รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อยากด่าก็ด่ามาเลย อยากทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่มีทางรักพี่หรอก
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
#คืองี้…ฟังก่อน
นิยายเรื่องนี้ใช้คำไม่ถูกหลักภาษาในบางช่วงเพื่ออรรถรส
ชื่อตัวละครเนื่องจากเป็นชื่อตัว…นักเขียนจึงจงใจเขียนแบบนั้น
ตัวละครในเรื่องไม่ใช่ตัวละครในอุดมคติของหลายคน เช่น พระเอกคบได้หลายคนแต่นายเอกต้องบริสุทธิ์ พระเอกสามารถมีสัมพันธ์กับใครก็ได้แต่นายเอกต้องเวอร์จิ้น คุณจะไม่เจออะไรแบบนั้นในเรื่องนี้ ไม่สนับสนุนให้ใครเป็นใหญ่ทั้งนั้น ทุกคนต้องทำได้และเท่าเทียมกัน
ในเรื่องมีการกระทำความรุนแรงของตัวละคร การข่มขืนทุบตี คำหยาบคาย เนื่องจากมีพฤติกรรมซาดิสม์ของตัวละคร
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : myunnii
.
จากพี่ชายที่แสนดี กลายเป็นคนที่ทำร้ายอยู่เดียวมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทั้งพูดให้เจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งการกระทำที่ดูเหมือนจะหนักมือไปจนอยู่เดียวได้รับบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้อยู่เดียวตัดใจจากพี่ชายคนนี้ได้เลยแม่สักวัน
แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก ระหว่างพี่โป…รุ่นพี่ที่แสนดีเดือนคณะแพทย์ กับคนใจร้ายที่ไม่เคยใจดีกับตนแม้สักวัน อยู่เดียวคงต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับตัวเองก่อนที่จะเสียใจไปตลอดชีวิต
“ถ้าพี่ยังใจร้ายกับผมแบบนี้…ผมจะไม่รักพี่หรอกนะ”
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 22
ก็มึงเป็นเมียกู
“ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!!!”
ชีวินเดินไปที่เวทีโดยที่ปอนด์เองก็ไม่ทันตั้งตัว ด้วยความโกรธ…หึง…หรืออะไรก็ไม่รู้ได้ แต่ร่างของอยู่เดียวก็ถูกกระชากลงมาจากเวทีเสียแล้ว
อยู่เดียวถูกลากตัวออกมาหน้าร้านทั้งที่ไม่ยินยอม คนที่กำลังเดินเข้าไปในร้านต่างหันมองกันเป็นตาเดียวกัน แต่ชีวินก็ไม่ได้สนใจสายตาของคนพวกนั้นอยู่แล้ว เพราะในสายตาของชีวินมีแค่อยู่เดียวแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น
“พี่ปล่อยผมนะ นี่พี่คิดจะทำบ้าอะไร?”
“ทำบ้าอะไรงั้นเหรอ ที่เธอหายมาเป็นปี ที่แท้เธอมาทำตัวแบบนี้งั้นเหรอ เธอรู้มั้ยว่าฉันตามหาตัวเธอนานแค่ไหน?”
“ใครจะสนกันล่ะ พี่ถามตัวเองก่อนเถอะ ว่าทำไมผมถึงไม่อยากเจอพี่”
“แต่เรื่องนั้นกูไม่ได้ตั้งใจไง กูก็แค่…โกรธ”
“ไอ้การที่พี่จะโกรธแล้วพี่ไปทำร้ายคนอื่น ยิ่งล่วงละเมิดคนอื่นแบบนั้น มันสมควรแล้วหรือครับ พี่คิดว่าพี่อยู่ยุคไหนสมัยไหนกัน ถึงคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้น่ะ?”
“แต่มึงก็อยากได้กูมาตลอดไม่ใช่หรือไง พอกูจะเอามึงเข้าจริง ๆ มึงก็ทำเป็นเล่นตัว แล้วนี่ยังไง มึงกลับมาเต้นยั่วคนอื่นอยู่ในที่แบบนี้เนี่ยนะ อ๋อ…หรือจริง ๆ แล้วมึงไม่ได้อยากได้กูแค่คนเดียว แต่มึงอยากได้ผู้ชายทั้งโลกฮะไอ้เดียว?”
เพียะ
“ไอ้วิน!!!” เสียงฝ่ามือฟาดลงไปบนใบหน้าของชีวินเข้าฉาดใหญ่ เสียงดังฟังชัดจนปอนด์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับตกใจ รีบเข้ากุมตัวของเพื่อนรักตัวเองในทันที
“มึงใจเย็นก่อนดีกว่าไอ้วิน นี่มันน้องมึงนะเว่ย”
“น้องเหี้ยอะไร นี่มันเมียกู”
“ไอ้วินมึงหยุดก่อนได้มั้ย นี่ไม่ใช่เวลาที่มึงจะพูดอะไรแบบนี้นะ”
ชีวินในเวลานี้ กำลังทำตัวราวกับเป็นหมาบ้า เหมือนคนที่สะสมความคลั่งและความแค้นเอาไว้ในใจ ความรู้สึกอึดอัด…ความโกรธ…และอารมณ์อีกมากมาย ที่อยู่ในหัวใจขนาดเท่ากำปั้นนั้น
จนเมื่อวันนี้ได้มาเจอคนที่ตัวเองตามหา ทุกอย่างมันก็เลยปะทุออกมาจนยากที่จะควบคุม อยู่เดียวไม่สนใจชายผู้นี้อีกแล้ว ได้แต่เดินหนีออกไปเพื่อออกไปให้พ้นจากสถานการณ์บ้าบอนี่เสียที
ฝ่ายของชีวินก็กำลังคลุ้มคลั่งฉุดกระชากลากถูอยู่กับปอนด์ งานหนักจึงตกอยู่กับปอนด์เต็ม ๆ เพราะไม่อยากให้เพื่อนของตัวเองไปก่อเรื่อง จึงพยายามลากแขนของชีวินเอาไว้ นั่นจึงทำให้อยู่เดียวทิ้งระยะห่างออกไปได้ไกลอยู่พอสมควร
“ไอ้เดียว มึงกลับมานี่นะมึงจะหนีกูไปไหน ถ้ามึงอยากได้ผัวมึงมาหากูนี่ กูจะจัดให้มึงได้เดี๋ยวนี้เลย ตรงนี้เลยก็ได้…โว้ยยยย”
คำพูดที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวเอาแต่ใจและขาดสตินั้น มันทำให้อีกฝ่ายหนึ่งความอดทนขาดผึง อยู่เดียวที่ในเวลานี้ก็รูปร่างสูงโปร่งและกำยำล่ำสันไม่แพ้ชีวินเลยแม้แต่น้อย เดินตรงดิ่งสาวเท้าเข้ามาแล้วใช้กำปั้นนั้นประทับลงไปตรงเบ้าตาอย่างแรง จนทำให้ชีวินถึงกับหงายหลัง
ปอนด์ที่ล็อกแขนของชีวินเอาไว้ทำให้ชีวิตกลายเป็นเหมือนเป้านิ่ง แต่เมื่อเพื่อนของตัวเองถูกต่อยตาแบบนั้น จึงรีบประคองเพื่อนของตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น ชีวินโกรธที่ถูกน้องชายสุดที่รักของตัวเองทำแบบนั้น ไม่สิ…สำหรับชีวินแล้ว ในเวลานี้อยู่เดียวคือเมียเท่านั้น ไม่ใช่อย่างอื่น…และไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้
“นี่มึงต่อยกูงั้นเหรอ ไอ้เหี้ย มึงกล้าดียังไงมาต่อยกู?”
“มึงมันบ้า!!!”
อยู่เดียวพูดคำนั้นเป็นคำสุดท้าย ก่อนที่จะหันเดินกลับออกไปอีกทาง จนมาถึงตรงทางออก รถของอาโปก็มาจอดเทียบเข้าที่ตรงหน้าร้านพอดี อาโปที่ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็เดินยิ้มร่าออกมาแล้วกอดอยู่เดี๋ยวเอาไว้แน่น โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังท้าทายสายตาของชีวินที่มองอยู่ไกล ๆ
“เรากลับกันเถอะพี่”
“อ้าว?”
คำพูดที่ดูแห้งเหี่ยวไร้ความรู้สึกนั้นทำให้อาโปที่เพิ่งมาถึงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยอมทำตามโดยง่าย รีบพาอยู่เดียวไปที่ประตูของผู้โดยสาร แล้วดันอยู่เดียวเข้าไปในรถ ก่อนที่ตัวเองจะวิ่งกลับไปอีกฝั่งแล้วบึ่งรถออกไปยังท้องถนนใหญ่ทันที
“นั่นมันไอ้อาโปนี่ แล้วมันมาได้ยังไง…อะไร…นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
ชีวินเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับสับสนทำอะไรไม่ถูก เพราะชีวินรับรู้มาโดยตลอด ว่าแม้แต่อาโปเองก็ไม่รู้ว่าอยู่เดียวอยู่ที่ไหน แต่จากที่เห็น มันบอกได้ชัดเจนว่าอาโปรู้ทุกอย่าง และอยู่ใกล้กับอยู่เดียวมาโดยตลอด ที่เจอกันหน้าร้านนั้นไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ
“นี่ตกลงมันหมายความว่ายังไงวะ ไอ้โปมันหลอกกูงั้นเหรอ แล้วเมื่อกี้มึงเห็นมั้ยวะไอ้ปอนด์ มันจับตูดไอ้เดียวด้วย มันขยำหรือเปล่าวะ แล้วมัน…”
“โอ้ยยยย…มึงช่วยหยุดประสาทแดกสักห้าวิได้มั้ยวะ นี่มึงลืมอะไรไปหรือเปล่าวะ?”
“ลืมอะไร ก็มันตอแหลมันโกหกกู มันทำเหมือนกับว่ามันไม่รู้จักที่อยู่ใหม่ของไอ้เดียว แล้วมึงเห็นมั้ยว่ามันไปรับไปส่งกันแบบนั้น นี่มัน…”
“เผื่อมึงจะลืมนะไอ้วิน น้องมึงอะเรียนคณะแพทย์ ตอนนี้อยู่ปีสองถูกมั้ย?”
“อือ แล้วไง?”
“แล้วมึงลืมไปหรือเปล่า ว่าไอ้น้องโปมันเรียนคณะอะไร?”
“คณะ…แพทย์ปีสาม”
“เออ มึงก็รู้นี่ แล้วมึงงงอะไรวะ?”
“ไอ้เชี่ยเอ้ย ทำไมกูถึงคิดไม่ได้วะแม่ง ปล่อยให้กูทรมาทรกรรมหามันอยู่เป็นปี ที่แท้ก็ไปซุกอยู่กับไอ้โปนี่เอง”
“ก็เขาเรียนอยู่คณะเดียวกัน เขาก็ต้องเจอหน้ากันทุกวันอยู่แล้ว ถ้าเขาจะยังคุยกันแล้วมันแปลกตรงไหน มึงเองต่างหากที่โง่ ไม่รู้จักคิดอะไรให้มันรอบด้าน”
“แล้วมึงไม่เตือนกูวะ?”
“มันใช่ธุระกูรึเปล่าวะ และอีกอย่าง มึงคิดว่าไม่มีใครพยายามฮินท์ให้มึงเหรอ ทุกคนพยายามบอกมึง ทุกคนพยายามเตือนมึง แต่เพราะมึงมันโง่ มึงมันใช้แต่อารมณ์ ดูอย่างครั้งนี้สิ แทนที่มึงจะคุยกับน้องมันดี ๆ มึงกลับไปด่าน้องมันว่าขายตัวว่าร่านแบบนั้น ถ้าเป็นกูนะ กูจะไม่แค่ต่อยตามึงหรอก กูจะกระทืบมึงด้วย”
“ก็กูโกรธนี้นา นั้นน่ะมันเมียกูนะเว่ย”
เพียะ
“ยัง ยังอีก ยังไม่สำนึก มึงหยุดพูดคำนี้สักทีเถอะ มึงยังไม่เคยได้น้องมันเลยด้วยซ้ำ หรือต่อให้มึงได้น้องมันแล้วจริง ๆ ถ้าน้องมันไม่ยินยอมมึงก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง ถ้าไอ้การที่มีอะไรกับใครสักคนหนึ่ง แล้วต้องเรียกเขาว่าผัว กูว่าคนอย่างมึงก็คงมีเมียมาสักร้อยคนแล้วล่ะมั้ง”
คำพูดทิ่มแทงใจดำที่ทำเอาชีวินเถียงไม่ออก เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครรู้การกระทำของชีวินเรื่องนี้มาก่อนเลย ถึงแม้ว่าชีวินจะปากเสีย แต่ชีวินก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่ง แม้จะไม่ใช่สไตล์เกาหลี แต่ก็หล่อพอที่จะทำให้ใครต่อใครหัวใจสั่นได้
ชีวินแอบกินใครต่อใครในมหาลัยนั้นอยู่เงียบ ๆ ทั้งผู้หญิง…ผู้ชาย…อายุมากกว่า…อายุน้อยกว่า รุ่นน้องปีหนึ่งไปจนถึงรุ่นเดียวกันในปีสี่ นี่ยังไม่นับรวมถึงมหาลัยอื่น ยังไม่นับรวมถึงสาวแก่แม่ม่าย หรือเหล่าอาเฮียที่ชีวินไปทำตัวหมกมุ่นอยู่ในที่ส่วนตัวของคนพวกนั้น
“มึงจะให้กูแฉมั้ยล่ะ กูเป็นเพื่อนมึงมาตั้งแต่ปีหนึ่ง กูรู้พฤติกรรมของมึงมาตลอด แต่กูไม่เคยพูดถึงไอ้โบก็ไม่เคยพูดถึง ไม่มีใครรู้ว่ามึงเป็นคนแบบนี้นอกจากคนที่มึงไปนอนด้วย ต่อให้มึงบอกว่ามึงรักน้องเดียวมากแค่ไหน แต่พฤติกรรมสำส่อนของมึง มึงคิดว่าน้องเดียวมันจะไม่รู้หรือยังไง? กูเชื่อว่าต้องมีใครสักคนโป๊ะจนน้องเขารู้แน่ ๆ ไม่งั้นมึงคิดว่าอะไรเป็นแรงผลักให้น้องมันทำตัวแรงขึ้นมาแบบนี้ล่ะ…”
“แต่นั่นมันไม่เหมือนกัน”
“ไม่เหมือนกันตรงไหน”
“ก็พวกนั้นมันก็แค่สนุกด้วยกันแค่นั้น ในเมื่อเขาเสนอกูก็แค่สนองไม่เห็นจะแปลกตรงไหน”
“เออ งั้นก็สมควรแล้วล่ะที่น้องเดียวมันจะไม่เอามึง และอีกอย่าง ในเมื่อมึงสามารถทำตัวแรดได้ขนาดนั้น แล้วทำไมน้องเดียวจะปล่อยตัวปล่อยใจให้เป็นอิสระบ้างไม่ได้ เท่าที่กูเห็น คนรอบตัวของน้องเดียว ไม่มีใครรังเกียจการกระทำของน้องเดียวเลยสักคนนะนอกจากมึง กูว่าน้องมันก็แค่ทำเอาสนุกหรืออาจแค่อยากประชดใคร ไม่ได้อยากจะไปมั่วกับใครจริง ๆ แบบมึงหรอก”
“ช่างแม่งเหอะ แต่ตอนนี้กูรู้แล้วว่าไอ้โปมันรู้ความเคลื่อนไหวของน้องเดียวมาตลอด เพราะงั้นพรุ่งนี้กูจะต้องไปเค้นคอเอาความจริงจากมันมาให้ได้ ว่าน้องเดียวอยู่ที่ไหนกันแน่”
“นี่มึงคิดจะทำอะไร?”
“เดี๋ยวมึงก็รู้”
.
.