รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อยากด่าก็ด่ามาเลย อยากทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ถึงยังไงผมก็ไม่มีทางรักพี่หรอก
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
#คืองี้…ฟังก่อน
นิยายเรื่องนี้ใช้คำไม่ถูกหลักภาษาในบางช่วงเพื่ออรรถรส
ชื่อตัวละครเนื่องจากเป็นชื่อตัว…นักเขียนจึงจงใจเขียนแบบนั้น
ตัวละครในเรื่องไม่ใช่ตัวละครในอุดมคติของหลายคน เช่น พระเอกคบได้หลายคนแต่นายเอกต้องบริสุทธิ์ พระเอกสามารถมีสัมพันธ์กับใครก็ได้แต่นายเอกต้องเวอร์จิ้น คุณจะไม่เจออะไรแบบนั้นในเรื่องนี้ ไม่สนับสนุนให้ใครเป็นใหญ่ทั้งนั้น ทุกคนต้องทำได้และเท่าเทียมกัน
ในเรื่องมีการกระทำความรุนแรงของตัวละคร การข่มขืนทุบตี คำหยาบคาย เนื่องจากมีพฤติกรรมซาดิสม์ของตัวละคร
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
วาดปก : myunnii
.
จากพี่ชายที่แสนดี กลายเป็นคนที่ทำร้ายอยู่เดียวมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทั้งพูดให้เจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งการกระทำที่ดูเหมือนจะหนักมือไปจนอยู่เดียวได้รับบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่อาจทำให้อยู่เดียวตัดใจจากพี่ชายคนนี้ได้เลยแม่สักวัน
แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก ระหว่างพี่โป…รุ่นพี่ที่แสนดีเดือนคณะแพทย์ กับคนใจร้ายที่ไม่เคยใจดีกับตนแม้สักวัน อยู่เดียวคงต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้กับตัวเองก่อนที่จะเสียใจไปตลอดชีวิต
“ถ้าพี่ยังใจร้ายกับผมแบบนี้…ผมจะไม่รักพี่หรอกนะ”
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 12
พี่ไม่มีทางเปลี่ยนสันดานได้หรอก
“ไอ้วิน มึงก็หยุดกวนตีนสักทีสิวะ มึงก็พูดไปดี ๆ ว่ามึงเป็นห่วงน้องมึงก็เลยตามมาดูแค่นั้น” ปอนด์พยายามเตือนเพื่อนของตนดี ๆ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง แต่นั่นก็เหมือนเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา
“กูเนี่ยนะเป็นห่วง ชิ…ไอ้เชี่ยปอนด์ มึงเป็นเพื่อนกูหรือเปล่าวะ กูไม่เคยเป็นห่วงมัน ไอ้เดียวมันก็เป็นแค่ลูกกาฝาก มันไม่ใช่น้องแท้ ๆ ของกูด้วยซ้ำ ถ้าไม่ได้แม่กูเลี้ยงมามันไม่มีทางได้มาเรียนมหาลัยดี ๆ แบบนี้หรอก”
“ไอ้เหี้ยวิน นี่มึงรู้ตัวมั้ยว่ามึงพูดอะไรออกมา ปากหมา ๆ แบบมึงเนี่ยจะยิ่งทำให้เรื่องฉิบหายมากขึ้นนะไอ้เวร”
“กูไม่สน กูพูดความจริง”
ในทุกคำพูด ชีวินไม่ลืมที่จะขุดรากเหง้าของอยู่เดียวออกมาแฉ โดยไม่สนใจว่าน้องชายของตัวเองที่ยืนอยู่ตรงหัวรถนั้นจะรู้สึกอย่างไร
“ก็จริงครับ พี่ปอนด์ไม่ต้องห้ามเขาหรอก คนอย่างพี่วินไม่มีทางเปลี่ยนสัน…ผมหมายถึงนิสัยน่ะ แต่พี่หยุดพูดเรื่องแบบนี้สักทีเถอะมันเหมือนพวกหมาจนตรอกที่คิดอะไรไม่ออก สู้ด้วยเหตุผลไม่ได้ ก็ขุดเรื่องเดิม ๆ มาทำร้ายคนอื่น พี่พูดมาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว พี่ไม่เบื่อบ้างหรือไง?”
อยู่เดียวเริ่มทนไม่ไหวขึ้นมาบ้าง จึงพุ่งตัวเข้าไปหาพี่ชายที่แสนจะกวนประสาทของตัวเองคนนั้น ผู้ชายที่ดูผีเข้าผีออก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวก็สุภาพเดียวก็หยาบคายจนอยู่เดียวรู้สึกเหนื่อยที่จะอดทนกับคนแบบนี้อีกต่อไปแล้ว
“นี่มึงกล้าว่ากูเหรอ หึ…ทำไมกูต้องหยุดพูด ก็ในเมื่อที่กูพูดมันเป็นเรื่องจริง มึงไม่ใช่น้องแท้ ๆ ของกู มึงก็ไม่มีสิทธิ์เอาเงินที่แม่กูส่งมึงเรียนมาผลาญเล่นแบบนี้ นี่ขนาดเขามาอยู่ปีหนึ่งได้ไม่ถึงเทอม ยังอ่อยผู้ชายได้ขนาดนี้ ถ้าอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ คงได้ผู้ชายทั้งมหาลัยเป็นผัวแล้วล่ะมั้ง”
เพียะ
“คนเหี้ย!!!”
.
.
ใบหน้าหล่อผิวขาวเกือบแทนตามกรรมพันธุ์ถูกประทับด้วยฝ่ามือเรียวสวยจนเป็นแนวแดงจนปูดบวมขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ใครจะคิด ว่าคนที่ดูบอบบางและยอมชีวินมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยามเมื่อโกรธ แรงฟาดนี้ก็ทำให้คนปากเสียนั้นหน้าหันได้เหมือนกัน
“นี่มึง!!!”
สายตาชายหนุ่มหันมามองด้วยความคั่งแค้น มันคือความเจ็บปวดที่ถ้าหากเป็นคนอื่น ชีวินคงจะสวนกลับไปเสียแล้ว แต่เพราะนี่คืออยู่เดียว ที่ซึ่งใบหน้านั้นมันสามารถสะกดหัวใจของพี่ชายต่างสายเลือดให้สั่นสะเทือนอยู่ข้างในอย่างเงียบเชียบได้ จนไม่เหลือความกล้าพอที่จะสวนกลับออกไป
อีกทั้งเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นภายในช่วงเสี้ยววินาที อาโปก็รีบกระโจนเข้ามาขวางชีวินเอาไว้ แล้วดันร่างของอยู่เดียวไปด้านหลัง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะสวนกลับ
ฝ่ายของปอนด์เพื่อนรัก ก็รีบมาขวางชีวินเอาไว้เช่นเดียวกัน เพราะปอนด์รู้จักนิสัยเพื่อนดี ว่าหากเจอเรื่องราวแบบนี้แล้วจะสวนกลับไปอย่างไร แต่ก็น่าแปลก ที่คราวนี้ชีวินกลับยืนนิ่งจนผิดกัน ราวกับคนละคน
“ไอ้เดียว!!! นี่มึงกล้าตบกูเหรอ?”
“ไอ้วิน มึงอย่านะเว่ย…นี่น้องมึงนะ”
“มึงไม่ต้องเสือกให้ปอนด์”
ปอนด์และอาโปต่างก็ช่วยกันพยายามห้าม แต่ชีวินกลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด ยังคงพยายามจะฝ่าด่านเพื่อนรักของตนและอริหัวใจ เพื่อไปหาอยู่เดียวที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ตั้งแต่เล็กจนโต มึงไม่เคยกล้าตอบโต้กูเลยสักครั้ง แต่เพราะไอ้เหี้ยนี่ใช่มั้ย มึงถึงกล้ากับกูขนาดนี้?”
“เออใช่…ผมกล้า ตั้งแต่เล็กจนโต ผมดูแลพี่มาตลอด แต่จนถึงตอนนี้ พี่กลับไม่ยอมหยุดที่จะแกล้งผม เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว พี่จะพูดเรื่องนี้ไปถึงไหนกัน พี่ไม่ต้องมาย้ำหรอกว่าพ่อแม่ของผมตายไปหมดแล้ว แล้วผมก็ต้องพึ่งใบบุญแม่ของพี่ เป็นลูกบุญธรรมของแม่พี่ กินข้าวกินปลาและใช้เงินของแม่พี่ บุญคุณท่วมหัวขนาดนี้ผมไม่ลืมหรอกนะ พี่ไม่ต้องมาย้ำให้ผมต้องสำนึกขนาดนี้หรอก”
ถึงแม้น้ำเสียงจะดูเกรี้ยวกราด ด้วยความโมโหและคับแค้น รวมถึงน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสายพร้อมกัน ดวงตาคู่สวยปริ่มไปด้วยน้ำใส ๆ ที่ถูกเค้นออกมาจากความรู้สึกของความเจ็บปวด
สีหน้านั้นทำเอาชีวินแทบจะไปไม่ถูกอยู่เหมือนกัน แต่คนอย่างชีวินเป็นพวกประเภทเสียหน้าไม่ได้อยู่แล้ว จึงต้องแกล้งทำเหมือนไม่ได้สนใจว่าคนตรงหน้าจะเสียใจมากเพียงใด
“เออ กูไม่พูดก็ได้ นี่กูถือว่ากูไว้หน้ามึงนะ ถ้างั้นมึงก็กลับบ้านได้แล้ว ในฐานะพี่ชายของมึง กูไม่อนุญาตให้มึงไปไหนกับใครในเวลาแบบนี้ทั้งนั้น”
“พี่ปล่อยผมนะ ผมโตแล้วผมจะไปไหนก็ได้พี่อย่ามายุ่งกับผม”
อยู่เดียวสะบัดมือออกไปจนสุดแรง สายตาไม่เหลือความหวั่นเกรงและความอ่อนโยนอีกต่อไปแล้ว ชีวินสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของน้องชายที่เคยรักตนสุกหัวใจ ‘ตอนนี้มึงคงเกลียดกูมากเลยสินะ’ ชีวินลอบคิดอยู่ในใจ ความรู้สึกว่างเปล่านั้นส่องออกมาที่ดวงตาของคนผู้พี่
อยู่เดียวยังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่คิดจะถอยไปไหน ราวกับว่านี่คือการต่อสู้เพื่ออิสรภาพและความเป็นมนุษย์ สู้เพื่อหัวใจที่มันเคยถูกเหยียบย่ำมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา และวันนี้ คนตรงหน้าก็จะไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นได้อีกต่อไปแล้ว
“แต่มึงต้องกลับไปอยู่คอนโดเดียวกับกู ถ้ามึงมัวแต่ไปแรดอยู่ข้างนอก แล้วกูจะบอกแม่กูยังไง กลับบ้านกับกูเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“ตรรกะอะไรของมึงวะไอ้วิน ปกติน้องเดียวก็ไม่ได้อยู่กับมึงอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?”
“เรื่องนั้นกูไม่สนหรอก กูคิดแค่ว่าวันนี้กูต้องพาไอ้เดียวกลับห้องของกูให้ได้ ที่นั่นก็มีห้องนอนของมันแยกเอาไว้ แต่มันไม่เคยกลับไปอยู่สักที วันนี้กูไม่ยอมอีกแล้ว”
“เออมึงอธิบายแบบนี้กูก็ค่อยเข้าใจหน่อย…เข้าใจก็เหี้ยล่ะไอ้สัส…นี่ตกลงว่าที่มึงมาหาเรื่องน้องเดียวอยู่เนี่ย คือมึงจงใจจะมาฉุดตัวน้องเดียวกลับห้องมึงใช่มั้ย?”
ชีวินไม่สนใจที่ปอนด์ถาม ยังคงฉุดกระชากลากถูน้องชายของตัวเองโดยไม่สนใจสายตาของใครต่อใครแถวนั้น อาโปเองก็ต้องรีบเข้าไปขวางและพยายามแยกออก แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล เพราะคนอย่างชีวินคงไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงง่าย ๆ แน่ แม้แต่ปอนด์เองที่เป็นเพื่อนสนิท ก็ยังทนดูไม่ได้จึงเข้าไปช่วยอาโปดึงตัวของชีวินออกมา
“นี่มึงเป็นเหี้ยอะไร กูแค่จะพามึงกลับบ้าน มึงจะร้องห่มร้องไห้ไปถึงไหน ทำอย่างกับว่ากูมาฉุดมึงไปข่มขืนอย่างนั้นแหละ มึงเป็นบ้าปะเนี่ย หยุดร้องไหเดี๋ยวนี้เลยนะ มึงดูสิ คนหันมามองกูทั้งลานจอดรถแล้วเนี่ย”
“ก็ผมไม่อยากกลับ พี่อย่ามายุ่งกับผม ในเมื่อพี่เกลียดผม ไม่อยากให้ผมอยู่ข้าง ๆ พี่ แล้วพี่จะมาลากผมกลับห้องไปทำไม”
“ก็ถ้ามึงไม่กลับห้องแล้วมึงจะไปไหน ในกรุงเทพฯ นี่มึงรู้จักใครหรือไง?”
.
.
“เดี๋ยวนะไอ้วิน นี่สมองมึงเสื่อมหรือไง น้องเดียวอยู่บ้านน้องโปมาหลายปีแล้วนะ ทำไมมึงถึงทำอย่างกับว่าน้องเดียวอยู่กับมึงมาตลอดงั้นแหละ?”
“เสือก!!!”
“เออ…ก็แล้วแต่…”
ชีวินหันไปตะคอกใส่ปอนด์จนอีกฝ่ายชะงัก แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยใจ ในนิสัยที่เอาแต่ใจและเข้าใจยากของชีวิน
“พี่ไม่ต้องมายุ่งหรอกว่าผมจะรู้จักใครหรือไม่ เพราะหลังจากนี้ ผมจะรู้จักคนให้มากกว่านี้ ผมจะได้มีที่ซุกนอนที่อยู่ที่กิน พี่ไม่ต้องมาสนใจผมหรอก”
“ไอ้เดียว นี่มึงคิดแบบนี้จริง ๆ เหรอ มึงจะร่านไปถึงไหน มึงเข้ากรุงเทพฯ ได้ไม่กี่ปี แต่มึงคิดจะไปนอนกับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว มึงไม่กลัวติดโรคตายหรือไง?” ผัวะ
คำพูดนั้นยังไม่ทันสิ้นจากปากของชีวินดี ก็ถูกกำปั้นของอาโปพุ่งตัวเข้ามาตะบันใส่หน้าด้วยความโกรธ ปอนด์รีบเข้ามาห้ามและรั้งตัวเพื่อนของตัวเองเอาไว้ เพราะรู้ว่าคนอย่างชีวินไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น อยู่แล้ว แล้วยิ่งอาโปที่เป็นรุ่นน้องตนถึงสองปีขนาดนี้ ชีวินไม่มีทางกลัวเด็ดขาด
“นี่มึงเป็นเหี้ยอะไรมาต่อยกูทำไม?”
“ก็มึงปากหมา ดูสิ่งที่มึงพูดกับน้องเดียวสิ คนได้ยินกันทั้งห้าง มึงไม่คิดหรือไงว่าคนอื่นจะมองน้องเดียวยังไง แล้วอีกอย่างในเมื่อน้องเดียวไม่อยากกลับบ้านไปกับมึง มึงก็ไม่มีสิทธิ์มาลากตัวน้องมันไป”
“ทำไมกูจะไม่มีสิทธิ์ ก็นี่มันน้องกู”
“เป็นน้องแล้วยังไง แบบนี้มันเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยวนะ ถ้ายังไม่ยอมปล่อย…ผมจะแจ้งตำรวจ”
“แจ้งเลย แจ้งมาเลย กูจะได้พูดภูมิหลังของไอ้เดียวให้ทุกคนได้ยินอีก ในเมื่อมึงห่วงไอ้เดียวนะ มึงก็แจ้งตำรวจเลย กูจะได้แฉว่าไอ้เดียวมันมีกำพืดเป็นยังไง”
ผัวะ พลั่กกกก
.
.