รัก,แฟนตาซี,ระทึกขวัญ,ครอบครัว,หญิง-หญิง,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
๒
“พี่รู้ว่าเรื่องต้องไม่ง่าย แถมอันตรายแน่นอน...” คิรันมองไปที่พาขวัญที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
“ขวัญทราบค่ะ พี่คิรัน...ขวัญเตรียมใจไว้แล้วว่าสักวันก็ต้องเจอเรื่องราวแบบนี้ ขวัญพร้อมแล้วค่ะ...” พาขวัญยิ้มออกมาแสดงถึงการยอมรับ และเตรียมใจกับการเผชิญหน้ากับคำสาปบ้าๆ นี้
“เรามาพยายามไปด้วยกันนะน้องขวัญ...จริงสิคุณเมฆาเหตุผลที่คุณมาที่นี่ คงไม่ได้มาแค่บอกพวกเราเรื่องที่คุณเป็นลูกหลานของคนในเมืองลับแลถูกต้องไหมครับ?” คิรันมองไปที่เมฆา
“แน่นอนครับ...ผมมีสิ่งที่จะให้พวกคุณช่วยอยู่”
”ผมจะช่วยพวกคุณปลดผนึกคำสาป และแก้ไขคำสาปมรกตให้พวกคุณ แต่ในทางกลับกันพวกคุณต้องช่วยผมตามหาแดนลับแล และคืนชีพจ้าวมรกต ที่ถูกผนึกไว้เช่นเดียวกันครับ...” เมฆาหันมายิ้มให้พาขวัญ
“เป็นอันตกลงตามนี้...หลานว่ายังไงบ้าง ขวัญ...” ธราเทพถามคำถามไปยังหลานสาวของตน ในขณะเดียวกันพาขวัญที่กำลังระแวงคิรันด้วยท่าทีที่มันลงตัวพอดีจนจะปักใจเชื่อได้ทั้งธราเทพ คิรัน รวมถึงเมฆา ที่เป็นชายแปลกหน้าท่าทางเจ้าเล่ห์ที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไปมากนัก...พาขวัญถอนหายใจ
“ค่ะ...ขวัญตกลงตามนี้ค่ะ...คุณตา” พาขวัญจ้องไปที่คิรัน แต่อาการพี่ชายของตนที่หลบสายตาเหมือนรู้ตัวว่าน้องสาวของตนที่เริ่มสงสัยแล้ว ด้วยท่าทีน้องสาวเมื่อครู่ คิรันจึงเปลี่ยนประเด็นไปทันที...
“จริงสิ...เลขาของน้องขวัญที่พี่หามาให้เหมือนจะมาถึงแล้ว...” เสียงเปิดประตูค่อยๆ เปิดกว้างออก บุคคลที่ก้าวเท้าเข้ามาหลังบานประตู ทำให้เห็นรูปร่างหญิงสาวสวมชุดสูทและกระโปรงสีดำสนิทก้าวเดินพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้น สาวสวยที่จะมาเป็นเลขา ก้าวเดินสาดสายตาไปรอบๆ ห้องจนทั่ว และสายตานั้นหยุดลงที่พาขวัญ พร้อมรอยยิ้มและแววตาที่แสนหวยหา...
“ในที่สุดเราก็ได้พบกันนะคะ ท่านประธาน”
“คนสวย...” พาขวัญจ้องมองไปที่เลขาที่พี่ชายได้จัดหามาให้ด้วยความสงสัย และประโยคคำทักทายที่ดูเหมือนกำลังหยอกเย้าตนอยู่...
“สะ...สวัสดีคะ” พาขวัญตอบกลับ...กับความรู้สึกประหลาดใจกับความเป็นกันเองมากเกินไปทั้ง เมฆา และสาวงามที่อยู่ตรงหน้า...
“ดิฉันขอแนะนำตัวค่ะ...ดิฉันแจสเปอร์ ตั้งแต่วันนี้ไปจะมารับหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัวของ คุณพาขวัญค่ะ...” แจสเปอร์ทักทายทุกคนเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียดนี้ทันที และเหมือนจะได้ผล...
“เอาล่ะต่อไป ผมขอเริ่มการอธิบายแผนการต่อจากนี้...โดยเราจะตามหาผนึกของโบราณโดยจะไปในนาม โครงการขยายโรงแรมระดับสุดหรู กับโปรเจคที่ผู้บริหารได้ลงมติกันแล้ว ในนาม Emerald Trail”
“ชื่อโบราณมาก...” ลดาพูดแทรกก่อนจะมองไปที่ธราเทพ
“คิรันโน่นมันตั้งเอง...ตาไม่เกี่ยว” ธราเทพยักไหล่ ส่วนพาขวัญได้แต่ยิ้มเจื่อนกับชื่อนี้
“อะแฮ่ม...โดยแผนการของเราคือจะส่งทั้งสามคน คือพาขวัญ แจสเปอร์ และเมฆา เดินทางไปยังโรงแรมเหล่านั้นล่วงหน้า โดยจะแจ้งว่าเป็นการเดินทางไปตรวจสอบความเรียบร้อย และตรวจสอบแผนดำเนินการแต่ละแห่ง ในขณะเดียวกันจะเป็นการตามหาของผนึกเหล่านั้นด้วย โดยโรงแรมแรกที่จะเดินทางไปคือ โรงแรมธาราพันปี ที่จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อค้นหา กำไลแก้วมายา ผนึกชิ้นแรก...” หลังจากคิรันอธิบายแผนการเสร็จสิ้น ด้วยความเหนื่อยล้า จึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ก่อนที่พาขวัญจะก้าวออกจากห้องนั้น ได้หันหลังกลับมามองไปที่ คิรัน และเมฆาอีกครั้งที่ยังอยู่ภายในห้อง
“บังเอิญจังนะคะ...คุณคิรัน” พาขวัญจ้องครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหลือไว้เพียงเมฆา และคิรันเท่านั้น
แสงไฟภายในห้องสุดหรูหราถูกลดความสว่างลง เมฆาในชุดลำลองยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่าง ขณะที่คิรันนั่งไขว่ห้างอย่างสงบนิ่งบนโซฟาหรู และลูบ แหวนนิล สีดำสนิทที่นิ้วชี้ช้า ๆ
"คุณคิรันคุณวางแผนให้ ท่านผู้นั้น ใกล้ชิดคุณพาขวัญเกินไปแล้วนะครับ อย่าลืมสิว่าจิตดั้งเดิมของท่านถูกผนึกไว้ในอัญมณีมรกตบนกระพรวนซ้ายของคุณพาขวัญ และพลังงานที่หลงเหลืออยู่ในร่างนั้นก็รุนแรงเกินกว่าจะคาดเดาได้น่ะครับ"
"ยิ่งท่านดูดซับพลังจากการปลดผนึกวิญญาณไปเรื่อยๆ จิตแห่งความแค้นดั้งเดิมก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ถ้าคุณควบคุมท่านไม่ได้... ท่านประธานอาจตกอยู่ในอันตรายผมเตือนคุณไว้ก่อนที่มันจะสายเกินไป" คิรันเงยหน้าขึ้นมองเมฆาด้วยรอยยิ้มที่ดูสุขุมและท่าทางที่ดูมั่นใจเป็นอย่างมาก
"ใจเย็นก่อนสิครับคุณเมฆา...คุณกลัวว่าท่านผู้นั้นจะกลับมาทำร้ายน้องสาวผม หรือกลัวว่าคุณแจสเปอร์จะหลงเสน่ห์พาขวัญจนลืมทำภารกิจกันแน่?"
"ผมรู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ ผมคือคนเดียวที่ได้รับมอบหมายให้ช่วยเหลือพวกคุณ และให้แน่ใจว่าการฟื้นคืนชีพนี้จะเป็นไปอย่างสมบูรณ์ และราบรื่นที่สุด" เมฆาถอนหายใจเฮือกใหญ่กับคำพูดของคิรัน ก่อนจะมองไปที่แหวนนิลที่คิรันสวมอยู่ที่กำลังส่องแสงสีม่วงจางๆ อยู่
"นั่นหรอครับแหวนนิลที่ว่า..." เมฆาจ้องมองไม่ละสายตา
"คุณแน่ใจหรอว่ามันจะควบคุมพลังของท่านได้? ท่านไม่ใช่สิ่งที่คุณจะควบคุมได้นะครับคุณคิรัน" คิรัน ยื่นมือออกไปเล็กน้อย แหวนนิลบนนิ้วชี้เปล่งแสงสีดำทึบออกมาเพียงวูบเดียว
"แหวนวงนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยหินนิลที่สะสมพลังงานมานับพันปี และถูกตอกย้ำด้วยคาถาโบราณของเมืองลับแลของพวกคุณ พลังของ อัญมณีนิล เม็ดนี้ไม่ได้มีเพียงพลังที่ใช้ระงับคำสาปของอัญมณีเม็ดอื่น และตามใช้ตามหาอัญมณีเม็ดอื่นเท่านั้น แต่มันยังมีพลัง การควบคุมขอบเขต..."
"ตราบใดที่แหวนวงนี้ยังอยู่กับผม ผมสามารถควบคุม ขอบเขตพลังงาน ให้อยู่ในระดับที่เราสามารถควบคุมได้ และยังให้ท่านผู้นั้นมีสติในการควบคุมตัวตนนี้ได้ด้วย เพื่อให้ แจสเปอร์ คงสภาพเป็นมนุษย์ที่มีเพียงความทรงจำเลือนลางจากอดีต และทำหน้าที่ตามแผนของเราได้..." คิรันกล่าว
"แล้วเรื่องที่คุณให้ท่านใกล้ชิดคุณพาขวัญล่ะ? คุณ...รู้ว่าท่านเริ่มสนใจในตัวของคุณพาขวัญจริง ๆ ใช่ไหม" คิรัน ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"ความรักและความผูกพัน...มันคือ การปลดผนึก ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมนุษย์...ถ้า ท่าน สร้างความรู้สึกที่แท้จริงกับ ผู้ถือครองคำสาปมรกต ... มันก็จะช่วยยับยั้งจิตชั่วร้าย ของคำสาปดั้งเดิมที่อยู่ในอัญมณีมรกตกระพรวนข้างขวาของพาขวัญได้ เมื่อจิตวิญญาณทั้งยี่สิบดวงรวมกันจนครบ..."
"ท่านจะได้ร่างที่สมบูรณ์กลับไป และเราก็จะพบทางเข้าของเมืองลับแลที่รุ่งเรืองแห่งนั้น ตามความต้องการของคุณ โดยปราศจากจิตแห่งความแค้นโบราณ ไงล่ะครับคุณเมฆา และนั่นคือแผนการที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้วในตอนนี้..." เมื่อฟังแผนการของคิรันแล้ว เมฆาทำได้เพียงถอนหายใจยาว
"หวังว่าแผนการที่ใช้ความรู้สึกของคนอื่นเป็นเครื่องมือของคุณ...จะไม่ทำให้ทุกอย่างพังนะคุณคิรัน เพราะผมรู้สึกว่าพลังของ มรกต และ นิล กำลังก่อตัว... และเราไม่ได้เป็นคนเดียวที่กำลังเคลื่อนไหวในตอนนี้ คุณเองก็รู้สึกได้ใช่ไหม คุณคิรัน" คิรัน หันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
"รู้สิครับ...ผมรู้ดี พิรัตน ก็กำลังเคลื่อนไหวด้วยพลังโกเมน และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องแน่ใจว่าแจสเปอร์จะอยู่ข้างพาขวัญตลอดเวลาเพื่อปกป้องน้องสาวผม และคุณเชื่อเถอะครับ ว่าไม่มีอะไรแข็งแกร่งไปกว่าความรักเพื่อปกป้องคำสาปอีกแล้ว...เชื่อผมสิ" คิรันเก็บมือกลับมา แหวนนิลยังคงส่องประกายดำทึบ แสดงถึงพลังที่กำลังทำงานอยู่ตลอดเวลา เพื่อใช้พลังควบคุมความพลังสร้างร่างเนื้อของแจสเปอร์
หลายวันต่อมา หลังจากเรื่องราววุ่นวายที่เกิดขึ้น ณ ตึกหรูหลายสิบชั้นสูงเสียดฟ้า ของสำนักงานใหญ่ บริษัท P.J.P. Group วันนี้ภายในห้องประชุมพาขวัญ ได้ทำหน้าที่ เป็นประธานหลัก ในการประชุมของว่าที่ประธานสูงสุดฝ่ายการโรงแรม ของบริษัท ด้วยศักดิ์ยภาพที่พาขวัญพยายามศึกษามาหลายปี ได้แสดงถึงวิสัยทัศน์ ในการบริหารโครงการจัดซื้อที่มีชื่อว่า Emerald Trail จนทำให้ทุกคนในห้องประชุมยอมรับได้ระดับหนึ่ง ในระหว่างประชุมพาขวัญสัมผัสได้ถึงสายตาที่แจสเปอร์มองมาที่ตน ด้วยความปลื้มปิติ จนทำให้พาขวัญรู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก และสับสนในความรู้สึกของตนเอง
ณ คฤหาสน์ปริญรัตน
“ค่ะ...พี่ลดามีอะไรไหมคะ?” พาขวัญรับสายจากลดาที่โทรเข้ามา...
“พี่รู้สึกไม่สบายใจหนะน้องขวัญ...หลังจากที่เจอคุณแจสเปอร์...”
“ทำไมคะ?” พาขวัญถามกลับ
“ก็หลังจากที่เจอกันวันนั้น...ทับทิมบนปิ่นของพี่มันเหมือนตอบสนองกับคุณแจสเปอร์แปลก ๆ น่ะสิ...และพี่ก็รู้สึกคุ้นเคยกับคุณแจสเปอร์มาก...แต่พี่นึกไม่ออก...”
“ขวัญว่าเราอย่าเพิ่งคิดมากดีกว่านะคะ พี่ลดา”
“นั่นสิน้องขวัญ...จริงสิ พี่ว่าช่วงนี้น้องระวังคนที่เข้ามาให้มากๆ ดีกว่า และอีกอย่างยิ่งคนที่มีของวิเศษ พลังวิเศษ พวกนั้นด้วย...ถึงแม้บริษัทเราจะมีคนใช้ของพวกนั้นเยอะก็จริง แต่เราไม่รู้ว่าใครแฝงตัวเข้ามาหรือเปล่า...อย่างพี่พิรัตนน่ะสิ”
“ได้ค่ะพี่ลดา ขวัญจะระวังนะคะ...” พาขวัญยิ้มออกมา เมื่อได้ยินประโยคคำพูดที่เป็นห่วงของลดา
“พี่ไม่กวนแล้วนะ...รักนะน้องขวัญ”
“รักเหมือนกันค่ะ...พี่ลดา”
ในขณะเดียวกัน พิรัตน วางสายโทรศัพท์ลง ก่อนจะยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย
“Emerald Trail หรอ...ฮึ…” พิรัตนยื่นมือไปจับบางอย่าง ทำให้เห็นว่าสิ่งที่มือจับอยู่เป็นศีรษะของหญิงสาวที่กำลังพยายามขัดขืน ออกจากมือของพิรัตน แสงสีแดงเข้มสาดส่องออกมาจากอัญมณีโกเมน ร่างวิญญาณนิ่งสงบลง พร้อมกับดวงตาสีแดงก่ำส่องประกายในความมืด
“มึงไปรอพวกมันที่โรงแรม...” วิญญาณได้รับคำสั่งดังกล่าวก่อนจะหายตัวไปในความมืด ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของ พิรัตนท่ามกลางความมืดมิด...
