คืนหนึ่งเธอช่วยชีวิตเขาโดยไม่รู้ว่าเขาคือคนที่จะทำลายโลกทั้งใบของเธอความรักที่เหมือนพรหมลิขิตแท้จริงคือการหลอกลวง และเธอต้องเลือกระหว่างหัวใจกับความจริง
รัก,ชาย-หญิง,รักต้องห้าม,มาเฟีย,มาเฟียจีน ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
บนคอนโดหรูที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาในเขตซาติน ผนังกระจกใสจากชั้นแปดเปิดรับภาพทะเลสาบกว้างไกล ผิวน้ำสะท้อนแสงเมืองยามค่ำ ภูเขาซ้อนทับเป็นเงาดำราวกับสัตว์ร้ายที่นอนหมอบรอเวลา
ในห้องเพนต์เฮาส์ที่หรูหราที่สุด ชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้กระจก แสงไฟด้านหลังขับให้ร่างน้นของเขาคมเข้มขึ้นทุกส่วน
มิสเตอร์โนอาห์ ใบหน้าหล่อเหลาคมจัด สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางดวงตาสีเข้มเย็นชา ร้ายกาจออร่าดึงดูดทว่าทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
เขาถอดสูทออกครึ่งหนึ่ง พับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นเส้นเลือดแขนนูนชัด มือข้างหนึ่งกำแก้ววิสกี้ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า
แอสเชอร์ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ดวงตาแข็งกร้าว ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเลือดและความตาย มือขวาที่โลกใต้ดินรู้จักดีในฐานะ ผู้ฆ่า
“รายงานมา”
แอสเชอร์ก้มศีรษะเล็กน้อย “มิสเตอร์เฉินยังมีชีวิตอยู่ครับ”
เสียงแก้วแตกกระแทกพื้นสะท้อนทั่วห้อง
“ว่าไงนะ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ใกล้ระเบิด เสียงต่ำเอ่ยทีละพยางค์
“ฉันบอกแล้วไม่ใช่รึไง การลอบฆ่าครั้งนี้ ต้องผ่านมิสเตอร์แดเนียลเท่านั้น”
“ครั้งนี้มิสเตอร์แดเนียลเป็นคนจัดการเองครับ”
“แล้วทำไมมันถึงรอด”
“คาดว่ามีบางอย่างผิดพลาดระหว่างทางหรือไม่ก็ มีใครบางคนปกป้องมิสเตอร์เฉินอยู่”
“มีใครบางคนปกป้องมันงั้นเหรอ น่าสนใจ”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบ ลอดออกมาจากลำคอ เขาหันกลับไปมองวิวด้านนอก แสงเมืองสะท้อนในดวงตาดำสนิท
“ถ้ามิสเตอร์แดเนียลเลือกมันจริงๆ ฉันจะเป็นคนจัดการเอง”
แอสเชอร์ก้มศีรษะ “ต้องการให้ผมเคลื่อนไหวเลยมั้ยครับ?”
“ยัง ปล่อยให้มันคิดว่าตัวเองรอดไปก่อน จะล่าแกะก็ต้องล้อมให้ดีแล้วฆ่าทีเดียว จะล้มคนอย่างมิสเตอร์เฉิน ต้องทำให้มันรู้สึกปลอดภัยที่สุดถึงจะจัดการมันลง”
……………………………………………….
“ถึงแล้วนะ เราเข้าห้องแล้ว ไม่ต้องห่วง…”
อลิชาหยุดยืนหน้าหอพักกดวางสายโทรศัพท์ แสงไฟสะท้อนหยดน้ำตาที่ยังเกาะขอบตาแดงก่ำ เธอเอื้อมมือไปไขกุญแจ แต่กลับต้องสะดุ้งโหยงจากข้างหลัง “คุยกับใคร”
“ว๊าย!” หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ปลายเท้า เธอรีบหันกลับไป หัวใจเต้นระรัวค่อยๆเพลาลง คุณอาในชุดโค้ตเข้มรับกับรูปร่าง ใบหน้าเรียบเฉยที่เกินจะอ่านอารมณ์ออก ดวงตาคมจ้องไม่กระพริบ
“ถามว่าคุยกับใคร?”
“เพื่อนค่ะ…” อลิชาตอบตามตรงเมื่อเห็นว่าเป็นเขาในใจเธอชื้นขึ้นนิดหน่อย
มิสเตอร์เฉินอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่ได้รับข้อมูลบางอย่างเมื่อตอนเที่ยง แต่เมื่อสังเกตุเห็นว่าเด็กคนนี้ขอบตาแดงช้ำมีรอยชื้นอยู่ เขาก็ยิ่งอยากหัวเราะในลำคอ
“กลับดึกขนาดนี้ขอบตาแดงก่ำขนาดนี้ ไปโดนใครหักอกมาล่ะ”
“ห้ะ เปล่านะคะ”
“พอเถอะ” เขาตัดบท
“เข้าไปคุยข้างใน”
อลิชาชะงัก จู่ๆก็ลืมความเสียใจทั้งหมด ยอมทำตามอย่างงุนงง ราวกับว่าตอนนี้เธอคือนายทหารฝึกหัดยศน้อย ส่วนเขานั้นคือผู้บัญชาการสูงสุด คิดจะทำอะไรก็ทำตามใจ ส่วนเธอทำได้เพียงเลิกคิดขัดขืน
เมื่อเธอไขกุญแจเสร็จ คนที่เปิดประตูห้องและเดินเข้าไปคนแรกกลับไม่ใช่เธอ นี่ยิ่งทำให้เธอรู้แปลกใหม่ไม่เคยเจอ จนเริ่มสับสนว่าเป็นเธอรึเปล่าที่ติดหนี้เขา
ภายในห้อง แสงไฟอุ่นกลับทำให้บรรยากาศอึมครึมยิ่งกว่าเดิม เขาถอดโค้ตวางพาดเก้าอี้ ทว่ากลับแรงกว่าปกติ
อลิชาอ้ำอึ้งรู้สึกไม่กล้าแม้กระทั่งกลืนน้ำลาย การมาของคุณอาวันนี้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแปลกๆ
“เก็บของรึยัง” เขาหันกลับมาถามเธอใบหน้าเคร่งขรึม
“คะ เอ่อ ยังไม่ได้เก็บค่ะ” แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ปฎิเสธตอนนี้คงเป็นจังหวะที่ไม่ดีเท่าไหร่ คงทำได้เพียงยื้อสถานการณ์ จนเขาเบื่อไปเอง
“คือว่า หนูต้องเตรียมอะไรหลายอย่างเลยค่ะ ยังไม่ได้บอกที่บ้านเลยฮ่าฮ่า” ขอบตาแดงกำกับรอยยิ้มปลอมๆนั่น ยิ่งทำให้ใบหน้าคมมืดครื้ม
“อึดอัดใช่มั้ย”
“คะ? ไม่” อลิชาปฎิเสธข้อกล่าวหาหน้าซื่อ ทว่าดวงตากลับกรอกไปมาแทบสามร้อยหกสิบองศา และยังคงคิดว่าเขาไม่รู้
“ผมทำให้เธอกลัวรึเปล่า?”
เขาไม่ได้คิดว่าเธอจะลังเลเพียงเสี้ยววินาที แล้วพยักหน้า นั่นยิ่งทำให้แรงระอุของไฟในใจเริ่มร้อนขึ้น
ดวงตาคมจับจ้อง สิ่งที่ควรเป็นของเขา ทำไมถึง
เหมือนยิ่งห่างออกไป เขาลงสนามแล้วแต่ยังคงเข้าไม่ถึง หรือกับเด็กคนนี้ ควรจะรวบหัวรวบหางไปให้มันจบ
“ผมทำให้เธอกลัวเหรอ เพราะอะไร? กับคนอื่นสู้ไม่ถอดใจ แต่กับผมเธอเอาแต่กลัว เก่งให้เหมือนกับไอ้เด็กหนุ่มนั้นหน่อย” เขาจับไหล่เธอเสียงเริ่มฉายแววบีบบังคับจนอลิชาสับสน
“หนุ่มคนไหนคะ?” เธอเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ แต่กลับต้องค้างไปเมื่อเขาเอามือมาแตะที่ขอบตาที่ยังคงแสบร้อนของเธอ
“ไปร้องไห้ให้ใครมา” เสียงแข็งกร้าวทว่ากับโหยหาคำตอบจากเธอ
“เปล่าค่ะ” อลิชายิ้มตาหยี
“คุณอาไม่เห็นต้องห่วงหนูเลย วันนี้กินอะไรรึยังคะ คุณอามาแค่เรื่องเก็บเสื้อผ้าหรอ หนูคิดว่าต้อง..”
ไม่ทันพูดจบร่างเล็กก็ถูกผลักลงโซฟา เขาตามลงมาล็อคไม่ให้เธอลุกขึ้น กลิ่นน้ำหอมบุรุษกับใบหน้าได้รูปนั้นทำเอาอลิชาไปไม่ถูก
“คือว่า จ…ใจเย็นก่อนนะคะ”
มิสเตอร์เฉินควบคุมอารมณ์ที่อยากจะประทุแทบไม่อยู่ เป็นครั้งแรกที่เขาถามและถูกเมินเฉย ซ้ำยังปกปิดความจริงที่เขารู้อยู่แล้วและโกหกต่อหน้าเขา
เขาสามารถให้เธอได้ทุกอย่างและตั้งใจจะปกป้องเธอเพราะเธอคือคนช่วยชีวิตเขา แต่เด็กนี่กลับตั้งกำแพงและไม่ไว้ใจ อย่าว่าแต่คนที่สามารถเข้าไปในใจเธอได้เลย แม้แต่เพื่อนเขาในตอนนี้ก็ไม่ได้รับสิทธิ์นั้น สำหรับเธอเขาคงเป็นคนแปลกที่น่ากลัวและเข้ามาทำให้เธออึดอัด
อลิชาหายใจติดขัด แต่ยังคงปั้นหน้าเบี่ยงเบนไปประเด็นอื่น “คุณอามีเรื่องเครียดใช่มั้ยคะ เราไปสูดอากาศข้างนอกกันดีมั้ยคะ”
สำหรับเธอ เขาคือผู้ใหญ่ที่เข้มงวด น่ากลัว และคำพูดมากมายที่เธอไม่รู้จะรับมือยังไง
ดวงตากลมโตกรอกไปมา ไม่กล้าแม้สบตา และยิ่งอยู่ในห้องนี้สองต่อสอง ความคิดเธอตะเหลิดเปิดเปิงจนคุมไม่อยู่แล้ว
“ในสายตาเธอ” ผมคงเป็นแค่คนแปลกหน้า ที่น่ากลัว เป็นคนที่เข้ามาทำให้ชีวิตเธออึดอัดใช่ไหม”
ทันใดนั้นเธอก็เห็นเขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและเดินออกจากห้องไป
“คุณอาคะ!”
มิสเตอร์เดินออกมาแล้วกำลังจะไปที่รถแต่เมื่อได้ยินเสียงเรียกตามหลังเขาก็ยิ้มมุมปาก
“คุณอาคะเดี๋ยวค่ะ” อลิชาวิ่งตามมาเอ่ยอย่างร้อนรน
“งั้นอธิบายมา ว่าทำไมผมถึงต้องอยู่ในชีวิตเธอ”
“ไม่ใช่ค่ะ คุณอาลืมเสื้อ” อลิชาใบหน้าใสซื่อ ยื่นโค๊ตสีดำให้เขา
มิสเตอร์เฉินชะงักไป ทั่วทั้งร่างค้างและรู้สึกชาแบบที่ไม่เหลือศักดิ์ศรี
เด็กนี่ไม่ได้ตามมาเพราะต้องการยื้อเขา ไม่ได้ตามมาเพื่อจะอธิบาย และไม่ได้สนใจความรู้สึกเขาเลยสักนิด
ดวงตานิ่งฉายแววเย็นชาวาบหนึ่ง เขารู้แล้ว ว่าเด็กหนุ่มออสการ์นั่นมีสถานะในใจเธอมากแค่ไหน เธอไม่แม้แต่จะเปิดใจให้มิตรภาพใหม่ๆ และไม่แม้แต่จะเล่าให้เขาฟัง
“มากับฉัน”
“คะ” รู้ตัวอีกทีเธอถูกคว้าข้อมือกระชากเข้าไปในรถ เธอขัดขืนโดยสัญชาตญาณแต่ทว่าแรงนั้นกลับมากกว่าเธอ เขาล็อคประตูจากฝั่งคนขับและขับออกไป
“คุณอาจะทำอะไรคะ หนูทำอะไรให้คุณอาไม่สบายใจเราคุยกันดีๆเถอะนะคะ”
เขาไม่มองเธอแม้แต่นิด ไม่ต้องการคำอธิบาย และไม่ต้องการเหตุผลอะไรอีก เขาเป็นใครย่อมรู้ตัวดี และเขาไม่ควรฝืนตัวเอง สิ่งที่ควรจะง่ายไม่ควรทำให้มันยากตั้งแต่แรก
