คืนหนึ่งเธอช่วยชีวิตเขาโดยไม่รู้ว่าเขาคือคนที่จะทำลายโลกทั้งใบของเธอความรักที่เหมือนพรหมลิขิตแท้จริงคือการหลอกลวง และเธอต้องเลือกระหว่างหัวใจกับความจริง
รัก,ชาย-หญิง,รักต้องห้าม,มาเฟีย,มาเฟียจีน ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
พระอาทิตย์ตกในสายตาโนอาห์ ราวกับตอกย้ำความตายมือขวาคนสนิท
คู่ค้าคนสำคัญนั่งตรงข้ามเขา เงากระจกลางๆสะท้อนหนึ่งชายชุดดำ หนึ่งชายชุดขาว ที่แม้แตกต่างกัน แต่รังสีความโหดร้าย กลับไม่มีใครด้อย
คนหนึ่งหัวหน้าองค์กรนักฆ่า คนหนึ่งในเจ้าพ่อมาเฟียฮ่องกง
มิสเตอร์แดเนียลในเชิ้ตขาวใบหน้าคมคายใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่อ่อนโยน มือเท้าคางอย่างอารมณ์ดี จ้องมองอีกฝ่ายที่ร้อนรุ่มไปด้วยความแค้น "ถ้าให้ผมลงมืออีกรอบ ความเสี่ยงขนาดนี้ ผมต้องการค่าตอบแทนเพิ่มสิบเท่า"
"ตกลง" โนอาห์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงหนักแน่นไร้ความลังเล
ได้ยินดังนั้นมิสเตอร์แดเนียลยิ้มน้อยๆ สายตามองต่ำราวกับคำนวณส่วนได้ส่วนเสีย เขาทำธุรกิจมานาน ดีลซื้อความตายที่ราคาสูงที่สุดคือดีลครั้งนี้
"ไม่ว่ายังไง ครั้งนี้มันต้องตาย มันบังอาจกำจัดมือดีของฉันไป ฉันไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่ มันจะต้องชดใช้"
มิสเตอร์แดเนียลขยับยิ้มบางๆ "มิสเตอร์โนอาห์ ผมขอถามอะไรคุณสักอย่างสิ"
"เชิญ"
"มิสเตอร์เฉินคือน้องชายของคุณ ทำไมถึงต้องพยายามฆ่าเขา?"
"อ้อ ที่ผมถามเพราะเขาไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย และผมไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนภายหลัง"
โนอาห์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาพยัคฆ์ของเขาแปรเปลี่ยนไปจากเดิม "คุณแดเนียลพูดแบบนี้... หรือว่าจะขี้ขลาด ไม่กล้าลงมือกับมันแล้ว?"
อีกฝ่ายกลับยิ้มอย่างใจเย็น "นี่คือสิ่งที่ผมควรรู้ต่างหาก เล่นงานหัวหน้าเครือระดับมิสเตอร์เฉิน ผมเองก็เอาชีวิตเข้าแลกเหมือนกัน"
โนอาห์หัวเราะชอบใจ "อย่าลืมนะครับคุณแดเนียล…คุณได้ลงมือไปแล้วครั้งหนึ่ง"
"คุณแดเนียลคงเคยได้ยิน"
รอยยิ้มประหลาดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง
"ขึ้นหลังเสือแล้วลงไม่ได้'"
ความเงียบปกคลุมห้องชั่วขณะ แดเนียลยิ้มเย็นชา ตอบรับคำขู่นั้น "แน่นอน ว่าเคยได้ยินครับ"
"ดี"
"หวังว่าเราจะร่วมมือกันจนกว่างานจะสำเร็จ และหวังว่าคุณคงจะไม่หายหัวไปก่อนที่ผมจะเห็นศพน้องชายผมนะครับ"
มิสเตอร์แดเนียลไม่ได้ตอบอะไรอีก เขาเพียงแค่นิ่งเงียบและใช้สายตาพิจารณาชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง เขายิ้ม รอยยิ้มของคนที่รู้ดีว่า
ผู้คุมหมากที่แท้จริง คือคนที่ปล่อยให้คนอื่นเป็นผู้เล่น เสือที่แท้จริงมักจะซุ่มอยู่ ส่วนคนตรงหน้าเขาที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า ยังอ่อนหัดเกินไป
………………………………….
หลังจากความวุ่นวายและความตึงเครียดผ่านพ้นไป ความเงียบก็กลับมาอีกครั้งอลิชาทอดสายตามองผนังห้องพักอย่างไร้จุดหมาย
พ่อกับแม่ของเธอต้องรีบเดินทางไปทำธุระต่อที่จังหวัดเชียงราย แม้แต่ คุณอา ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนก่อนหน้านี้ ก็เพิ่งเดินมาบอกลาเธอไปเมื่อครู่ เขาให้เหตุผลว่าต้องรีบไปจัดการเรื่องงาน ก่อนจะทิ้งให้เธอยู่ในห้องเพียงลำพัง
วันนี้เธอลางานมา ไม่รู้ที่ร้านจะยุ่งวุ่นวายแค่ไหน หรือว่าเธอจะไปดูที่ร้านดี
ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้น อลิชาลุกไปหยิบโทรศัพขึ้นมารับ แต่แล้วเสียงที่ตื่นตระหนกของรักก็ดังในสาย
เมื่ออลิชาได้ยินสิ่งที่เธอพูดเข่าของเธอแทบทรุดลงกับพื้น
“แกพูดอีกทีสิรัก อย่าล้อเล่นแบบนี้”
เสียงของรักไม่ได้มีแค่ความกลัว แต่มันคือความแตกสลาย แฝงไปด้วยเสียงหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนคนกำลังวิ่งหนีหนทางตัน
“รัก ฟังนะ แกห้ามวางสายนะ ส่งโลเคชั่นมา”
“มันมาแล้ว ลิชา ฉันต้อ-!”
ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด
สายตัดไปแล้ว ทิ้งให้อลิชายืนนิ่งอยู่กับหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา
“ลิชา ช่วยฉันด้วย ฮึก พ่อมันหลอกฉันมาขายให้บ่อนพนัน”
เสียงเพื่อนเมื่อครู่ กระแทกเข้าใส่โสตประสาทอลิชาอย่างจัง
พ่อแท้ๆ พ่อที่รักควรจะไว้ใจที่สุด แต่เลือกขายลูกตัวเองเพื่อเอาตัวรอดจากหนี้พนัน ?
เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สมองพยายามประมวลผลที่จะช่วยเพื่อนให้เร็วที่สุด เพราะรักคือเพื่อนของเธอ เสียงกรีดร้องเมื่อครู่ทำไมถึงทำให้เธอกลัวขนาดนี้
ในหัวของเธอไม่ได้คิดเรื่องแจ้งตำรวจ เธอเดาว่ากฎหมายคงช้าเกินไปสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในที่แบบนั้น
มีแค่ต้องไปช่วยรักให้เร็วที่สุดเพื่อนเธอถึงจะรอด แต่แล้วเธอจะไปตามหาได้ที่ไหน มือสั่นๆเปิดโทรศัพท์โทรหาตัส
“ว่าไงจ๊ะ กำลังเล่นเทนนิสอยู่”
“ไอ่รักโดนพ่อหลอกไปขายให้พวกบ่อนคาสิโน”
เพียงประโยคเดียว ทำเอาตัสที่กำลังแกว่งไม้เทนนิสอยู่ชะงัก
“ว่าไงนะลิชา”
“อยู่ที่ไหน บ่อนไหน!”
“ไม่รู้ มันบอกแค่พ่อหลอกมันไป แล้วคุยกับไอ้พวกชุดดำแล้วก็รับเงินไป ฉันกำลังจะถามแต่มันตัดสายก่อน เหมือนเมื่อกี้มันกำลังวิ่งหนีเลยตัส ทำไงดี” อลิชาตอบเสียงสั่น
“รู้แล้ว ลิชา แกรู้ที่บ้านมันมั้ย ไปหาพ่อมันกันเราต้องถามพ่อมัน ยังไงก็ต้องบีบให้ตอบให้ได้ มีแค่พ่อมันที่รู้ โทรเรียกไอ่นาเดียไปด้วย แกโทรนะ ฉันจะแจ้งตำรวจก่อน"
“ได้ๆ”
อลิชากดเบอร์โทรศัพท์หา นาเดีย ทางด้านตัส หลังจากกดตัดสายจากอลิชา เขารีบโทรสายด่วนแจ้เหตุร้ายทันที
(20 นาทีต่อมา)
รถแท็กซี่เบรกหน้าทาวน์เฮาส์เก่าสภาพทรุดโทรมของรัก ตัส นาเดีย และอลิชาเดินลงจากรถหน้าตาตื่น
ไม่รอช้าตัสถีบประตูรั้วไม้ที่ผุพังจนหลุด เสียงโครมครามเรียกให้ชายวัยกลางคนเนื้อตัวมอมแมม กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง เดินเซออกมาจากบ้าน ในมือเขายังถือปึกธนบัตรที่เหลืออยู่ไม่มาก
“เฮ้ย! พวกมึงเป็นใครวะ เข้ามาทำไม!”
อลิชาพุ่งเข้าไปถามพ่อรักอย่างร้อนรน “พ่อคะ จำหนูได้มั้ย ตอนนี้รักเพื่อนหนูอยู่ไหนคะ”
“อ๋อ…มันไปทำงาน”
อลิชาฟังคำตอบที่ไร้เยื่อใยนั้น เธอจ้องมองชายตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็น พ่อ ของเพื่อนสนิทด้วยความรังเกียจ
“แล้วที่นั่นคือที่ไหนคะ” เธอกัดฟันถาม
“จะรู้ไปทำไม มันไปทำงานให้พ่อ เดี๋ยวมันก็กลับมา”
“ถ้ายังอยากให้ลูกสาวกลับมาก็รีบบอกมาเถอะไอ่แก่ผีพนัน!” ตัสทนไม่ไหวเข้าไปประชิดตัวตะคอกใส่หน้า
“เฮ้ย! อย่ามาขึ้นเสียงกับกูนะไอ้หนู นี่มันเรื่องของครอบครัวกู”
พ่อที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ ตัสไม่เหลือความเกรงใจอีกต่อไป คว้าคอเสื้อแล้วกระชากขึ้นมืออีกข้างต่อยกำปั้นสุดแรง จนพ่อเพื่อนเซถลา “จะบอกดีๆ หรือจะไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มแล้วค่อยบอก!”
“ปึกเงินนี่ คือค่าตัวไอรักสินะ" นาเดียรีบเข้ามาแย่งปึกเงินไปจากมือพ่อรัก
อีกฝ่ายถูกแย่งเงินไปเบิกตากว้าง
"ย…ยอมแล้ว! ยอมแล้ว! เอาเงินกูคืนมา กูจะบอกที่ที่มันอยู่"
“รีบพูดมาค่ะ!” อลิชาเสียงสั่น
