จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อุปกรณ์วาร์ปพาเด็กชายมายังสถานที่แห่งหนึ่งในเสี้ยววินาที ปกติท้องฟ้าต้องสีคราม แต่ที่นี่กลับเป็นสีแดงเลือดน่าสะพรึงกลัว ราวกับไม่ใช่โลกมนุษย์ อากาศร้อนผ่าวจนแสบผิวหนัง เพียงมองตรงไปจะเห็นไอร้อนจำนวนมากระเหยขึ้นจากพื้นทรายสีดำทมิฬ
เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนใบหน้าทันที อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้น ไม่ว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่พื้นที่ทะเลทรายอันรกร้าง
เอ็กซ์เคยได้ยินมาจากเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่เคยถูกกักบริเวณแบบเดียวกัน เขาถูกวาร์ปมายังมิตินามว่า ‘อันโนน ไดเมนชั่น’ โดยระยะเวลาการกักบริเวณสามชั่วโมง
“นี่เราต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดสามชั่วโมงอย่างนั้นเหรอ?” เด็กชายเอ่ยขึ้นพร้อมก้มลงไปมองหน้าปัดบนอุปกรณ์วาร์ป มันกำลังนับถอยหลัง บ่งบอกว่าเหลือสองชั่วโมงห้าสิบเก้านาที
“นายก็โดนกักบริเวณเหมือนกันเหรอ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล เด็กชายมองไปรอบๆ จึงพบกับผู้ร่วมชะตากรรมนั่งอยู่
เขาเป็นเด็กชายผิวเข้ม บริเวณกรอบหน้าและหน้าผากติดพลาสเตอร์ปิดแผลเอาไว้ คิ้วสีดำดก ตัดผมทรงสกินเฮด ร่างกายสูงกว่าเล็กน้อย หน้าปัดบนอุปกรณ์วาร์ปของเขาบอกเหลือเวลาสองชั่วโมงสามสิบนาที นั่นหมายความว่าเขามาถึงที่นี่ก่อนสักพักแล้ว
“ใช่” เอ็กซ์ตอบด้วยท่าทางเบื่อหน่าย “แบบนี้ก็กลับบ้านไม่ทันมื้อเย็นของพ่อแน่เลย”
“อย่างนั้นเหรอ? แย่หน่อยนะ แต่ทางโรงเรียนคงจะติดต่อแจ้งพ่อนายไปแล้วแหละ” เด็กชายปริศนาลุกขึ้นยืนพร้อมกับปัดเศษดินทรายสีดำออกจากกางเกง “ให้ตายสิ เป็นทรายที่ร้อนจริงๆ เราชื่อ ‘กาซิน’ อยู่ปีหก แล้วนายล่ะ?”
“เอ็กซ์…อยู่ปีห้า”
“งั้นเหรอๆ เป็นรุ่นน้องนั่นเอง” อีกฝ่ายยิ้มและหัวเราะเบาๆ อย่างผ่อนคลาย ทำให้เอ็กซ์รู้สึกคล้อยตามไปด้วย“นายเพิ่งเคยโดนกักบริเวณเป็นครั้งแรกสินะ จริงๆ ที่นี่ไม่ได้มีอะไรมาก ฉันโดนวาร์ปมาที่นี่บ่อยจนจะกลายเป็นบ้านอีกหลังไปแล้ว ฉันค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่มากทีเดียว มาสิ เดี๋ยวจะพาไปที่ที่หนึ่ง”
ไม่พูดเปล่า เขานำทางเอ็กซ์ไปทิศทางตรงข้ามกับดวงอาทิตย์ เด็กชายรู้สึกได้ว่า ดวงอาทิตย์อยู่ใกล้ผิดปกติ ทำให้เหงื่อเม็ดโตจำนวนมากผุดขึ้นมาตามรูขุมขนจนชุ่มร่าง เขาจึงตัดสินใจถอดเสื้อออก แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น กลับทำให้ผิวหนังแสบร้อนมากขึ้นอีก
“ถ้าเป็นฉัน จะไม่ถอดเสื้อนะ เพราะน้ำในร่างกายจะระเหยไปหมด แล้วแถวนี้ไม่มีน้ำซะด้วย ส่วนสถานที่ที่จะไปนั้นไกลมาก แนะนำให้ใส่เสื้อเพื่อป้องกันผิวไหม้กับเรื่องขาดน้ำหน่อยก็ดี” รุ่นพี่กาซินเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
“ก็มันร้อนมากๆ เลยนี่ แบบนี้ผมอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหรอก” เอ็กซ์แลบลิ้นห้อยต่องแต่งราวกับสุนัขคลายร้อน “รู้สึกมึนหัวขึ้นมาหน่อยๆ แล้วสิ…”
“แสดงว่าไม่ได้เตรียมตัวมาสินะ” รุ่นพี่กาซินออกเดิน
“ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะถูกวาร์ปมาสถานที่แบบนี้ แถมจริงๆ ผมเองก็ไม่เคยวาร์ปมาก่อน เลยไม่ชิน” เอ็กซ์เดินตามไปติดๆ
“ช่างมันเถอะ ทำตัวให้ชินเข้าไว้ นี่เป็นคำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์” เด็กชายผิวเข้มเอ่ยพร้อมกับหยิบกระติกน้ำออกมาเปิดจุกดื่มไปหนึ่งอึกก่อนจะยื่นให้เอ็กซ์
เอ็กซ์จัดการดื่มน้ำไปหลายอึกเพื่อดับกระหาย อุณหภูมิในร่างกายปรับคืนสมดุลมากขึ้น
“ที่นี่ไม่มีสัตว์ประหลาดอะไรทำนองนั้นใช่ไหม?” เอ็กซ์ถามอย่างหวาดหวั่น
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ดูการ์ตูนมากไปหรือเปล่า ในมิตินี้ไม่มีสัตว์ประหลาดหรอก แต่ก็ต้องระวังพวกชนพื้นเมือง ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะมาดีหรือร้าย”
“อากาศร้อนขนาดนี้ยังมีคนอาศัยอยู่อีกเหรอ?” เอ็กซ์เบิกตาโตอย่างตกใจ ขนาดตัวเขาเองยังไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้นานเกินชั่วโมงอย่างเลย “แบบนี้ไม่ร้อนตายกันหมดแล้วเหรอ?”
“ผิวหนังของพวกชนพื้นเมืองเหล่านี้สามารถปรับตัววิวัฒนาการตามภูมิอากาศจนทำให้มีผิวหนังหนากว่าพวกเรา นั่นหมายความว่าแสงอาทิตย์ทำอะไรพวกเขาไม่ได้” กาซินอธิบายไม่หวงข้อมูล “ฉันไปอ่านเจอในกระทู้เว็บบอร์ดของโรงเรียน ไม่มั่นใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ฉันเองก็ยังไม่เคยเจอพวกเขาเลยสักครั้ง”
“ขออย่าเจอดีกว่า” เอ็กซ์ยิ้มแห้งๆ พลางอธิฐานในใจ
…………………
ระยะเวลาผ่านไปสองชั่วโมง ทั้งสองเดินทางด้วยเท้ามายังสถานที่แห่งหนึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม ความแห้งแล้งรอบข้างมลายหายไป กลิ่นหอมๆ โชยมาเตะจมูกชวนให้ผ่อนคลาย ส่วนตรงกลางมีแอ่งน้ำใสขนาดใหญ่
เด็กชายเบิกตาโตเมื่อได้เห็น
“อ่านมาจากกระทู้เดียวกัน สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนว่าจะเรียกว่า ‘โอเอซิส’ เป็นจุดที่ปลอยภัย แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นจุดที่อันตรายเช่นกัน”
“หมายความว่ายังไง?”
“ลองนึกดูให้ดีๆ มีแหล่งน้ำตั้งอยู่ใจกลางทะเลทรายขนาดนี้คิดว่าจะเป็นยังไงล่ะ?” กาซินถามพลางกอดอก
เด็กชายใช้เวลาครุ่นคิดชั่วครู่ เพียงไม่กี่อึดใจ สัญชาตญาณของเขาได้ให้คำตอบกระจ่าง
“เป็นจุดรวมตัวของพวกชนพื้นเมืองเหล่านั้น…” เอ็กซ์หันไปมองรอบๆ อย่างระแวง ดวงตาของเขาไม่เห็นอะไรนอกจากธรรมชาติอันแสนงดงาม ซึ่งปรากฏให้เห็นได้ยากในเมืองไนท์แมร์
สักพักกาซินหัวเราะเสียงดังด้วยความสะใจขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้เอ็กซ์สะดุ้งโหยงสุดตัว
“รุ่นพี่กาซินหัวเราะเบากว่านี้หน่อยสิ เดี๋ยวคนพวกนั้นก็ได้ยินหรอก” เด็กชายวิ่งเอามือไปอุดปาก แต่กลับโดนอีกฝ่ายจับล็อกเอาไว้ “อะ…อึ้ก!! จะ…เจ็บนะรุ่นพี่! ปล่อยผมนะ!”
“นายนี่มันหลอกง่ายจริงๆ” แววตาแสนชั่วร้ายของเขาเป็นประกายสีแดงเรืองสว่าง “ไม่ถามสาเหตุของการถูกกักบริเวณสักคำ ตอนแรกฉันกะว่าจะถาม แต่ไม่เปลี่ยนใจไม่ถามดีกว่า ให้ตายสิ นายนี่มันช่างใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ แบบนี้โตไปใช้ชีวิตในเมืองไนท์แมร์ไม่ได้หรอก”
“ระ…รุ่นพี่ทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะครับ”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ในเมื่อเราสองคนต่างเป็นนักโทษในมิติอันโนน ไดเมนชั่นเหมือนกัน การอยู่บนโลกใบนี้ถ้าไม่มีเล่ห์เหลี่ยม คนอื่นที่รอบจัดกว่าจะแทงข้างหลังเอาได้ เหมือนที่ฉันกำลังทำอยู่นี่ยังไงล่ะ” ระหว่างที่พูด กาซินออกแรงกดทับเอ็กซ์มากขึ้นจนกระดูกแขนเริ่มงอ เด็กชายกัดฟันอดทนกับความเจ็บปวด “เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยแล้วกัน…ส่งเงินทั้งหมดในวอลเล็ทของนายมาซะ ให้เร็วด้วย เพราะฉันเหลือเวลาอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง”
เด็กชายกัดฟันแน่นพลางนึกถึงแม็กซ์และเรน่า ความรู้สึกเจ็บปวดที่แขนนั้นทำให้น้ำตาของเขาไหลพราก
“อ่อนแอจริงๆ ดูเหมือนว่าแกจะเป็นแพะรับบาปของพวกมาแชลล่ะสิ” กาซินรู้ทัน “อืม…ก็ถึงว่า หน้าตาติ๋มๆ อย่างแกไม่มีทางทำผิดกฎโรงเรียนร้ายแรงถึงขั้นถูกส่งมายังมิตินี้หรอกจริงไหม? ไหนลองบอกมาซิว่าไปทำอะไรมา?”
“ฉะ…ฉันถูกพวกมาแชลวาร์ปไปในห้องน้ำหญิง…”
“โอ้โห! มาแชลนี่มันร้ายจริงๆ วุ้ย!! ได้ข่าวว่ามันติดกล้องขนาดจิ๋วไว้ที่อุปกรณ์ของมันเพื่อถ่ายคลิปไปลงขายในตลาดมืด โดยเฉพาะคลิปในห้องน้ำเด็กนักเรียนผู้หญิงขายได้ราคาสุดๆ” กาซินแสยะยิ้มราวกับปีศาจ เอ็กซ์พยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง แต่พละกำลังนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหูของเด็กชายก่อนแลบลิ้นเลียเบาๆ “แล้วรู้หรือเปล่าว่าฉันโดนวาร์ปมานี่เพราะดันไปอัดคนอย่างแกจนปางตายมาน่ะสิ แต่ช่างเรื่องของฉันเถอะ ตอนนี้ส่งเงินทั้งหมดในวอลเล็ทมา ไม่งั้นฉันจะหักแขนนายซะ”
“กะ…ก็ได้ๆ ยะ…ยอมแล้ว ผมยอมแล้ว…” ดวงตาของเอ็กซ์เรืองแสงสีฟ้าขึ้นเพื่อเป็นการเปิดหน้าจอโฮโลแกรมวอลเล็ท แสดงตัวเลขจำนวนเงินที่มี…เพียงสิบบิท
“อะไรเนี่ย! มีแค่นี้เอง!?” อีกฝ่ายร้องด้วยความผิดหวัง “ไม่เห็นคุ้มตรงไหนเลย!!…ช่างเถอะ โอนมาให้ไว”
เมื่อตัดใจโอนเงินทั้งหมดให้กับกาซิน การกักบริเวณของมันได้สิ้นสุดลงพอดี อุปกรณ์วาร์ปของเขาเรืองแสงขึ้น
“อ๋อ…ลืมบอกไป เรื่องชนพื้นเมืองพวกนั้นน่ะ ฉันโกหก เชิญอยู่คนเดียวไปเถอะ” นั่นเป็นประโยคสุดท้ายของเขาก่อนจะหายวับไปกับตา ปล่อยให้เด็กชายยืนโดดเดี่ยวอ้างว้าง ท่ามกลางดินแดนรกร้าง แม้จะมีโอเอซิสก็ตาม ความเชื่อใจต่อกาซินได้ถูกย่ำยีเละเทะ เขานั่งครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์ที่อยู่ใต้ต้นไม้ก่อนอุปกรณ์วาร์ปพาเขากลับมายังโรงเรียนตามเดิม
เขาพบว่า เวลาในเมืองไนท์แมร์นั้นเป็นกลางคืนแล้ว
…………………….
เอ็กซ์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเช่ามาห้านาทีแล้ว เขากลัวจะถูกพ่อเลี้ยงต่อว่าในเรื่องพฤติกรรมวันนี้ซึ่งไม่ได้เกิดจากตัวเขาแม้แต่น้อย
สุดท้าย เขาจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับความจริงและยอมรับผิด อีกอย่างตอนนี้ท้องของเขาร้องครวญครางมาได้สักพักแล้ว จึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป เห็นแม็กซ์กำลังคุยสื่อจิตทางไกลกับใครบางคน
“ครับ…รับทราบครับ ตอนนี้สินค้าพร้อมแล้ว คืนนี้ผมจะจัดส่งด้วยตัวเองครับ” เขาพูดกับคนในสายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ลูกชายอย่างเป็นมิตรจึงทำให้เอ็กซ์แปลกใจเล็กน้อย “รับทราบครับท่าน กราบขอบพระคุณอย่างสูงครับ สวัสดีครับ”
แม็กซ์วางสาย
“คะ…คือ…”
“เอาน่า ไม่เป็นไรๆ ทางโรงเรียนบอกพ่อแล้ว พ่อไม่สนใจหรอก” ชายหนุ่มวางมือลงบนไหล่ของเด็กชาย “พ่อเชื่อว่าลูกไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นแน่นอน เดี๋ยวกลับมาจากงานนี้แล้วพ่อจะไปคุยกับทางโรงเรียนเกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย มันจะต้องมีการเข้าใจผิดเกิดขึ้นแน่ๆ”
“ครับ” เด็กชายมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ดวงตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง
“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้ลูกมาช่วยงานพ่อหน่อยแล้วกัน”
----------------------------
To Be Continue Ep.6
