รัก,แฟนตาซี,ระทึกขวัญ,ครอบครัว,หญิง-หญิง,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เสียงแว่วคลอยตามลม จะหวนสู่เพลาแห่งโชคชะตา
ผู้แต่ง
แมวสลิดศรีสยาม
เรื่องย่อ
เท้าความนวนิยาย
เรื่อง ปิ่นลดา
คำสาปร้ายจากอัญมณีในป่าที่ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลได้นำกลับมาจากป่าลึกครั้งที่ได้รับว่าจ้างให้ติดตามคณะสำรวจเข้าไปยังป่าที่มีขุมสมบัติโบราณมากจะจินตนาการได้นั้น ด้วยเหตุบางอย่างทำให้ตนได้รับกล่องไม้โบราณภายใน ได้บรรจุอัญมณีหลากสีส่องประกายอันสวยงาม
แต่ทว่าในความวิจิตงดงามนั้นเองกลับแฝงไปด้วยคำสาปร้ายที่จะคอยทำร้ายผู้ที่ได้ครอบครอง ด้วยความผิดพลาดของ ธราเทพ ในอดีตที่ตนไม่ได้ตะหนักถึงคำสาปที่ติดมากับอัญมณีด้วยนั้น ธราเทพ ได้ทำเครื่องประดับตามความถนัดของตน แบ่งออกเป็นเจ็ดชนิดภายในตัวเรือนเครื่องประดับ ธราเทพได้ฝังอัญมณีคำสาปร้ายเอาไว้ เนื่องด้วย ณ ตอนนั้นตนคิดเพียงว่าเป็นสิ่งที่ล้ำค่า และได้มอบให้เหล่าลูกๆ ของตนเพื่อเป็นของขวัญแต่งงานที่ตนจะให้เหล่าลูกๆ ได้ในขณะนั้น
แต่แล้วคำสาปก็ได้เริ่มสัมแดงฤทธิ์ หลังจากที่เหล่าลูกๆ ของตนได้รับของขวัญจากผู้เป็นพ่อในพิธีแต่งงาน และได้แยกย้ายไปมีครอบครัวของตน ทำให้ธราเทพ ไม่ได้รับรู้ถึงคำสาปร้ายที่เริ่มทำลายลูกของตนเองทีละนิด จนกระทั่งใช้เวลาหลายสิบปีที่ผู้เป็นพ่อถึงจะรับรู้ความผิดพลาดที่ได้ทำลงไป
ธราเทพ ได้มอบหมายให้หลานข้างกายอย่าง คิรัน ลูกชายของลูกคนสุดท้อง ออกตาหาเหล่าครอบครัวของลูกสาวทั้งหก ของตนที่แยกย้ายในที่ต่างกัน ด้วยความหวังที่ว่าเหตุการณ์จะไม่เลวร้ายไปมากกว่านี้ จนในที่สุดก็ได้พบกับหนึ่งในลูกสาวของตน นั้นคือ “ทิมพิกา” ที่ได้ย้ายขึ้นมาเชียงรายตามผู้เป็นสามีของตน กว่าที่คิรันจะพบ ก็สายเกินไป ทิมพิกา ได้มอบ ปิ่นปักผมที่มีอัญมณีทับทิมสีแดงสด ให้กับ “ลดา” ลูกสาวอันเป็นที่รักไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้คำสาปได้ผูกมัดกับ ลดา ผู้เป็นลูกสาวของตน และโชคชะตาได้ชี้นำให้ได้รับรู้ถึงเรื่องราวบางอย่างของความลับของอัญมณีเหล่านั้น...
นิยายชุด ปริญธิดา เรื่อง แว่วพาขวัญ เป็นเนื้อหาที่สองในนิยายทั้งเจ็ดเรื่อง เรื่องราวจะเล่าถึงหญิงสาวนามว่าพาขวัญ ที่ได้รับกระพรวนที่ฝังอัญมณีมรกต ที่ได้รับสืบทอดมาจากมลิกา แม่ของตนตั้งแต่ยังเด็ก ซึ่งเรื่องราวกับต้องเข้าไปพัวพันกับความลับบางอย่างที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับ จ้าวมรกต...
*สามารถอ่านฟรี ตั้งแต่ตอนที่ ๑ ถึงตอนที่ ๓๐*
*เนื้อหาจะเปิดให้อ่านฟรีจนกว่าทางผู้เขียนจะดำเนินการถึงตอนสุดท้าย และจะเปิดให้อ่านฟรีหลังจากนั้นเป็นเวลา ๑ เดือน*
- ทั้งนี้เราขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนใจในนิยายของเรา -
คำเตือน
เนื้อหาภายในนิยายเกิดจากจินตนาของผู้เขียนมิได้อ้างอิงถึงบุคคลภายนอกแต่อย่างใดชื่อตัวละคร และสถานที่
หากพาดพิงหรือกล่าวถึงต่อบุคคลในชีวิตจริงทางทีมงานขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
แว่วพาขวัญ
ผู้เขียน : แมวสลิดศรีสยาม
เผยแพร่ครั้งแรก : พฤษจิกายน ๒๕๖๘
© สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ.๒๕๕๘
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือหรือคัดลอกเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใดเพื่อสร้างฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น
เรียบเรียง : แมวสลิดศรีสยาม
ออกแบบปก : แมวสลิดศรีสยาม รูปเล่ม : แมวสลิดศรีสยาม
๒๘
กลับมาปัจจุบันหลังจากป้าจี๊ดเล่าเรื่องเสร็จสิ้น พร้อมกันกับที่พาขวัญได้กลับออกมาจากนิมิต แต่มีสิ่งหนึ่งที่พาขวัญยังค้างคาใจ นั้นก็คือมีนิมิตบางช่วงที่ขาดหายไปจากเรื่องเล่า และสิ่งที่ตนได้เห็น
“ป้าจี๊ดคะ...ป้าบอกว่า...แม่และพ่อเสียก่อนที่จะเข้าพิธีหรอคะ” พาขวัญถามออกไปเพื่อคลายความสงสัยของตน บรรยากาศของคนบนเรือนต่างพากันเงียบลง...
“ใช่แล้วขวัญ...ทั้งคู่ได้เสียก่อนที่จะมาร่วมพิธีแล้ว แต่...เพียงไม่รู้ตัวก็เท่านั้น” มือของป้าจี๊ดพลางลูบลงบนศีรษะของพาขวัญไปพราง
“อย่างนั้นก็แปลว่าวิญญาณแม่ถูกผนึกไว้ในกระพรวนสิคะ...” พาขวัญมองไปที่ป้าจี๊ดที่ตนนอนลงตักที่คุ้นเคยจากการห่างไปนาน...
ป้าจี๊ดมองหน้าพาขวัญและครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างได้ “เอาล่ะ...” มือผลักพาขวัญเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปยังห้องนอนของตน ใช้เวลาไม่นานนัก เสียงฝีเท้าภายในห้องอยู่ครู่ใหญ่ ไม่นานนักเสียงประตูได้เปิดออก...ในมือป้าของตนในตอนนี้ถือกล่องไม้ใบเล็กติดมือมาด้วยหนึ่งกล่อง
“นี่แหละขวัญ...สิ่งที่ผนึกวิญญาณแม่ของเราไว้” เมื่อกล่องเปิดออกสิ่งที่อยู่ภายในทำให้พาขวัญต้องตกใจ สิ่งที่อยู่ข้างในคือกระพรวนที่ข้างขวาที่หายไป
“กระพรวนอีกข้างนี้ค่ะ!!!” พาขวัญตกใจเมื่อเห็นว่ากระพรวนอีกข้างกลับมาอยู่ที่ป้าจี๊ด ในวันที่ปลดผนึกวิญญาณนักรบ...
“ทำไมมาอยู่ที่ป้าได้ค่ะ?” พาขวัญอยากรู้คำตอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ก็อย่างที่ป้าเล่าให้เราฟัง...ผนึกนี้เป็นผนึกที่วิญญาณบรรพบุรุษเราเสียสละ ผนึกวิญญาณแม่เราไว้เพื่อไม่ให้แตกสลายไป และเพื่อให้คำขอของมัลลิกา ที่ต้องการให้ขวัญหนีรอดจากวิญญาณร้ายดวงนั้นเป็นจริงดั่งที่ขอไว้...”
“แต่ในวันรับตำแหน่งฯ ของหลาน ไม่รู้เพราะอะไร กระพรวนเส้นนั้นกลับไปอยู่ที่นั้นได้...”
“...” บรรยากาศกลับมาเงียบสงัด ในมือพาขวัญถือกระพรวนวงที่ผนึกวิญญาณแม่ของตนขึ้นมาจากกล่อง บนตัวกระพรวน ในตอนนี้ปราศจากอัญมณีมรกตสีเขียวขุ่นเม็ดนั้น
“เอาล่ะป้าว่าขวัญนอนได้แล้วน่ะพักผ่อนก่อน ไว้พรุ่งนี้เราค่อยหาวิธีปลดผนึกวิญญาณแม่หลานล่ะกัน...” ป้าจี๊ดกอดหลานแน่น...ก่อนจะขอตัวแยกย้าย พร้อมกับ เหล่าป้า ๆ ลุง ๆ ที่ล้อมวงกันฟังเรื่องเล่าของป้าจี๊ด
พาขวัญเดินเข้าไปยังห้องนอนของตนที่ไม่ต่างไปจากเดิมหลังจากย้ายไปอยู่ในเมืองกรุงเป็นเวลานาน ห้องนอนที่แสนคิดถึง
“คิดถึงพวกแกจัง...” เหล่าตุ๊กตาที่วางไว้บนหัวเตียงที่แสนคิดถึง พาขวัญโผเข้ากอดตุ๊กตาเหล่านั้น พร้อมกับกลิ้งไปมาในชุดเดินทางที่ยังไม่ได้เปลี่ยน “ขวัญอาบน้ำก่อนนอนด้วยน่ะลูก...” เสียงป้าจี๊ดลอดผ่านบบบานประตูเข้ามา เหมือนรู้ว่าหลานสาวของตนจะเข้านอนในชุดนั้น...
“กำลังจะอาบคะ...”
เวลาผ่านไปหลังจากทำภารกิจส่วนตัวก่อนเข้านอน พาขวัญที่นั่งอยู่บนเตียงในชุดนอนน่ารักลายการ์ตูน ได้นั่งมองกระพรวนข้างซ้ายที่ใส่เป็นประจำ กระพรวนสีเงินที่มี ตราประทับ ปธ. พร้อมกับอัญมณีมรกตที่เจียระไนฝั่งลงบนตัวเรือนอย่างปราณีตสวยงาม นั่งครุ่นคิดถึงวิธีที่จะปลดผนึกแม่ของตน...
ในค่ำคืนอันเงียบสงบ...หลังจากไม่ได้กลับมานานเสียงลมและแมลงอันแสนคิดถึง พาขวัญล้มตัวลงนอนได้ไม่นานกลิ่นธูปหอมลอยพัดโชยเข้ามาลอยอบอวลในห้องนอน กลิ่นเหล่านั้นทำให้พาขวัญต้องลืมตาตื่นขึ้น
“ใครน่ะ!!!” พาขวัญต้องตกในกับหญิงสาวปริศนาที่นั่งอยู่ปลายเตียงในเวลานี้ หลังจากสายตาปรับสภาพกับความมืดมิดได้แล้ว สิ่งที่เห็นหญิงสาวในชุดผ้าพื้นเมืองสีขาว แต่ที่หน้าแปลกและเด่นชัดที่สุดคือสไบที่พาดเฉียงสีทอง หันมามองพาขวัญ เหมือนรู้ตัวว่าตนโดนจ้องมองอยู่ ใบหน้าที่งดงามแต่ยังคงเค้าหน้าคล้าย ๆ ป้าของตนอย่างเห็นได้ชัดในสมัยสาวๆ ยกมือ และทำท่าทางให้พาขวัญเงียบเสียงลง...
“กริ๊ง...กริ๊ง...” เสียงกระพรวนดังขึ้น ใจกลางลานบ้าน ด้านนอกประตูห้องนอน
“มันมาแล้ว...เสียงมันเรียกหาเจ้าอีกแล้ว”
“ไม่ต้องกลัวเราหรอก...” รอยยิ้มที่ส่งมาให้พาขวัญดูอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และทำตามโดยไม่รู้ตัว ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ พาขวัญรู้ตัวดีว่าสิ่งที่กำลังใกล้เข้ามาคือวิญญาณสไบดำดวงนั้น
ร่างวิญญาณหญิงสาวสไบดำ ก้าวเท้าลง พร้อมกับเสียงกระพรวนที่กระทบลงพร้อมกับจังหวะที่ก้าวเดิน สายตาดวงวิญญาณมองไปรอบ ๆ เหมือนมีเจตนามองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อมองไปรอบ ๆ แต่สายตากลับหยุดลงที่ห้องนอนของพาขวัญ “แล้วเจอกันนะ...พาขวัญ” รอยยิ้มบนใบหน้าของวิญญาณร้ายกลับกลายเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโหยหา...ก่อนร่างนั้นจะหายไป