รัก,แฟนตาซี,ระทึกขวัญ,ครอบครัว,หญิง-หญิง,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
๑
เมื่อสายตาของพาขวัญมองไปที่กระพรวนที่อยู่ในมือทุกอย่างช่างเหมือนกับ อีกวงที่ตนเองมี เมื่อมองลึกเข้าไปในอัญมณีมรกตที่ประดับบนตัวเรือนเหมือนตกมนต์สะกดบางอย่าง ทุกอย่างเงียบสงัดดั่งสติถูกดึงเข้าไปในแสงสีเขียวรำไรที่เปล่งออกมาเนืองๆ...
“กระพรวนวงนี้คืออะไรคะ คุณตา...ทำไม...มันเหมือนกับของที่ขวัญมีเลย...” พาขวัญถามไปยังธราเทพกับอาการสั่นกลัวที่ทำให้หวนคิดถึงเรื่องราวเมื่อครู่
“กระพรวนวงนั้น...หรือว่า...” ไม่ทันจบประโยค แสงสีดำปริศนาพุ่งเข้าสู่อัญมณีมรกต บนกระพรวนที่ถืออยู่ในมือของพาขวัญ เมื่อแสงสีดำหายเข้าไปใน แสงสีเขียวปนดำของทั้งสองเม็ดเริ่มส่องประกายฟุ้งอยู่ทั่วอากาศรอบตัวพาขวัญ
ด้วยความตกใจ ธราเทพได้สั่งให้บอดี้การ์ดเคลียร์พื้นที่นำคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากบริเวณห้องจัดเลี้ยงเพื่อกันความลับที่ตระกูลต้องเผชิญ และเป็นเวลาประจวบเหมาะกับงานเลี้ยงถึงเวลาสิ้นสุดพอดี ด้วยการอ้างเหตุการณ์ความปลอดภัย เมื่อบรรดานักข่าวและมวลชนต่างทยอยออกนอกพื้นที่พอสมควรจนบางตา
“ตาว่าเราย้ายที่คุยกันดีกว่า...” ธราเทพได้ให้เลขาจัดเตรียมห้องชุดพิเศษเพื่อปรึกษาเรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้โดยเฉพาะ กับการเริ่มต้นคำสาปของอัญมณีมรกต
เมื่อทุกคนเข้ามาในห้องครบจนหมด เมื่อเลขาของธราเทพได้เดินออกจากห้องพร้อมปิดประตูจนสนิท ภายในห้องมีธราเทพ พาขวัญ ลดา พัฒ และป้าจี๊ด แต่ไม่นานนัก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเดินเข้ามาใกล้กับห้องที่ทุกคนอยู่ ณ เวลานี้ ไม่นานนักเสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับมือของชายหนุ่มที่สวมแหวนเงินประดับด้วยอัญมณีนิลสีดำเข้มค่อยๆ เปิดประตูเข้ามา ทุกสายตาจ้องไปยังบุคคลที่เดินเข้ามาหลังบานประตูนั้น และเป็นอย่างที่คิด ศหรัญ หรือคิรัน เดินเข้ามาภายในห้อง ด้วยท่าทีสุขุม พร้อมกับศิตา เลขาข้างกายที่ติดตามไม่ห่าง ไม่ช้าคิรัน รีบเดินเข้าไปหาพาขวัญด้วยความเป็นห่วง แม้พาขวัญไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ เป็นเพียงลูกพี่ลูกน้อง แต่เวลานี้ด้วยความสนิท ไม่ต่างจากพี่น้องกันจริงๆ
“น้องเป็นอะไรไหม...ขวัญ” คิรันมองไปทั่ว รอบๆ ตัวพาขวัญ ด้วยความเป็นห่วง
“ขวัญไม่เป็นอะไรคะ...พี่คิรัน” พาขวัญยิ้มและตอบกลับ เมื่อเห็นท่าทีแบบนั้นของคิรัน
“มาดูนี้สิ...คิรัน” เสียงธราเทพดังขึ้นที่ด้านในสุดของห้อง
คิรัน เดินไปหาธราเทพตามเสียงเรียก เมื่อเดินถึงยังด้านหน้าโต๊ะที่ตานั่งอยู่ สายตาจ้องมองไปบนโต๊ะตรงหน้า มีกระพรวนสีเงินวางอยู่ วงหนึ่งมีอัญมณีมรกตสีเขียวประดับไว้ แต่อีกวงแม้ตัวเรือนจะคล้ายกัน แต่สิ่งที่แตกต่างคืออัญมณีมรกตสีดำสนิท และเมื่อจ้องเข้าไปเหมือนเห็นควันสีดำลอยวนไปมาด้านในเหมือนจะอยากพุ่งออกมาจากตัวอัญมณี
“นี่หรือว่าจะเป็นอีกวง...ที่ตาบอกผม...”
“ใช่แล้ว เป็นอีกวงที่ได้ทำให้ มัลลิกา ป้าของแกไงล่ะ...” บรรยากาศภายในห้องเงียบลงฉับพลันเมื่อได้ยินสิ่งที่ธราเทพพูดออกมา แต่ใช่ว่าจะมีเพียงธราเทพที่รู้ ป้าจี๊ดที่ยืนอยู่ข้างๆ พาขวัญหลานสาวของตนไม่มีท่าทีตกใจเหมือนรู้ที่มาของกระพรวนอยู่แล้ว
“เมื่อครั้งที่ตาได้ออกสำรวจป่า...” ธราเทพได้เล่าเรื่องราวที่ตนได้พบเจอกับกล่องที่ใส่อัญมณีทั้งเจ็ดชนิดไว้และนำกลับมาทำเครื่องประดับให้เหล่าลูกทั้งเจ็ดของตน เป็นของขวัญในพิธีแต่งงานนั้น...
“จนตามารู้ทีหลังว่าอัญมณีมรกต ที่มีอยู่ด้วยกันสองเม็ด มันเป็นเครื่องมือในการปลดผนึกเหล่าดวงวิญญาณร้ายที่ถูกกักขังในพิธีกรรมบางอย่างในอดีต...โดยผู้ที่ทำเช่นนั้นคือ จ้าวมรกต ด้วยเหตุบางอย่างที่เราไม่อาจจะรับรู้ได้ ว่ากันว่าภายในอัญมณีสีดำเม็ดนั้น จะเป็นกุญแจในการฟื้นคืนชีพจ้าวมรกต และพิธีการสำหรับเปิดประตูเข้าสู่เมืองลึกลับ ที่เราต่างเล่ากันปากต่อปากว่า เมืองลับแล...” เมื่อสิ้นสุดเรื่องราวของธราเทพ พาขวัญรับรู้ได้ทันทีว่าคำสาปที่ต้องพบเจอ อาจจะไม่ใช่คำสาปสะกดผู้คน หรือคำสาปล่อลวงให้มัวเมาในอำนาจแต่อย่างใด หากเป็นการเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องเหนือธรรมชาติโดยตรง...
ทุกคนต้องหลุดโฟกัส...เมื่อด้านนอกห้องมีเสียงเอะอะโวยวาย ดังเข้ามาภายในห้อง ทำลายบรรยากาศตึงเครียด ธราเทพหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา...
“ด้านนอกเกิดอะไรขึ้น…” เสียงวิทยุส่งสัญญาณถึงปลายสาย
“มีชายไม่ทราบที่มากำลังมุ่งหน้า...ไปยังห้องท่านประธานครับ...” เสียงตอบกลับดังขึ้นแต่ไม่นานนัก เสียงรีบเร่งเปิดประตูเข้ามา “ปั้ง!!!” พร้อมกับร่างชายหนุ่มที่ไม่รู้จักพุ่งเข้ามาภายในห้องสุดกำลัง ไม่นานนักเหล่าบอดี้การ์ดที่ตามมารีบรุดกันเข้ามาภายในห้องเพื่อจับตัวชายคนนั้น...
“ปล่อยก่อน...” ธราเทพมองไปยังชายหนุ่มชุดสีดำที่ถูกบอดี้การ์ดจับนอนลงกับพื้น แต่สิ่งที่ทำให้ธราเทพสะดุดตานั้นก็คือ สร้อยเฉลวที่ดูเก่าแก่ทำมาจากไม้และแร่เงินห้อยอยู่บนคอของชายหนุ่ม ทั้งสองสบสายตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ธราเทพจะสั่งให้บอดี้การ์ดปล่อยตัวและออกจากห้องไป...
“เอ็งเป็นใครล่ะพ่อหนุ่ม...มีธุระอะไรถึงได้รีบร้อนแบบนี้” ธราเทพถามไปยังชายหนุ่มที่ล้มนอนอยู่บนพื้นตรงหน้า
“ผมชื่อเมฆาครับ...ท่านประธาน” เมฆากวาดสายตาไปรอบๆ จนสะดุดที่พาขวัญ พร้อมกับขยิบตาให้พาขวัญ เมื่อเห็นเช่นนั้นพาขวัญตกใจและสงสัยว่าเป็นใครกันแน่...
“ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ...ผมคือลูกหลานที่ได้รับสืบทอดทางสายเลือดหรือแม้กระทั้งสิ่งลี้ลับต่างๆ ของเมืองลับแลครับ” หลังจากทุกคนในห้องได้ยินสิ่งที่เมฆาพูดออกมา ทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบสงัดกว่าเดิม
“จริงสิครับ...ผมต้องบอกไว้ก่อน...ว่าผมได้ถูกมอบหมายให้เฝ้าดูตระกูลปริญรัตน นี้มาโดยตลอดกับเพื่อเฝ้าระวังอัญมณีคำสาปที่ คุณ...เอ่อ...คุณธราเทพ...ที่คุณได้นำสิ่งที่ไม่ควรออกจากที่ที่ของมัน...” ก่อนที่เมฆาจะมองไปทางพาขวัญอีกครั้ง
“วิญญาณหญิงสาวสวมสไบสีดำ ที่คุณ...ประธานคนสวยเห็น ก็คือหนึ่งในดวงวิญญาณบริวารของจ้าวมรกตที่ถูกผนึกไว้ในสิ่งของโบราณนั้นเองครับทุกท่าน...” เมฆายิ้ม...
“หนึ่งในวิญญาณ...หรอคะ...” พาขวัญสงสัยในคำพูดนั้น
“จ้าวมรกตหรอ...” ลดาครุ่นคิดกับชื่อที่คุ้นเคยนี้
“เป็นอะไรคุณ...” พัฒถามภรรยาของตนด้วยความสงสัย...ลดาเพียงมองไปที่พัฒและตีแขนเบาๆ เท่านั้น
“เอาล่ะครับ...ผมมีแผนการมานำเสนอสนใจไหมครับคุณธราเทพ...” เมฆามองไปยังธราเทพที่นั่งฟังอยู่
“ว่ามาสิ...”
“ด้วยคำสาปที่คุณพาขวัญได้รับ...มันได้เริ่มขึ้นแล้ว ผมจึงขอเสนอว่าให้คุณพาขวัญ ใช้กระพรวนที่มีอัญมณีมรกตของคุณ (อัญมณีมรกตบนกระพรวนข้างซ้าย) ในการตามหาและดูดซับวิญญาณบริวารที่ถูกปลุกจากผนึกทั้งยี่สิบชิ้น เมื่อคุณพาขวัญทำสำเร็จ จะช่วยปลดคำสาปมรกต จากตัวคุณได้...ไม่เช่นล่ะก็ คนที่จะถูกผนึกเป็นรายต่อไปก็คือ คุณครับ...คุณพาขวัญ” เมื่อทุกคนได้รับรู้ถึงคำสาปที่ไม่ได้เพียงส่งผลดั่งที่เห็น แต่ยังมีคำสาปที่จะกักขังผู้ถือครองอีกด้วย ยิ่งทำให้พาขวัญแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ฟุบลงบนเก้าอี้ ลดารีบวิ่งเข้ามาประคอง พาขวัญ...
“ผมเห็นด้วยกับแผนการนะครับคุณตา...แล้วทุกคนว่ายังไงกันบ้างครับ” คิรันบอกทุกคน และเหมือนว่าคนในตระกูลภายในห้องต่างเห็นด้วยกับเมฆา รวมถึงพาขวัญพยักหน้าเห็นด้วยกับแผนการดังกล่าวอีกคน
“ความจริงแล้วทางตระกูลเราก็เริ่มสืบหาต้นตอของคำสาปของน้องขวัญมานานแล้วทำให้เราได้รับรู้ว่า ของที่ใช้ผนึกวิญญาณไว้ทั้งยี่สิบชิ้น อยู่ในสถานที่เก่าแก่ที่ในปัจจุบัน เป็นโรงแรมและตัวอาคารสร้างไว้ในบริเวรเหล่านั้น ทางเราจึงได้ซื้อกิจการเหล่านั้นเรียบร้อยแล้วครับ...” คิรันกล่าว
“และอีกอย่างเรื่องนี้ไม่ต้องห่วงพี่ได้เตรียมผู้ช่วยให้น้องขวัญแล้ว...” คิรัน ยกสายโทรออกไป...
“ให้เข้ามาได้เลยครับ...”
“น้องขวัญเขาคนนี้จะเป็นผู้ช่วยส่วนตัวควบคู่กับบอดี้การ์ดให้น้อง...” ด้านนอกห้องชุดสุดหรูร่างหญิงสาวยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกและสายตาที่ทอประกายด้วยความสนใจในตัวพาขวัญอยู่ด้านนอกหลังจากจ้องมองผ่านช่องประตูเข้าไป...
ในขณะเดียวกันเงาชายปริศนา ณ ปัจจุบันที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลภายในมือ สวมแหวนที่ดูน่ากลัว พร้อมกับแสงประกายสีแดงเข้มลอยฟุ้งทั่วสถานที่นั้น ไม่นานนักหลังจากแสงสีแดงอันน่ากลัวสงบลง หนึ่งในร่างวิญญาณบริวาร ที่ถูกผนึกปรากฏร่างขึ้น...
“ไปขัดขวางพวกมันซะ...”
