ปอนด์ก็ถึงกับถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงบนเบาะโซฟาขนาดเล็กที่วางอยู่ในร้านกาแฟนั้นอย่างทอดถอนใจ ราวกับว่าอยู่เดียวนั่นเป็นคนรักของตัวเองไปเสียเองอย่างนั้น
“พวกมันทำแบบนี้กันได้ยังไงวะ?”
“ก็แล้วมึงจะให้มันทำอะไร ก็เมื่อคืนเขาก็บอกกันแล้วนี่นา ว่าเขาเป็นคนรักกัน เขาก็บอกโต้ง ๆ ลงโซเชียลขนาดนั้น แล้วมึงจะไปขัดอะไรเขาได้”
“แต่ไอ้การแก้ผ้าแล้วลงไปแช่ในอ่างเดียวกันแบบนั้น มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอวะ?”
“กูไม่รู้เว้ย จากที่กูเห็น ถ้าเป็นกู กูก็คงจะไม่ไปต่อแล้วล่ะ ดูก็รู้ว่าน้องเดียวกับไอ้น้องโปลูกพี่ลูกน้องของแกน่ะ น่าจะมีอะไรกันแล้วแน่ ๆ”
“มึงอย่าไปเรียกชื่อมันว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของกูเลยนะ คนเหี้ย ๆ อย่างมันกูไม่มีทางนับมันเป็นญาติอีกแล้ว กล้าดียังไงมาแย่งเมียของกู”
“หึ…”
ปอนด์ไม่โต้ตอบในสิ่งที่ชีวินพูดออกมา มีเพียงรอยยิ้มเย้ยแล้วเอียงหน้าไปทางกระจกหน้าร้าน สะบัดหัวเล็กน้อยเหมือนกับเอือมระอาในสิ่งที่ชีวินพูดเสียเต็มประดา
ภาพนั้นทำให้ชีวินถึงกับตบโต๊ะแล้วกระชากคอเสื้อของปอนด์ เข้ามาถาม อย่างไม่สนใจสายตาของคนที่นั่งอยู่ในร้าน ที่ดูเหมือนว่า ผู้ชายสองคนกำลังจะต่อยกันอยู่รอมร่อ
“มึงหึใส่กูทำไม มึงหมายความว่ายังไง มึงมีอะไรมึงก็พูดมา”
“มึงอยากฟังคำจากปากกูมากใช่มั้ย ถ้างั้นกูให้มึงสามคำเลย…สม…น้ำ…หน้า”
ปอนด์พูดพลางแกะมือของชีวินแล้วผลักเพื่อนรักของตัวเองให้ล้มหงายลงไปตรงโซฟาตรงกันข้าม ก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงแล้วดื่มกาแฟที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างสบายใจ
“กูพูดคำนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้วแต่กูก็อยากจะพูดอีก ทุกครั้งที่มึงบอกว่ามึงผิดหวังจากน้องเดียว กูก็จะพูดคำว่าสมน้ำหน้าใส่หน้ามึง มึงลองย้อนกลับไปสิ ตอนที่มึงยังมีโอกาส มึงทำอะไรกับน้องเดียวเอาไว้บ้าง”
“ก็…ตอนนั้นกูยังไม่รู้ใจตัวเองนี่นา”
“มึงไม่รู้ใจตัวเอง หรือมึงแค่ยังรักสนุกไปเอากับคนนั้นทีคนนี้ทีกันแน่” ปอนด์พูดจี้ใจดำเพื่อนรักจนชีวินเถียงไม่ออก
“มึงรู้จักน้องเดียวมาตั้งแต่เด็ก มึงทำอะไรมึงไม่คิดจะถนอมน้ำใจของน้องเดียวเลยสักนิด แรดร่านนอนกับคนไปทั่วทั้งมหาลัย ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิง ถ้ากูเป็นน้องเดียวกูก็คงไม่ทนมึงเหมือนกัน แล้วไอ้การที่เขาเพิ่งจะคิดมาตอบโต้มึงแบบนี้น่ะ กูว่ามันยังช้าไปด้วยซ้ำ”
“ต้องเป็นไอ้เหี้ยโปแน่ ๆ ที่มันยุน้องเดียวให้กลายเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนน้องเดียวเรียบร้อยใสซื่อ พูดอะไรก็เชื่อฟัง แต่มึงดูน้องเดียวเดี๋ยวนี้สิ ทำตัวแรดเหมือนกับจะเอากับคนไปทั่วได้เลยนะ”
“ถุยเถอะไอ้สัส คนที่เอากับคนไปทั่วเนี่ยคือมึงไอ้วิน กูช่วยมึงปกปิดเรื่องนี้มาตั้งนาน ไม่เคยบอกใคร แต่มึงไม่คิดว่าคนอื่นเขาจะไม่เอาไปพูดกันบ้างเหรอ มันต้องเข้าหูน้องเดียวบ้างแหละ แล้วเท่าที่กูเห็น น้องเดียวยังไม่ไปเอากับใครเลยนะ นอกจากลูกพี่ลูกน้องของมึง แล้วทีนี้ทำยังไง คนที่ได้น้องเดี๋ยวไปดันเป็นญาติของมึง ถ้ามึงไปแย่งน้องเดี๋ยวกลับมา น้องมันก็จะกลายเป็นกากีเป็นนางวันทองเลยนะนั่นอะ”
“ไม่รู้ล่ะ ชาตินี้กูไม่มีทางรักใครนอกจากน้องเดียว เพราะฉะนั้น กูจะต้องแย่งตัวน้องเดียวกลับมาให้ได้”
“แล้วมึงคิดว่ามึงจะสู้หน้ากับน้องโปติดหรือไง พวกมึงจะต้องกระอักกระอ่วนกันไปเรื่อย ๆ ไหนจะน้องเดียวอีก เรื่องนี้มันบอกใครไม่ได้ ถ้าน้องเดียวตกลงปลงใจที่จะคบกับน้องโป แล้วถ้าทั้งสองคนมีอะไรกันไปแล้ว ได้พี่ทีหนึ่งได้น้องทีหนึ่ง มึงรับได้หรือไง?”
ชีวินนิ่งเงียบเหมือนใช้ความคิด จากที่เห็นก็พอจะเดาได้แล้วว่าชีวินคิดยังไง คนอย่างชีวินมันก็เป็นแค่ผู้ชายทั่วไป ที่ตัวเองสามารถเอากับใครก็ได้ แต่พอกับคนที่ตัวเองรักไปมีอะไรกับคนนั้นทีคนนี้ที ก็รับไม่ได้เสียอย่างนั้น
เหมือนพวกที่บอกว่ามีลูกเป็นตุ๊ดเป็นเกย์ก็น่ารักดี แต่พอกับลูกของตัวเองก็รับไม่ได้อยู่ดี เพราะงั้น แทบไม่ต้องเดาเลยว่าชีวินจะจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างไร
“กูไม่รู้ ตอนนี้กูไม่รู้จริง ๆ ว่ากูต้องทำยังไง”
“เฮ้ยไอ้วิน มึงดูนั่น”
ในขณะที่ชีวินกำลังถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนจะปลงความรู้สึกของตัวเองไม่ให้คิดมาก ปอนด์ก็สะกิดเพื่อนรักของตัวเองให้หันมองออกไปข้างนอกร้าน
ตรงหน้าล็อบบี้ตึก มองทะลุกระจกใสแจ๋วเข้าไป ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก อยู่เดียวและอาโปเดินคล้องแขนกันออกมาอย่างรักใคร่ ไม่เหมือนคนเป็นพี่น้องทั่วไปเลยสักนิด ดูก็รู้ว่ารูปที่ลงในไอจีนั้น มันยืนยันสถานะของทั้งสองได้เป็นอย่างดี ว่าเมื่อคืนคนทั้งสองคนได้ทำอะไรกันมา
“ไอ้พวกเหี้ย!!!” ชีวินลุกเดินออกไปจากร้านกาแฟพร้อมกับไฟโทษะที่ลุกโชนอยู่ในหัวใจ จนตอนนี้มันแทบจะลุกไหม้ไปทั่วทั้งตัวของชีวินเสียแล้ว
ปอนด์รีบวิ่งไปคว้าตัวของเพื่อนรักตัวเอง แต่ก็ไม่ทัน ชีวินพุ่งตรงเข้าไปหาอาโปได้ก่อนใคร แล้วกระชากลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง กระแทกหมัดใส่หน้า จนอาโปล้มลงไปนั่งอยู่บนพื้นด้วยความด้วยความงุนงงและไม่ทันตั้งตัว
.
.