รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 11
สถานะปัจจุบันของผมก็…คนรัก
“ขอบคุณนะครับพี่โป”
ชายหนุ่มเดือนคณะแพทย์เอากาแฟมาวางให้อยู่เดียวหลังจากที่ซื้อเสร็จ ทั้งสองส่งยิ้มให้กันอย่างอ่อนโยนแต่กลับน่าหมั่นไส้สำหรับอีกคน นั่นยิ่งทำให้ไฟในหัวใจของชีวินยิ่งลุกโชนมากยิ่งขึ้น
ในตอนนี้ ชีวินไม่ต่างอะไรกับเสือหมอบแมวเซา นักย่องเบาหรือโจรผู้ร้ายหรือจะอะไรก็ช่าง แต่คนที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ที่ต้นไม้ข้างร้านกาแฟนั้น กำลังตกอยู่ในสายตาของรปภ. ประจำห้าง และดูเหมือนว่าในเวลานี้ กลุ่มรปภ. จำนวนหนึ่งก็กำลังตรงดิ่งมายังทางนี้แล้ว
“ไอ้วิน มึงหยุดทำตัวแปลก ๆ ได้แล้วนะ มึงไม่เห็นหรือไงว่าคนมองมึงทั้งห้างแล้ว แล้วโน่นอะ มึงไม่เห็นพ่อมึงหรือไง รปภ. กำลังถือกระบองมาหามึงแล้วนั่นน่ะ”
“เออน่าแป๊บเดียว กูขอดูอะไรต่ออีกหน่อย”
“มึงจะดูอะไรมึงก็ลุกขึ้นมาดูดี ๆ เดี๋ยวรปภ. เขาก็หาว่ามึงเป็นพวกจะเข้ามาขโมยของหรอก”
“ก็ถ้ากูยืนขึ้น ไอ้เดียวมันก็จะเห็นกูสิวะว่ากูตามมาน่ะ”
“แล้วมึงจะตามน้องเดียวมาทำไมวะ ปกติมึงไม่เคยสนใจน้องเขาเลยไม่ใช่รึไง?”
“ก็แค่อยากรู้ว่ามันจะทำตัวยังไง ตอนอยู่ห่างหูห่างตาแม่ของกู กูจะได้ถ่ายรูปไปฟ้องแม่กูไง”
“โถไอ้เวร น่าเวทนาเนาะ โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วยังจะต้องไปฟ้องแม่ ทำตัวเป็นเด็ก ๆ ไปได้ มึงรีบลุกขึ้นมาเลย เดี๋ยวถ้ามึงโดนหิ้วปีกออกไปทิ้งหน้าห้างกูไม่ช่วยมึงนะ”
“เออ ๆ ก็ได้วะ แม่งมึงนี่ขี้ขลาดชิบหาย”
ชีวินรีบลุกขึ้นมายืนให้ดูเหมือนคนปกติ หลังจากที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ มานาน รปภ. จำนวนหนึ่งกำลังจ้องมองจากไกล ๆ จนเมื่อชีวินเดินออกไปทุกอย่างจึงคลี่คลาย
“มึงทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยได้มั้ยวะ น้องมึงมีคนมาชอบไม่ดีหรือไง อีกอย่างคนที่ว่านั่นก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของมึง คนกันเองทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง?”
“คนกันเองเหี้ยไร มันแย่งน้องเดียวไปจากกู กูคงยินดีกับมันหรอกมั้ง” ชีวินหลุดปากพูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำจนปอนด์หลุดหัวเราะออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดมึงก็ยอมรับสินะ”
“ไม่…ไม่ใช่แบบนั้น กูแค่หมายความว่ามันเป็นน้องของกูต่างหากล่ะ”
“พอเลยมึงอะ อย่ามาตอแหล ต่อให้มึงไม่ยอมรับกูก็พอมองออก ว่ามึงคิดยังไงกับน้องเดียว กูไม่ได้ตาบอดนะโว้ย แล้วอีกอย่าง น้องมึงก็หน้าตาน่ารักขนาดนั้น โชคดีที่ไม่ใช่สเปกกู”
“ถ้าใช่แล้วทำไม?” ชีวินถลึงตารอคำตอบ
“ถ้าใช่กูก็จะจีบดิวะ รอเหี้ยอะไรอยู่ล่ะ”
“มึงอย่าแม้แต่จะคิดเชียว ถ้ามึงจีบน้องกูเมื่อไร กูจะกระทืบมึงให้ตายคาตีนเลยคอยดู”
“โหยมึงนี่ กูก็บอกอยู่นี่ไงว่ามันไม่ใช่สเปก จะให้กูจีบน้องมันทำไม มึงนี่ท่าจะบ้าเนาะ หึงได้แม้กระทั่งเพื่อนกับน้องของตัวเอง”
“ก็มึงดูสิ เข้าปีหนึ่งได้ไม่ถึงเทอมก็แรดมีผู้ชายมาจีบซะแล้ว กูต้องบอกเรื่องนี้ให้แม่กูรู้ แม่กูจะได้เลิกโอ๋ไอ้เด็กเวรนั่นสักที”
“นี่มึงแน่ใจนะ ว่ามึงยังอยากจะรายงานพฤติกรรมของน้องเดียวให้แม่มึงจริง ๆ”
เมื่อชีวินและปอนด์เดินออกมาจากร้านกาแฟโดยที่ไม่มีกาแฟติดมือมาสักแก้วแล้วนั้น เพื่อนรักทั้งสองก็เดินกลับไปที่ลานจอดรถ เพราะชีวินอยากรู้ว่าอาโปจอดรถเอาไว้ที่ไหน
“ไม่ใช่ว่ามึงกำลังหึงน้องเดียวอยู่หรือไง?”
“หึงพ่อมึงสินั่นมันน้องชายกูนะ กูจะหึงได้ยังไงล่ะ
“แต่ก็ไม่ใช่น้องแท้ ๆ สักหน่อย แม่มึงไม่ได้เกิดน้องเดียวออกมา พ่อมึงก็ไม่ใช่ เป็นลูกของคนอื่นที่แม่มึงเอามาเลี้ยง ชอบก็บอกว่าชอบ ไม่ต้องมาทำเป็นแอ๊บเกลียดแบบในละคร กูรำคาญ”
“มึงหยุดปากอัปมงคลของมึงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ปอนด์ เดี๋ยวกูตบดิ้นเลย คนอย่างกูเนี่ยนะจะชอบไอ้เด็กเดียวคนนั้น ไม่มีทางซะหรอก” ชีวินหันไปตะคอกปอนด์ที่พยายามดึงทึ้งให้หยุดทำเรื่องไร้สาระนี้ สายตาเหวี่ยงวีนอย่างถึงที่สุด เมื่อเพื่อนรักของตัวเองไม่พูดไม่เข้าหู
“แล้วเมื่อกี้หมาที่ไหนน้อ…ที่มันเพิ่งจะสารภาพบอกกูว่ามันชอบน้องเดียวอะ?”
“มึงนี่ท่าทางจะดูละครเยอะไปนะไอ้ปอนด์ มึงลองไปแคสซีรีส์มั้ยล่ะมึง ถ้ามึงจะเพ้อเจ้อขนาดนี้”
“เอ้า…ก็ถ้ามึงไม่ชอบ งั้นมึงก็ไปที่อื่นเลยมั้ยล่ะ ตอนนี้กูหิวข้าว ไปแดกข้าวกันเถอะเร็ว…กูหิวละเนี่ยยย”
ปอนด์พยายามเร่งเร้าให้ชีวินเลิกสนใจเรื่องหารถของคู่กรณีหัวใจนั้น เพราะในเวลานี้ปอนด์ก็รู้สึกหิวข้าวเต็มทีแล้ว หลังจากเลิกเรียนชั่วโมงสุดท้ายก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง
จนถึงตอนนี้ก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ชีวินก็เอาแต่ไล่ตามคนพวกนั้นจนไม่เป็นอันกินหรืออันทำอะไร จนในเวลานี้ท้องปอนด์ร้องดังเสียยิ่งกว่าลำโพงของห้างซะอีก แต่ชีวินก็ยังคงก้ม ๆ เงย ๆ อยู่อย่างนั้น
“มึงนี่แม่ง ตัวมารชอบขัดกูจริง ๆ เลย”
“เออน่า ไปเหอะกูหิวจนจะยืนไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ย ถ้ามึงมีอะไรมึงก็ค่อยไปคุยกับน้องเดียวที่ห้องไม่ได้หรือไง?”
“เออ ๆ ก็ได้ แม่ง…”
ชีวินถูกปอนด์ลากออกไปอย่างไม่เต็มใจ สายตายังคงจ้องมองรถคนที่อยู่ไกล ๆ นั้น และตอนนี้…ทั้งคู่มีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ ราวกับว่าอดอยากมานานนับปี เมื่อคนนอกมองเข้ามาก็อดไม่ได้ว่าที่ชีวินและปอนด์กำลังทำอยู่นั้น มันคือการดินเนอร์หรือเป็นเดตมื้อเย็นอะไรทำนองนั้น
.
.
ชีวินเลือกร้านอาหารที่อยู่ไม่ห่างจากร้านกาแฟนั้นมากนัก และใช้สายตาเพ่งมองจากนี้ร้านที่อยู่คนละฟาก เพื่อดูว่าสองคนนั้นจะออกไปกันตอนไหน และสุดท้าย ชีวินจึงตัดสินใจมาดักรออยู่เดียวที่ลานจอดรถ
“นี่มึงต้องทำขนาดนี้เลยหรือไง ปล่อยให้น้องอยู่เดียวมีความสุขกับคนอื่นไม่ได้เลยเหรอ แล้วกูต้องมายืนรอน้องเดียวอยู่กับมึงเนี่ยนะ ยุงกัดกูจนตัวลายหมดแล้วเนี่ย”
“ก็ถ้ามึงไม่อยากรอ มึงก็กลับไปเลยสิ กูใช้ให้มึงอยู่กับกูซะที่ไหน ข้าวกูก็เลี้ยงแล้ว กาแฟกูก็เลี้ยงแล้ว มึงจะไปไหนก็ไปเถอะ”
“หึ…กูไม่มีทางไปไหนหรอก เพราะก็รู้ว่าการที่มึงมารอดักน้องเดียวแบบนี้ ตามสันดานของมึง เดี๋ยวมึงต้องก่อเรื่องแน่ ๆ”
“นี่มึงเห็นกูเป็นคนยังไง ถึงยังไงกูก็มีเหตุผล กูไม่งี่เง่าขนาดนั้นหรอก”
“หราาาาาาาาาาาาาาาา”
“หราพ่อง…”
ในช่วงเวลาสองทุ่มกว่า ทั้งสองนั่งรอกันอยู่ตรงนั้นประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากที่กินอาหารเสร็จ เพียงไม่นาน ก็เห็นอยู่เดียวเดินมากับผู้ชายคนนั้นด้วยท่าทางสนิทสนม
ชีวินจ้องมองน้องชายของตัวเอง แล้วเบ้ปากไปมาด้วยความหมั่นไส้ จนปอนด์ที่ยืนอยู่ด้วยข้าง ๆ ต้องใช้ฝ่ามือตบกะโหลกของเพื่อนรักเพื่อเรียกสติ ก็จะให้ทำยังไง ในเมื่อไอ้ท่าทางหัวร่อต่อกระซิกจนคนตัวสูงยกมือมาลูบหัวแบบนั้น มันก็น่าหมั่นไส้จริง ๆ ในความคิดของชีวิน
.
.
“แหม แหม แหม หวานกันเชียวนะ นี่ก็ว่าเลิกเรียนแล้วหายไปไหน ที่ไหนได้ มาเที่ยวกับผู้ชายนี่เอง”
ทันทีที่ชีวินเห็นอยู่เดียวและอาโป…ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นเดินตามหลังกันมา ก็พุ่งตัวเข้าไปแล้วปฏิบัติภารกิจพูดแขวะใส่อยู่เดียวในทันที อาโปรีบเดินเข้ามาขวาง เพราะเกรงว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นจะทำตัวอันธพาลมาหาเรื่องอีก
“นี่พี่มาที่นี่ได้ไง” อาโปพูดพลางดันอยู่เดียวไปข้างหลัง
“โอ๊ยยยย ปกป้องกันด้วย ฮ่า ๆ ๆ ไอ้ปอนด์มึงดูสิวะ น้องชายกูมีผัวมาปกป้องแล้วว่ะ”
“พี่พูดดี ๆ นะ ช่วยให้เกียรติน้องเดียวด้วย”
ยิ่งอีกฝ่ายดูร้อนรน ชีวินก็ยิ่งทำท่ากวนประสาทมากยิ่งขึ้น ราวกับว่า จะแกล้งทำให้อาโปกลายเป็นคนหยาบคายต่อหน้าอยู่เดียวเสียให้ได้…แต่เพราะอาโปเป็นคนที่เกิดมาในครอบครัวที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี ต่อให้โดนกวนตีนมากแค่ไหน ก็ยังไม่มีทางหลงกลหลุดคำหยาบคายออกมาอย่างไม่สมควร
“ผมว่าพี่กลับไปอยู่ในที่ของพี่ดีกว่านะครับ คนหยาบอย่างพี่น่ะมันไม่เหมาะกับสังคมของพวกเราหรอก พวกเราคุยกันด้วยสมองไม่ใช่กำลัง ว่าแต่พี่มีหรือเปล่าล่ะครับ…สมองน่ะ?”
“นี่มึง…”
.
.
“เฮ้ย ๆ ๆ ไอ้วิน มึงตั้งสติก่อนดิว่ะไอ้วิน คิดจะไปยั่วโมโหเขา พอโดนเค้าสวนกลับ แล้วจะไปโกรธเขาได้ยังไงล่ะ?”
“แต่เมื่อกี้มันด่ากู มาด่ากูว่าต่ำสถุนไม่มีสมอง กูจะเหยียบหน้ามัน กูจะต่อยมันให้หงายท้องเลย”
ในเวลานี้ คนที่รับศึกหนักเห็นทีจะเป็นปอนด์ ที่กำลังใช้พละกำลังรั้งแขนของชีวินอย่างสุดแรง ชีวินในเวลานี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับหมาบ้า เพราะปกติแล้ว สติที่จะควบคุมนิสัยของตัวเองก็แทบไม่ค่อยจะมี พอถูกสวนกลับและได้รับรู้ว่าตัวเองแพ้แบบนี้ นั่นก็ยิ่งทำให้ชีวินเลือดขึ้นหน้า
“ผมแทบไม่อยากจะเชื่อ ว่าพี่เนี่ยนะ…ที่จะเป็นพี่ชายของน้องเดียวจริง ๆ แต่ก็นั่นแหละ ผมขอย้ำ…ไม่ว่ายังไงต่อให้น้องเดียวเป็นน้องชายของพี่ พี่ก็ต้องให้เกียรติเขา ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรกับเขาก็ได้”
“ให้เกียรติเหรอวะ กูจะให้เกียรติมันทำไม ในเมื่อไอ้เดียวมันน้องของกู โตกันมาตั้งแต่เด็กก็พูดกันมาแบบนี้ แล้วมึงเป็นใคร เกี่ยวอะไรด้วย กล้าดียังไงถึงจะมาสั่งกูให้ทำตามคำสั่งของมึง?”
“ผมเหรอ ถ้าถามสถานะปัจจุบันของผมก็…คนรัก”
“ว๊ากกกกกกก ไอ้เชี่ย!!!”
.
.
