จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“พาเทล…” ดวงตาของผู้ไล่ล่าเบิกโพล่งด้วยความตะลึงงัน ภายในหัวว่างเปล่าและผุดคำถามขึ้นมาเรื่อยๆ เมื่อเช้าเขาเพิ่งเจอพาเทลอยู่ที่ร้านอาหารของตัวเองอยู่เลย
แต่ทำไม…?
“แฮ่ก…แฮ่ก….แฮ่ก…” พาเทลชันตัวลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกุมกระดูกหัวไหล่ที่เคลื่อนผิดรูปเล็กน้อย “พวกแกมันจุ้นจ้านชะมัด ฉันเกือบจะได้เงินและออกไปจากที่นี่อยู่แล้วเชียว”
“ด้วยการขายข้อมูลของแฟมิลี่ให้แก๊งค์อื่นน่ะเหรอ!?” เอ็กซ์ตะเบ็งเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมผิดหวัง “พวกเราอยู่ด้วยกันอย่างพี่น้อง ไม่เคยมีปัญหาอะไร แล้วนายมีปัญหาอะไรที่ต้องหักหลังพี่น้องกันเองด้วยวะ!?”
“ฉันเป็นเชฟฝีมือระดับห้าดาวจากเมืองชั้นบนที่ถูกทางการล่าตัวมากว่าสามสิบปี” พาเทลพูด ดวงตาเรืองแสงสีฟ้าสว่างขึ้น “มีวันหนึ่งที่ต้องทำอาหารให้กับประธานาธิบดี ‘ทรัมเนส’ แต่กลับใส่เครื่องปรุงผิดสูตร ทำให้อาหารมื้อนั้นผิดรส ส่งผลให้ฉันถูกเนรเทศมายังโลกเบื้องล่างอันแสนน่ารังเกียจนี่ยังไงล่ะ เอ็กซ์…นายเองก็เป็นคนเมืองชั้นบนเหมือนกัน ไม่รู้สึกอยากกลับบ้านเลยเหรอ?”
“จะกลับได้ยังไง” เอ็กซ์กำมือแน่น “ในเมื่อพ่อแม่ตายหมดแล้ว แฟมิลี่นี้ก็เป็นเพียงครอบครัวเดียวที่เหลืออยู่ จะให้กลับไปโดดเดี่ยวแล้วล่ะก็…ไม่ดีกว่า”
“เชอะ! เป็นคนเมืองชั้นบนเหมือนกันแต่ความคิดแตกต่างกันสินะ” พาเทลชักปืนออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมลั่นไกสาดกระสุนมาจนหมดแม็ค เขารู้ดีถึงความสามารถอันเก่งกาจของเอ็กซ์ดี ฉะนั้น เขาจะไม่ลังเลเด็ดขาด “ขอโทษด้วยนะน้องชาย”
“คุณเป็นพี่ชายที่น่าผิดหวังอย่างแรง” ชายหนุ่มพูดแค่นั้นก่อนเบี่ยงตัวหลบกระสุนอย่างง่ายดายโดยไม่กระพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว จากนั้นจึงดีดตัวเข้าไปล็อกคอพี่ชายอย่างแรงจนหมดสติ เขาค่อยๆ คลายกำลังแขนลง ร่างอันไร้เรี่ยวแรงนอนกองกับพื้น เอ็กซ์มองด้วยสีหน้าขยะแขยง
……………………………….
“!!” พาเทลสะดุ้งตื่นขึ้นจากความหนาวเย็นของน้ำที่ถูกสาดเข้ามา มันไหลทะลุเข้าจมูกทะลุปากไหลลงคอ เนื่องจากเขาถูฏมัดไว้บนเตียงโลหะด้วยสภาพเปลือยเปล่า ลมวูบหนึ่งจากเครื่องปรับอากาศได้พัดจนทำให้ร่างกายซุ่มน้ำเย็นตัวจึงทำให้อุณหภูมิในร่างกายลดลงอย่างน่าใจหาย เขาสั่นเทิ้มไปด้วยความหนาวเหน็บถึงขั้นฟันกระทบรัวเร็ว “หนะ…หนะ…หนะ…หนาว~~!!”
“ฮัลโหลๆ ตื่นแล้วสินะพาเทส” เสียงคองเคอร์ดังออกมาจากลำโพงซึ่งติดอยู่ตรงมุมห้อง เมื่อชายวัยกลางคนสำรวจมองไปรอบตัวจึงเห็นว่าเขาอยู่ในห้องแคบๆ มีเตียงโลหะแข็งๆ เย็นๆ ตั้งอยู่เพียงอย่างเดียว สักพักประตูห้องเปิดออก ชายร่างใหญ่สวมหน้ากากสีขาวแปดเปื้อนไปด้วยรอยเลือดสีแดงน่าสยดสยองจังจ้องไปที่เหยื่อ มือขวาถือก้อนเหล็กขนาดมหึมาเหวี่ยงมันขึ้นบ่าราวกับเป็นของเล่น ทันทีที่มันปิดประตู เสียงของคองเคอร์ได้ดังอีกครั้ง “บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกผิดหวังในตัวแกเป็นอย่างมาก แต่จะให้ประหารชีวิตไปก็เสียดายฝีมือการทำอาหาร แถมลาซานญ่าของแกก็อร่อยไม่ใช่เล่น”
“คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่?”
“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ ไอ้คุณพาเทล คุณเป็นไอ้หัวโจกการลักลอบขายข้อมูลครั้งนี้ใช่หรือไม่?” คองเคอร์ยิงคำถามแรก ทำให้อีกฝ่ายอึ้งไปพักหนึ่ง
“ไม่” พาเทลปฏิเสธเสียงแข็ง
“อะๆๆ ใจเย็นๆ ก่อนนะไอ้คุณพาเทล ผมมีข้อเสนอสองอย่างเพื่อคุณโดยเฉพาะ” เสียงของคองเคอร์ฟังดูเจ้าเล่ห์ หลังไมค์ภายในห้องสังเกตการณ์ รอยยิ้มของบอสคองเคอร์แฟมิลี่แสยะออกอย่างน่ากลัว โดยมีเอ็กซ์ วินเทอร์และจีน่ายืนอยู่ข้างๆ “อย่างแรก ผมต้องการให้คุณพูดความจริงออกมาจนหมด แล้วผมจะให้รางวัลเป็นหุ่นยนต์โสเภณีสำหรับชายผู้เปลี่ยวเหงามูลค่ากว่าห้าแสนบิทฟรีๆ อย่างที่สอง…”
ชายในหน้าผากประทับค้อนเหล็กอย่างแข็งขัน เสียงกระทบทำให้พาเทลสะดุ้งโหยง
“หากไม่พูด หรือจงใจโกหกโดยจะให้สกิลจับเท็จของเอ็กซ์ แกจะถูกลงโทษด้วยการใช้ค้อนอันนั้ทุบไข่ของแกให้แตกเป็นเสี่ยงๆ” พาเทลเบิกตาโตให้กับคำพูดของบอส เหงื่อเม็ดโตไหลอาบใบหน้าด้วยความกลัวสุดชีวิต “ถ้าอย่างนั้นเรามาดูกันดีกว่าว่าแกยังสามารถผสมพันธุ์ได้ต่อหรือสูญสิ้นอยู่ตรงนี้”
“ผะ…ผมไม่ต้องการจะโดนอะไรทั้งนั้นแหละครับ…” พาเทลเอ่ย
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี ‘คิลเลอร์’ ของผมจะได้ไม่ต้องเหนื่อย” คองเคอร์ผายมือสองข้างออก “มาเริ่มกันที่คำถามแรกเลยดีกว่า”
แต่ละคนลุ้นราวกับเป็นเกมโชว์ ซึ่งไม่มีใครรู้คำถามนอกจากเจ้าตัวเอง สำหรับเอ็กซ์กับจีน่าแล้ว คงไม่น่าจะพ้นคำถามเดิมๆ
“ใครส่งแกมา? และแกต้องการอะไรจากฉัน?”
“มะ…ไม่มีใครส่งผมมาทั้งนั้นครับบอส” อีกฝ่ายตอบคำถามแทบในทันที ทำให้น้ำหนักของคำตอบดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่ ไม่กี่วินาที ก้อนเหล็กแสนหนักหน่วงได้ถูกหวดลงบนแท่นโลหะข้างสะโพกจนยุบเสียรูป เสียงกระแทกดังสนั่นส่งผลให้พาเทลตกใจกลัว
“แกตอบผิด” ชายร่างยักษ์เอ่ย “สิ่งที่ฉันอยากได้ยินไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นคำตอบที่แท้จริงต่างหาก! เมื่อกี้เป็นเพียงการเตือนเท่านั้น และคิลเลอร์เองก็กำลังมีนัดเดทในอีกครึ่งชั่วโมง ซึ่งเขาจำเป็นต้องไปแต่งหล่อ นั่นทำให้เขายิ่งอารมณ์เสียเป็นพิเศษ”
“นี่นายมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย!? ยินดีด้วยนะ!” พาเทลยิ้มสู้เสือ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจเท่าที่ควร
“รีบพูดออกมาซะที! ไม่อย่างนั้นฉันจะทุบให้แหลกไปตั้งตัวนี่แหละ!!” คิลเลอร์กระคอกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ “วันนี้อุตส่าห์เป็นวันหยุดแล้วต้องมาทรมานมึงนี่มันรบกวนการพักผ่อนของฉันมากเลยรู้มั้ย!?”
“จะ…จะ….จะไปรู้ได้ยังไงเล่า!”
“เอาเถอะ ตอบคำถามมาได้แล้วน่า!!” คองเคอร์พูดตะเบ็งเสียงใส่ไมค์ แต่แล้วเกิดไมค์หอนไปชั่วขณะ คิลเลอร์ยกมือขึ้นปิดหูทัน แต่พาเทลไม่สามารถทำได้ เขากัดฟันแน่นก่อนทุกอย่างจะเงียบไป การเค้นคำตอบจึงดำเนินการต่อไปด้วยอย่างราบรื่น (มั้ง…?)
“ฉะ…ฉันแค่อยากได้เงินมาทำร้านอาหาร! และออกไปจากที่นี่เท่านั้นเอง!” พาเทลตอบด้วยความจริง ภาพในหัวของเขาฉายชัดเจนซึ่งมีแต่เพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจ “ฉันไม่เคยอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขเลยสักครั้ง พวกมาเฟียดีแต่ใช้ความรุนแรง เอาแต่เพิ่งอาวุธ เพิ่งกระสุนและแรงงานต่างๆ แบบนั้นมันไม่ใช่แนวฉันเลยว่ะ!!”
ไร้เสียงโต้ตอบจากคองเคอร์ เขามองเข้าไปยังแววตาของอีกฝ่ายก่อนหันกลับมาหาเอ็กซ์
“เขาพูดจริงครับบอส” เอ็กซ์บอก
“อย่างนั้นเหรอ…?” ชายร่างสูงถอนใจ “แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะทีนี้ จะปล่อยไปมีหวังได้เสียชื่อกันพอดี”
“หากบอสคิดอ่านอย่างนั้นก็ควรจะมองข้ามความจริงและใช้สัญชาตญาณของเราแทนครับ” วินเทอร์ตอบ
คองเคอร์คิดอยู่ได้ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจให้สัญญาณกับคิลเลอร์ว่า “อัดไข่มันให้เล่ะ…แม่งกล้าหลอกลวงกูเห็นๆ”
พาเทลเบิกตาโตจนลูกตาเกือบถลนออกมาจากเบ้า
“จะ…จะบ้าไปแล้วเหรอคองเคอร์!!? เอ็กซ์มันบอกใช่ไหมล่ะว่าสิ่งที่กูพูดนั้นเป็นความจริง ฉันขายข้อมูลให้กับอีกฝ่ายก็เพราะอยากได้เงินเท่านั้น!! ไม่ได้มีเหตุผลอะไรอื่นเลย!!” พาเทลดิ้นรนอย่างทรมาน น้ำตาหยดใสไหลรินตามกรอบหน้า ดวงตาแดงก่ำอย่างน่าสงสาร ตอนนี้เขาเหมือนหมูที่กำลังจะถูกเชือดให้มนุษย์รับประทาน
คิลเลอร์ยกค้อนเหล็กแสนหนักอึ้งขึ้นเหนือศีรษะ กล้ามแขนของเขามีเส้นเลือดผุดอยู่ใต้ผิวหนังชัดเจน เผยให้เห็นความหนักอันมหาศาลของมัน
ไม่กี่วินาทีต่อมา ค้อนเหล็กได้ถูกเหวี่ยงลงที่เป้าของพาเทลสุดแรงเกิด ส่งเสียงกระแทกกับเนื้อ รวมถึงเสียงกระดูกหักละเอียดดัง
กร๊อบ!!!
“อ้ากกกก!!!!”
พาเทลแผดเสียงดันลั่นราวกับลูกหมูถูกเชือด สายเลือดจำนวนมากไหลนองเป็นทาง อวัยวะเพศอันเล็กจิ๋วของเขาแหลกไม่มีชิ้นดี กระดูกสะโพกแหลกละเอียดเหลือเพียงกล้ามเนื้อที่ปรี่แตก คิลเลอร์ยกค้อนขึ้นมาเหนือหัวก่อนจะทุบลงไปอีกครั้ง พาเทลแหกปากร้องโวยวายสิ้นสติ
“อโหสิด้วยนะพาเทล” คองเคอร์เอ่ยก่อนเอามือกุมเป้าตัวเอง รวมถึงเอ็กซ์และวินเทอร์ซึ่งตอนนี้หน้าถอดสีไปแล้ว “ที่เป็นแบบนี้เพราะแกดันหาเรื่องใส่ตัวเท่านั้น”
“มะ…มันไม่โหดร้ายไปหน่อยเหรอพ่อ…?” จีน่าถาม “ให้หนูฝังลูกตะกั่วใส่หัวมันยังจะง่ายกว่าอีก”
“ฟังนะลูก” ผู้เป็นพ่อบอก “การทรยศแฟมิลี่ ไม่ควรได้รับการตายอย่างง่ายดาย แม้ว่ามันผู้นั้นจะต้องไปชดใช้กรรมในนรก มันควรจะทุกข์ทรมานจนกว่าจะตายนั่นแหละ”
เสียงร้องของพาเทลหยุดลงหลังจากนั้นไม่กี่นาที ถึงพบว่าเพียงหมดสติเท่านั้น เอ็กซ์ได้ทำการตรวจสอบข้อมูลในหัวของพาเทลแล้วไม่พบอะไรแม้แต่อย่างเดียว จึงสรุปได้ว่าเขาลบข้อมูลทิ้งก่อนหมดสติ โดยเป็นการเอาตัวรอดด้วยไร้หลักฐาน นั่นทำให้เขาลอยนวลไปได้ คองเคอร์จึงตัดสินใจขังเดี่ยวพาเทลตลอดชีวิต
เมื่อเชฟร้านอาหารได้หายสาบสูญไปจากเมืองใต้ดิน ซึ่งเป็นสิ่งน่าตกใจสำหรับชาวเมือง คองเคอร์จึงคิดอุบายหลอกพวกเขาว่า ‘พาเทล’ ได้ย้ายขึ้นไปอยู่เมืองชั้นบน และให้ ‘เมทัล’ เชฟฝีมือดีของบอสแฟมิลี่ไปบริหารจัดการร้านต่อ ด้วยฝีมือการทำอาหารไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้าของเดิม ชื่อของ ‘พาเทล’ จึงหายไปจากความทรงจำของผู้คนในทันที
______________________________________________
To Be Continue Ep.21
