รัก,แฟนตาซี,ระทึกขวัญ,ครอบครัว,หญิง-หญิง,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เสียงแว่วคลอยตามลม จะหวนสู่เพลาแห่งโชคชะตา
ผู้แต่ง
แมวสลิดศรีสยาม
เรื่องย่อ
เท้าความนวนิยาย
เรื่อง ปิ่นลดา
คำสาปร้ายจากอัญมณีในป่าที่ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลได้นำกลับมาจากป่าลึกครั้งที่ได้รับว่าจ้างให้ติดตามคณะสำรวจเข้าไปยังป่าที่มีขุมสมบัติโบราณมากจะจินตนาการได้นั้น ด้วยเหตุบางอย่างทำให้ตนได้รับกล่องไม้โบราณภายใน ได้บรรจุอัญมณีหลากสีส่องประกายอันสวยงาม
แต่ทว่าในความวิจิตงดงามนั้นเองกลับแฝงไปด้วยคำสาปร้ายที่จะคอยทำร้ายผู้ที่ได้ครอบครอง ด้วยความผิดพลาดของ ธราเทพ ในอดีตที่ตนไม่ได้ตะหนักถึงคำสาปที่ติดมากับอัญมณีด้วยนั้น ธราเทพ ได้ทำเครื่องประดับตามความถนัดของตน แบ่งออกเป็นเจ็ดชนิดภายในตัวเรือนเครื่องประดับ ธราเทพได้ฝังอัญมณีคำสาปร้ายเอาไว้ เนื่องด้วย ณ ตอนนั้นตนคิดเพียงว่าเป็นสิ่งที่ล้ำค่า และได้มอบให้เหล่าลูกๆ ของตนเพื่อเป็นของขวัญแต่งงานที่ตนจะให้เหล่าลูกๆ ได้ในขณะนั้น
แต่แล้วคำสาปก็ได้เริ่มสัมแดงฤทธิ์ หลังจากที่เหล่าลูกๆ ของตนได้รับของขวัญจากผู้เป็นพ่อในพิธีแต่งงาน และได้แยกย้ายไปมีครอบครัวของตน ทำให้ธราเทพ ไม่ได้รับรู้ถึงคำสาปร้ายที่เริ่มทำลายลูกของตนเองทีละนิด จนกระทั่งใช้เวลาหลายสิบปีที่ผู้เป็นพ่อถึงจะรับรู้ความผิดพลาดที่ได้ทำลงไป
ธราเทพ ได้มอบหมายให้หลานข้างกายอย่าง คิรัน ลูกชายของลูกคนสุดท้อง ออกตาหาเหล่าครอบครัวของลูกสาวทั้งหก ของตนที่แยกย้ายในที่ต่างกัน ด้วยความหวังที่ว่าเหตุการณ์จะไม่เลวร้ายไปมากกว่านี้ จนในที่สุดก็ได้พบกับหนึ่งในลูกสาวของตน นั้นคือ “ทิมพิกา” ที่ได้ย้ายขึ้นมาเชียงรายตามผู้เป็นสามีของตน กว่าที่คิรันจะพบ ก็สายเกินไป ทิมพิกา ได้มอบ ปิ่นปักผมที่มีอัญมณีทับทิมสีแดงสด ให้กับ “ลดา” ลูกสาวอันเป็นที่รักไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้คำสาปได้ผูกมัดกับ ลดา ผู้เป็นลูกสาวของตน และโชคชะตาได้ชี้นำให้ได้รับรู้ถึงเรื่องราวบางอย่างของความลับของอัญมณีเหล่านั้น...
นิยายชุด ปริญธิดา เรื่อง แว่วพาขวัญ เป็นเนื้อหาที่สองในนิยายทั้งเจ็ดเรื่อง เรื่องราวจะเล่าถึงหญิงสาวนามว่าพาขวัญ ที่ได้รับกระพรวนที่ฝังอัญมณีมรกต ที่ได้รับสืบทอดมาจากมลิกา แม่ของตนตั้งแต่ยังเด็ก ซึ่งเรื่องราวกับต้องเข้าไปพัวพันกับความลับบางอย่างที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับ จ้าวมรกต...
*สามารถอ่านฟรี ตั้งแต่ตอนที่ ๑ ถึงตอนที่ ๓๙*
*ตอนจบ สงวนราคา ๕ เหรียญทอง*
- ทั้งนี้เราขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนใจในนิยายของเรา -
คำเตือน
เนื้อหาภายในนิยายเกิดจากจินตนาของผู้เขียนมิได้อ้างอิงถึงบุคคลภายนอกแต่อย่างใดชื่อตัวละคร และสถานที่
หากพาดพิงหรือกล่าวถึงต่อบุคคลในชีวิตจริงทางทีมงานขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
แว่วพาขวัญ
ผู้เขียน : แมวสลิดศรีสยาม
เผยแพร่ครั้งแรก : พฤษจิกายน ๒๕๖๘
© สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ.๒๕๕๘
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือหรือคัดลอกเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใดเพื่อสร้างฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น
เรียบเรียง : แมวสลิดศรีสยาม
ออกแบบปก : แมวสลิดศรีสยาม รูปเล่ม : แมวสลิดศรีสยาม
๑๑
ภายในอุโมงค์สถานีลับแลที่อบอวลไปด้วยไอสังหารและแสงสีเขียวเรืองรอง พาขวัญ และ แจสเปอร์ บุกเข้าไปถึงตัว บุปผา ที่ถูกโซ่ตรวนสีแดงเข้มพันธนาการไว้แน่น เด็กสาวตรงหน้านั่งสั่นเทาด้วยความกลัว ขณะเดียวกันอัญมณีสีชมพูบนสร้อยคอของเธอ แสงสีชมพูเริ่มหม่นแสงลงทุกขณะ
"ถอยไปจากน้องฉัน!" พาขวัญเหวี่ยงกระพรวนมรกต สร้างคลื่นกระแทกใส่เหล่าลูกสมุนของพิรัตน แต่ร่างกายของแจสเปอร์กลับเริ่มสั่นไหวและพร่ามัวเหมือนสัญญาณที่กำลังจะดับ
"ท่านประธาน... พลังในมิตินี้... ดิฉันเริ่มไม่ไหวแล้ว..."
ในจังหวะที่เงามืดพุ่งเข้าใส่แจสเปอร์ แสงสีแดงเจิดจ้าจาก ปิ่นปักสีเงิน พร้อมกับอัญมณีทับทิม ก็พุ่งทะลุเข้ามาปักลงบนพื้นหินเบื้องหน้าแจสเปอร์พอดี พลังงานความร้อนจากทับทิมระเบิดออกจนกลุ่มเงารอบ ๆ บริเวณ กระเด็นไปคนละทิศทาง
ลดา เดินก้าวออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาของเธอที่มองผ่านอัญมณีทับทิมไม่ได้เห็นเพียงปัจจุบัน แต่มันกำลังสั่นสะท้อนกับภาพในอดีตที่เธอเคยประสบมา พาขวัญหันขวับมามองพี่สาวของตนที่ก้าวเดินผ่าเงามืดมายังตน
“เลิกปิดบังตัวเองดีกว่าไหมคะ? คุณแจสเปอร์ ไม่สิดิฉันต้องเรียกท่านว่า จ้าวมรกต ถึงจะถูกสินะคะ”
"พี่ลดา... พูดอะไรคะ? แจสเปอร์ จะเป็นจ้าว...ได้ยังไงคะพี่ลดา" ลดาสบตาแจสเปอร์พลางขยับปิ่นปักผมมาเสียบกลับมวยผมของตน
"ตอนที่พี่ใช้พลังทับทิมย้อนอดีตตอนที่พี่หมดสติไป พี่เคยข้ามผ่านกาลเวลาไปเห็นภาพเหตุการณ์ในตำนานมรกต พี่จำใบหน้านั้นได้แม่นยำ... ใบหน้าที่งดงามดั่งเทพธิดาแต่เปี่ยม ด้วยอำนาจสั่งการมิติลับแลทั้งหมด ใบหน้าของจ้าวมรกตที่ปกครองดินแดนนี้คือใบหน้าเดียวกับเธอ แจสเปอร์!" แจสเปอร์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ รัศมีสีเขียวรอบตัวเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแรงเป็นความสุขุมลุ่มลึก
"สมกับเป็นทายาทผู้ครองทับทิม... คุณลดาจำดิฉันได้จริงๆ สินะคะ"
"หมายความว่ายังไงแจสเปอร์?" พาขวัญยังคงสับสนกับบทสนทนาที่ได้ยิน
"คุณแจสเปอร์คือ จ้าวมรกต เจ้าของมิตินี้งั้นเหรอคะ?" แจสเปอร์หันมายิ้มให้พาขวัญ
"ดิฉันคือผู้ที่สละบัลลังก์เพื่อมาตามหาท่านค่ะ... ท่านประธาน" แจสเปอร์ก้มหน้าลงมาใกล้พาขวัญ
"ในอดีตชาติที่ลดาไปเห็น ดิฉันคือจ้าวมรกตที่เลือกจะผนึกดวงจิตตัวเองไว้ในกระพรวนเพื่อรอคอยการกลับมาของคนของโชคชะตา แต่กฎของเมืองลับแลที่ไม่อาจเลี่ยงนั้น เมื่อใดที่เจ้าของมิติจะกลับมามีกายหยาบ ความทรงจำในฐานะผู้ปกครองและทุกความรู้สึกที่มีต่อมนุษย์ผู้เป็นที่รัก จะต้องถูกลบเลือนเพื่อความยุติธรรมของมิติและดินแดนลับแล"
"เรื่องตำแหน่งใหญ่โตเอาไว้ก่อน! ช่วยบุปผาก่อนเถอะ!" พัฒ ตะโกนบอกขณะรัวกระสุนอาคมสกัดกั้นสมุนของพิรัตนนที่เริ่มดาหน้าเข้ามามากขึ้น เสียงปืนทำให้ทั้งสามที่ตกอยู่ในภวังค์ของบทสนทนาได้กลับมามองเหตุการณ์ในปัจจุบัน...
บุปผา ที่เริ่มได้สติจากการเห็นที่ทุกคนต่างพยายามช่วยเธอตรงหน้า ต่างมองเหตุการณ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจใช้พลังคิวปิดที่เหลือเพียงน้อยนิดกระตุ้น อัญมณีแซฟไฟร์สีชมพู บนสร้อยคอจนแสงสีชมพูพุ่งออกมาเชื่อมด้ายแดงระหว่างพาขวัญและแจสเปอร์ "ความรัก... ของพี่... คือกุญแจ... ช่วยหนูด้วย!"
พลังสีชมพูของบุปผาช่วยประสานรอยร้าวในจิตใจของแจสเปอร์ ทำให้ร่างของเธอเลิกสั่นไหวชั่วคราว ด้ายแดงที่ผูกพันคนทั้งสองแข็งแกร่งขึ้นจนแสงสีชมพูลอยรอบ ๆ ตัวเหมือนดังเกราะที่คอยคุ้มครองทั้งคู่
"ไม่ว่าคุณแจสเปอร์จะเป็นจ้าวมรกต หรือเป็นใครในอดีต แต่ในตอนนี้เธอคือคนที่ฉันรัก!" เสียงในใจพาขวัญดังขึ้น ก่อนจะจับมือแจสเปอร์ไว้แน่น พลังสีเขียวจากจ้าวมรกตและสีชมพูจากบุปผาหลอมรวมกันเข้าสู่กระพรวนมรกต
พาขวัญฟาดกระพรวนเข้าใส่โซ่ตรวนสีแดงเข้ม ตรงหน้าอย่างแรง เสียงดังกังวานสะท้านไปทั้งมิติ โซ่ตรวนแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวของควันดำ ร่างของบุปผาถูกปลดปล่อยเข้าสู่อ้อมกอดของพาขวัญ และพี่น้องปริญรัตนได้สำเร็จ
แต่ทว่า... ทันทีที่บุปผาเป็นอิสระ เพดานอุโมงค์ก็เริ่มพังทลายลง พร้อมเสียงหัวเราะเยาะของพิรัตนนที่ดังมาตามลม "ช่วยกันได้ก็ดี! แต่ยิ่งพวกแกใช้พลังของจ้าวมรกตมากเท่าไหร่ นาฬิกาทรายแห่งความทรงจำก็จะยิ่งไหลเร็วขึ้นเท่านั้น... เตรียมบอกลากันได้เลย!"
แจสเปอร์มองมือตัวเองที่เริ่มกลายเป็นผลึกสีเขียวช้าๆ แววตาของเธอเริ่มมีความว่างเปล่าปรากฏขึ้นทีละนิด... การลืมเลือนเริ่มต้นขึ้นแล้ว