รัก,แฟนตาซี,ระทึกขวัญ,ครอบครัว,หญิง-หญิง,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
end
“แกร๊ก...แกร๊ก...” มือเล็ก ๆ เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น บานประตูค่อยๆ เปิดออกแสงยามเช้าส่องกระทบผ่านบานหน้าต่าง บรรยากาศด้านนอกเผยอันแสนวุ่นวายของเมืองกรุง และผู้คนที่พลุกพล่านวุ่นวาย กับห้องพิเศษในโรงพยาบาล ร่างหญิงสาวนั่งมองไปยังนอกหน้าต่าง กับแสงอ่อนๆ ในยามเช้า...
“ตื่นแล้วเหรอน้องขวัญ...” ลดามองไปที่พาขวัญ น้องสาวของอันเป็นที่รัก ฟื้นจากการหมดสติเป็นเวลานาน
“พี่ลดา...ขวัญเป็นอะไรไปหรอคะ” พาขวัญที่หงุนงงกับสถานที่ที่ตนได้ฟื้นขึ้นมา ลดาเดินเข้ามาภายในห้อง วางอาหารเช้าที่เตรียมมาให้พาขวัญ
“น้องทำงานหนักไปเลยหมดสติน่ะสิ” ลดาวางของ พลางลูบศีรษะพาขวัญเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน
“ขวัญเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนหรือค่ะ ทำไมขวัญจำอะไรไม่ได้เลย...” ความทรงจำที่ขาดหาย พาขวัญพยายามนึกเหตุการณ์ที่ทำให้ตนหมดสติ แต่กลับไม่มีความทรงจำนั้นเลย
“ดีแล้วที่น้องไม่เป็นอะไรมาก...พักสักหน่อยหายดีค่อยเข้าไปที่โรงแรม...เข้าใจไหม?” ลดาที่เป็นห่วง และในใจยังมีบางอย่างเก็บเป็นความลับไว้ภายในใจ...
“โรงแรมหรือค่ะ...จะว่าไป ขวัญเหมือนจำได้ว่าขวัญไปตรวจโรงแรม ที่ทางตระกูลเราซื้อไว้หลายแห่ง แต่ทำไมขวัญจำได้แค่นี้ แล้วขวัญไปกับใครบ้าง ไปกับพี่ลดาหรือเปล่าคะ...”
“อย่าคิดมากเลย...นอนพักก่อนเถอะเราหนะ” ลดาหวนคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่นานนักหลังจากคำสาปของอัญมณีมรกตสลายหายไป...
ในวันที่คำสาปของผนึกชิ้นที่สิบเก้าและยี่สิบ ได้ปลดผนึก...
“แกร๊ก!!!” ...”กริ๊ง...” เสียงกระทบของอัญมณี และเสียงสั่นไหวของกระพรวนดังขึ้น...แสงสีเขียวสว่างวูบลบกลบความมืดไปจนสิ้น
“แม่...ขวัญทำได้แล้ว...” แสงที่เปล่งประกายจากอัญมณี และหัวใจมรกตของพาขวัญได้ส่องสว่างเช่นกัน มัลลิกาโอบกอดร่างลูกของตนไว้ และเป็นภาพสุดท้ายก่อนพาขวัญจะหมดสติลง...
ร่างวิญญาณของมัลลิกาประคองร่างลูกสาวที่หมดสติหลับไหลอยู่บนตักของตน ในดวงตาที่มองไปยังพาขวัญนั้น ทั้งสุข และเศร้าในวันและเวลาที่ได้พบและ เป็นวันที่ต้องจากลาไปชั่วนิรันดร์ สายตาของมัลลิกามองไปที่ลดาที่ยืนอยู่ไม่ห่างมากนัก
“ลูกของพี่ทิมหรอหนู...” มัลลิกาส่งยิ้มให้ลดา
“ใช่แล้วคะคุณน้า...” ลดานั่งคุกเข้าข้างๆ ดวงวิญญาณน้าสาว และในใจอดเป็นห่วงพาขวัญไม่ได้
“ต่อไปนี้คงฝากหนูดูแลยัยขวัญด้วยนะจ๊ะ” มืออันเย็นเฉียบยกขึ้นมาจับแก้มลดาด้วยความเอ็นดู
“คุณน้าไม่ต้องห่วงนะคะ...หนูจะดูแลน้องขวัญให้นะคะ” เมื่อคำพูดลดาจบลง เงาตะคุ่มไกลๆ ค่อยๆ ขยับ วิญญาณนางสไบดำยืนขึ้นหลังจากถูกปืนคาบศิลา และพลังอัญมณีเพทายบนด้ามปืนยิงกระเด็นไปไกล
พัฒ และมาร์คที่ยืนดูเหตุการณ์กลับต้องใจสั่นเตรียมรับมืออีกครั้งกับวิญญาณร้ายที่ทุกคนคิดว่าถูกปลดผนึกไปแล้ว เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ย้ำก้าวเข้าใกล้ ร่างของพาขวัญ กับเสียงกระพรวนที่ดัง “กริ๊ง...กริ๊ง...” ตามจังหวะฝีเท้าที่ไม่ได้เร่งรีบ เข้าใกล้ทีละนิด ๆ
“ระวังน้องลดา!!” มาร์คที่ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ และยกปืนประทับเล็งอีกครั้ง...
“พี่มาร์คไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ...” ลดาพูด แต่สายตามองไปทางวิญญาณสไบดำของจ้าวมรกต ที่ตอนนี้เดินเข้ามาใกล้
“จ้าวใช่ไหมค่ะ” ลดาถามออกไปเพื่อความแน่ใจ
“ใช่...ข้าเอง ลาดา ไม่สิ ลดา ไม่เจอกันนานเลยหนา...” ในตาสีเขียวอมดำ ที่ดูลึกลับและสวยงามในเวลาเดียวกัน มองมาทางลดา
“นั้นสิค่ะ” ลดายิ้มกว้างออกมาด้วยความโล่งใจที่เป็นจ้าวมรกตที่ตนรู้จักคนเดิม
“แล้วน้องขวัญจะเป็นอะไรไหมค่ะ?” ลดายังคงเป็นห่วงน้องสาวของตน
“ไม่หรอก...ข้ายังไม่ได้คลายคำสาปทั้งหมดเพื่อยังคง หัวใจมรกตดวงนี้ไว้” จ้าวมรกตเข้ามาใกล้ชี้ไปที่หัวใจของพาขวัญ
“เจ้ารู้หรือไม่มัลลิกา...” จ้าวมรกตมองไปที่ร่างวิญญาณที่ค่อย ๆ สลายไปของมัลลิกา
“ว่าวิญญาณไม่ควรที่จะขอสิ่งที่ไม่ควรขอกับคำสาปของมรกต...เจ้าเกิดความโลภ ที่อยากให้ลูกของเจ้ามีชีวิต จนทำให้อัญมณีตอบสนองกับดวงวิญญาณของเจ้า...” จ้าวมรกตถอนหายใจยาว
“และพวกเจ้ายังรั้งวิญญาณเจ้าไว้กับกระพรวนขวาข้างนี้อีก”
“ตอนนั้นเป็นข้าเองที่ไม่ได้เตือนพวกเจ้าให้ชัดเจน จนเรื่องมันบานปลายมาถึงเพลานี้”
“ข้าขอโทษจากใจจริง...” จ้าวมรกต ลูบศีรษะพาขวัญที่นอนไม่ได้สติบนตักของมัลลิกาอย่างอ่อนโยน
“แล้วเราต้องทำยังไงต่อค่ะ จ้าว...” ลดาถามออกไปกลัวจะไม่ทันการ
“ก่อนที่เจ้าจะมาข้าได้บอก ป้าจี๊ดของพวกเจ้าไว้แล้ว เรื่องหลังจากหยุดคำสาปได้สำเร็จ ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง” จ้าวมรกตมองไปยังทางเข้าที่คณะเดินผ่านมา และค่อย ๆ ยกมือขึ้นช้า ๆ จนถึงระดับหนึ่งแล้ว ปลายนิ้วอันเรียวเล็ก โพกสะบัดกลางอากาศ หมอกที่ตอนแรกรายล้อมปราสาทไว้ ค่อย แยกออกจนเปิดเป็นทางกว้าง
เสียงผู้คนค่อย ๆ ทยอยเข้ามาจากปลายสุดของสายหมอกมุ่งเข้ามาทางปราสาทโบราณแห่งนี้ “ขวัญ...ลดา...” เสียงเรียกของชายแก่ ตะโกนขึ้นมาจากด้านล่างของบันได้ปราสาท
“คุณตา...” ลดามองเห็นธราเทพที่มาพร้อมกับผู้ติดตามหลายสิบคน
“ลดา ตามาช่วยแล้ว ขวัญเป็นยังไงบ้าง...” ธราเทพรีบวิ่งจนมาถึง ที่นั้น แต่สายตากลับไปสะดุดอยู่กับจ้าวมรกต ที่ร่างวิญญาณเริ่มกลับมามีสีสัน ไม่เหมือนก่อนที่ดำมืดจนน่ากลัว
“เจ้ามาแล้วรึ...” จ้าวมรกตมองร่างกายของตน
“ทำตามที่ป้าจี๊ดบอกแล้วใช่หรือไม่...” จ้าวมรกตจ้องมองไปที่ธราเทพ
“เรียบร้อยครับเตรียมไว้หมดแล้ว เหลือเพียงพา เด็กคนนี้ไปครับจ้าวมรกต...” ธราเทพตอบกลับจ้าวมรกตที่ยังคงเป็นห่วงพาขวัญอยู่
“เอาล่ะรีบไปเถอะ พวกเจ้า...ข้ารั้งไว้อีกไม่นานหรอกหนา...”
“รีบไปไหนค่ะ จ้าว...คุณตา...” ลดาที่ส่งสัยไม่แพ้กัน กับพัฒ และมาร์ค จ้าวมรกตมองดูทั้งสาม
“ก็เปลี่ยนหัวใจให้เป็นดั่งที่ควรจะเป็นไงเล่า...” จ้าวมรกตอธิบาย แต่เหมือนจะยังไม่เป็นผล นิ้วชี้ไปที่หน้าอกด้านซ้ายของพาขวัญ
“หัวใจของพาขวัญเป็นสิ่งที่เกิดจากคำสาปของข้า...หากไร้ซึ่งคำสาป สิ่งที่ต้องหายไปก็คือ หัวใจดวงนี้ยังไงล่ะ” จ้าวมรกต อธิบายในที่สุดทุกคนก็รับรู้และเข้าใจพร้อมกัน
“ไปเถอะ...รีบไป...” เสียงสุดท้ายของจ้าวมรกต ดังขึ้นก่อนจะอธานหายไปเหลือเพียงเสียงลอยทั่วอากาศ
“ส่วนเจ้ามัลลิกา อีกไม่นานคงสลายตามอายุขัยเจ้า...จงอยู่กับลูกเจ้าให้ดีหนา...ทำให้ที่รักของข้าไม่รู้สึกโดดเดี่ยวในเพลาที่ยังไม่ได้สตินี้...แล้วข้าจะกลับไปเคียงคู่ลูกสาวเจ้าแม้ข้าและลูกเจ้าต้องลืมเลือน...ข้าสัญญาจะตามหาพาขวัญจนพบกันอีกครา...และรักกันชั่วนิรันดร์ไม่มีสิ่งใดแยกเราห่างอีก...”
เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินตามสิ่งที่ควรจะเป็นจนเดินทางมาถึงวันที่พาขวัญตื่นจากการหลับใหลอันแสนยาวนานในครั้งนี้
“ใช่สิค่ะพี่ลดา...ขวัญเหมือนได้เจอแม่ ได้อยู่ด้วยกันนานมาก ๆ ขวัญมีความสุขมากเลยค่ะ” ลดาทำเพียงยิ้มให้น้องสาวของตน
“ดีแล้ว...” รอยยิ้มอันแสนมีความสุขของพาขวัญทำให้ลดารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ว่าเรื่องราวของคำสาปมรกต จะจบลงแล้วจริง ๆ หรือไม่อย่างไร “ก๊อก...ก๊อก...” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก...
“หลานตื่นแล้ว...คนเก่งของตา” ธราเทพเข้ากอดหลานสาวตน
“คุณตาหนูพึ่งฟื้นนะคะเนี่ย...”
“นั้นสิ ปล่อยหลานนะธราเทพ” ป้าจี๊ดที่โดนตัดหน้าที่จะเข้าไปกอดหลานรักตนจนไม่พอใจ บรรยากาศที่แสนอบอวลไปด้วยการพบเจอกันสอีกครั้งค่อย ๆ ผ่านพ้นไปอย่างรวดแร็วในอีกวัน
ณ สำนักงานฝ่ายทรัพยากรโรงแรม ในการดูแลของ พาขวัญ ของธุรกิจยักษ์ใหญ่ของ P.J.P.Group พาขวัญเดินเข้าประตูทางเข้าสำนักงานใหญ่ เมื่อเหล่าพนักงานภายใต้การดูแลของพาขวัญได้เห็นประธานสาวของพวกตน หายดีจากอาการล้มป่วย กลับมาทำงานได้แล้ว...
“ยินดีต้อนรับกลับครับ/ค่ะ ท่านประธาน” เสียงเหล่าพนักงานกล่าวต้อนรับโดยพร้อมเพียงกัน
“ขอบคุณนะคะทุกคน ต่อไปนี้คงต้องพึ่งทุกคนอีกมาก คงต้องรบกวนทุกคนแล้วนะคะ” พาขวัญยิ้มกล่าวสั่น ๆ ก่อนจะหันหลังไปมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของตนเองที่ห่างหายไปเป็นเวลานาน
ภายในห้องที่ดูหรูหรา และกองเอกสารที่กองไว้เป็นภูเขาที่รอให้ตรวจสอบ และอนุมัติการจัดสร้าง บำรุง และโครงการที่ไว้ดึงดูดลูกค้า และอื่น ๆ อีกมากมายนับไม่ถ้วน
“ตายแน่อีขวัญ...” เมื่อไร้ผู้คนและนั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง หญิงสาวคนเดิมก็ออกจากลุคประธานสาวที่สวย และเก่งก็หายไปจนหมดสิ้น “ก๊อก...ก๊อก...” เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ท่านประธานค่ะเลขาที่ท่านนัดมาสัมภาษณ์ มากันพร้อมแล้วค่ะ” หญิงแย้มพนักงานบริษัทฝ่ายการตลาดที่มาทำหน้าที่เลขาให้ชั่วคราวแจ้งพาขวัญทราบ
“ให้เข้ามาหาขวัญทีละคนได้แล้วค่ะพี่แย้ม เดี๋ยวขวัญสัมภาษณ์เองค่ะ”
“ได้ค่ะคุณขวัญ” การสัมภาษณ์ดำเนินไปหลายสิบคน มีหลายคนที่พาขวัญรู้สึกชอบใจในทัศนคติและการทำงาน จนดำเนินมาถึงคนสุดท้าย...
“คนสุดท้ายแล้วสิน่ะ” พาขวัญยืดแขนคลายอาการเหนื่อยล้า...เสียงประตูดังขึ้นอีกครั้ง...
“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน” เสียงหญิงสาวที่ฟังดูใส และแสนหวานแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น ดังขึ้นฝั่งตรงข้ามบานประตู
“เชิญค่ะ...”
เสียงบานประตูเลื่อนเปิดออก ฝีเท้าบนส้นสูง ค่อยเดินเข้ามาทีละก้าว และหยุดอยู่ด้านตรงข้ามของโต๊ะ ยืนประชันกับพาขวัญ
“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน”
“ดิฉัน...แจสเปอร์ ยินดีที่รู้จักค่ะ”
-จบบริบูรณ์-
เจอกันใน “เพียงบุปพา”
