จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมืองไนท์แมร์ใต้ดิน
ความมืดปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ โดยเฉพาะโซนชานเมืองซึ่งไม่มีแม้แต่เสาไฟฟ้า มีเพียงแสงสว่างจากไฟหน้ารถบรรทุกแล่นอยู่บนท้องถนนอย่างไม่รีบร้อน
เสียงเครื่องยนต์คำรามอยู่ภายใน แสดงออกถึงความไม่ค่อยเอาใจใส่ของคนขับรถเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นชายร่างอ้วนฉุ ในมือข้างหนึ่งถือแฮมเบอเกอร์ชิ้นโตไว้ ส่วนอีกมือจับพวงมาลัยควบคุมทิศทางของรถได้แม่นยำ แน่นอนว่าเขาเพิ่งสวาปามแฮมเบอเกอร์ที่ทำจากเนื้อสัตว์เทียมราคาถูกไปไม่นาน แต่กระเพาะของเขายังคงส่งเสียงร้องคำรามดังแข่งกับเครื่องยนต์รถอยู่ดี
“ฟรานซิส ขออาหารเพิ่มหน่อยสิ” คนขับรถยื่นมือไปหาเพื่อนร่วมทางผู้มีร่างกายผอมบางราวกับไม้เสียบผี ซึ่งนั่งหลับสัปหงกศีรษะพิงกับกระจกหน้าต่างรถ เขาต้องลืมตาตื่นแหวกความง่วงขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
วันนี้ทั้งวันเขาเอาแต่ตรวจสอบสินค้าอันล้ำค่าที่อยู่ท้ายรถเพื่อให้แน่ใจว่าจะถูกส่งไปถึงมือลูกค้าอย่างปลอดภัย แต่ด้วยความซื่อบื้อของ ‘ฮิว’ บัดดี้คนขับรถที่เอาแต่แวะซื้อขนมและอาหารกลางทางจนทำให้การส่งของนั้นล่าช้ากว่าที่ควรจะเป็น
“จะเอาอะไรอีกล่ะฮิว?” เขาขมวดคิ้วพร้อมกับดึงแขนเทียมออกมาแล้วต่อกลับเข้าไปใหม่ เสียงเครื่องกลภายในส่งเสียงหึ่งๆ และมีแสงนีออนสว่างเล็กน้อยก่อนเข้าสู่โหมดปกติหลังจากรีบูตเสร็จ “แฮมเบอเกอร์ที่ถือเมื่อกี้มันหายไปไหนแล้ว?”
“ก็กินไปหมดแล้วน่ะสิ จะให้อดทนรอไปจนถึงที่หมายโดยไม่มีอาหารในมือไม่ได้หรอกนะ” ฮิวพูดด้วยความเหนื่อยหน่ายใจที่คู่หูบัดดี้ไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการเสียที
“อีกกี่กิโลฯ กว่าจะถึงล่ะ?” ฟรานซิสกอดอกอย่างไม่สนใจ
เมื่อฮิวได้ยินดังนั้นจึงฉายโฮโลแกรมจากดวงตา เผยให้เห็นแผนที่จีพีเอส มันแสดงสัญลักษณ์ของรถซึ่งเป็นพิกัดปัจจุบันและเส้นทางพาดยาวไปจนถึงจุดหมายโดยมีตัวเลขแสดงถึงระยะทางที่เหลือ
“อีกห้ากิโลเมตร…” ชายร่างอ้วนตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่
“นิดเดียวเองน่า อดทนหน่อยสิ เห็นได้ข่าวว่าเมียแกอยากให้ลดความอ้วนไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันโดนนางทิ้งไปแล้ว ฉันก็เลยจัดการนางตรงนั้นเลย” เขาพูดด้วยสีหน้าอันบึ้งตึง ทั้งเรื่องที่ไม่ได้อาหาร และทำให้นึกถึงภรรยาสุดที่รักผู้ทรยศ ดันเอาเงินที่สามีหามาได้อย่างยากลำบากไปใช้บริการทางเพศกับหุ่นยนต์เอไอ
ให้ตายสิ…นึกแล้วทำให้รู้สึกเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อฟรานซิสเห็นอีกฝ่ายกำลังหงุดหงิดจึงตัดสินใจหยิบแคปซูลออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขาหยดน้ำลงไปเพียงหนึ่งหยด ไม่กี่อึดใจ แคปซูลเม็ดเล็กๆ ขยายตัวเปลี่ยนร่างกลายเป็นอาหารฟ้าสฟู๊ดของโปรดของคู่หู ฮิวได้กลิ่นหอม ๆ โชยมาทำให้อารมณ์ดีขึ้น เขาหยิบแฮมเบอเกอร์สุดรักสวาปามเข้าไปจนเกือบหมดภายในคำเดียวอย่างมีความสุข
“ขอบใจมากเพื่อน” ฮิวพูด “อยากถามหน่อยว่ะ ทำไมถึงไม่ใช้วาร์ปส่งไปเลยน่าจะง่ายกว่า?”
“แกน่ะไม่รู้อะไร” ฟรานซิสพ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความเหนื่อยใจ “สินค้าล้ำค่าแบบนี้เขาไม่ส่งแบบวาร์ปกันหรอก แม้ว่าการส่งโดยส่งแบบนี้มันอันตรายยิ่งกว่าก็จริง ได้ของช้ากว่าด้วย ผู้ว่าจ้างถึงได้จัดเตรียมคนคุ้มกันมาเต็มรถเลยนี่ไง”
“เอาเถอะ อย่างน้อยเราก็มีงานให้ทำล่ะนะ” ฮิวพูดอย่างสบายใจและกำลังจะสวาปามมันฝรั่งทอดชิ้นยาวโดยที่ไม่มองทางด้านหน้า
“เฮ้ย!! ไอ้ฮิว!!” ฟรานซิสตะโกนลั่นรถเพราะเห็นเงาหนึ่งพุ่งตัวออกมาจากความมืด ชายหนุ่มรู้ดีเพราะดวงตาของเขานั้นติดตั้งระบบตรวจจับแบบพิเศษเอาไว้ เพื่อใช้ในการทำงานตอนกลางคืน แต่ไม่มีเงินพอสำหรับติดตั้ง ‘ไนท์วิชชั่น’ นี่สิจะทำให้เจ้าตัวลำบากหนักกว่าเดิม
ฮิวกระทืบเบรกอย่างแรงส่งผลให้ศีรษะคนทั้งสองกระแทกกับกระจกหน้ารถอย่างแรง จนเลือดไหลเป็นทาง
“เป็นอะไรหรือเปล่าฮิว!?” ฟรานซิสผู้ได้สติก่อนเขย่าร่างของชายอ้วน ในความเป็นจริงเขาไม่อยากเอามือไปสัมผัสกับกายเนื้อที่เอาแต่ขับเหงื่อ ขี้ไคล และไขมันออกมาจากทุกรูขุมขนตลอดเวลาแบบนี้หรอก แต่ในเมื่อพวกเขาจำเป็นต้องทำภารกิจให้สำเร็จ จึงไม่มีทางอื่น “ฮิว!?”
“เกิดอะไรขึ้น!?” เสียงของชายคนหนึ่งดังออกมาจากด้านในท้ายรถบรรทุกพร้อมกับเสียงทุบผนังเบา ๆ
“ไม่รู้โว้ย!! เดี๋ยวลงไปดูแล้วจะรายงานสถานการณ์!!” ชายร่างผอมกระหร่องทุบผนังอย่างแรงกลับอย่างหงุดหงิด วันนี้มันอะไรวะ ทั้งถูกทำให้ตื่นระหว่างพักผ่อนเอาแรง และต้องมาเจอสถานการณ์ที่มันติดขัดแบบนี้อีก
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอฟรานซิส…? แฮมเบอเกอร์ของฉันหายไปไหนแล้วล่ะ?” ชายหนุ่มร่างอ้วนไม่ได้สนใจแผลที่ศีรษะแม้แต่น้อย เอาแต่ถามหาของกิน เมื่อดวงตาของเขากรอกไปมาหาของกินที่เหลือ จึงเห็นว่าพวกมันตกไปกองอยู่กับพื้นเสียแล้ว สำหรับเขาไม่ต่างจากคนรักโดนยิงทิ้งต่อหน้า
เขากัดฟันแน่นก่อนจะรวบรวมพละกำลังอันมหาศาลซึ่งประสานกับเทคโนโลยี ‘พาวเวอร์อัพ’ เขาถีบประตูรถออกจนกระเด็นออกไปไกล เสียงระบบในร่างกายกำลังทำงานดังหึ่งๆ เบาๆ การเคลื่อนไหวของเขาที่พุ่งออกจากตัวรถนั้นไม่เหมือนกับคนอ้วนน้ำหนักร้อยกว่ากิโลฯ เลยแม้แต่น้อย
ดวงตาเรืองแสงสีส้มสว่างขึ้นพร้อมกับมองไปที่หน้ารถ กำปั้นเทียมทำจากโลหะไททาเนียมอันแสนแพงเรืองแสงสีส้มขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมรับมือการโจมตีของอีกฝ่ายที่มาขัดจังหวะการกินของเขา
“ใครกันวะที่บังอาจมารบกวน…” เขาชะงักทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งจุ้มปุ้ก มีแมวเหมียวตัวน้อยขนสีขาวนวลนอนขดอยู่ในอ้อมกอด
“อ่ะ…เออ…”
“หนะ…หนูขอโทษนะคะ” เสียงหวานดังขึ้นเบาๆ อย่างหวาดกลัว เธอแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีขาว ใบหน้าสวยราวกับนางสวรรค์ ผิวขาวเนียนแต่เปื้อนเปรอะไปด้วยดินและโคลน ร่างกายบอบบาง เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นทรวดทรงองค์เอวทำให้ชายชาตรีอกสามศอกอย่างฮิวลืมไปหมดแล้วว่าตัวเองโกรธเรื่องอะไร แสงเรืองสว่างจากส่วนต่างๆ ในร่างกายได้ค่อยๆ มอบดับลง ตะลึงกับความสวยที่ไม่ได้พบเจอมานานหลังจากแต่งงานกับภรรยาเก่าประมาณสิบปีเห็นจะได้
ส่วนตรงนั้นของเขาตุงอยู่ภายใต้กางเกงทันที
“หนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” เขาดัดเสียงตัวเองให้หล่อพร้อมยื่นมือเข้าไปหา อีกฝ่ายมองไปยังฝ่ามือขนาดมหึมาอันหยาบกร้านของอีกฝ่าย แล้วพยายามถดหนี “ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ บ้านหนูอยู่ไหนล่ะ? เดี๋ยวน้าขับรถไปส่ง”
จู่ๆ เม็ดฝนหยดเล็กๆ ก็ตกลงมาจากเบื้องบน เพียงไม่กี่อึดใจได้กลายเป็นห่าฝนไปในทันที
“เร็วเข้าสิ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” ชายร่างอ้วนเคลื่อนตัวเข้าไปหาหญิงสาวมากขึ้น
“ไอ้ฮิว! สถานการณ์เป็นยังไงรายงานทีเด๊ะ!?” เสียงสื่อจิตดังเข้ามาในหัวจากฟรานซิส แต่ฮิวดันเลือกไม่สนใจ “เฮ้ย!! ฟังอยู่หรือเปล่าเนี่ย? เสียงสื่อจิตของแกพังไปแล้วหรือไง!?”
“มาสิหนู เดี๋ยวน้าจะพาไปส่…”
ฉัวะ!!
เพียงไม่กี่เสี้ยววินาที โลกของฮิวได้หมุนกลับตาลปัตรอย่างรวดเร็ว เสียงรอบข้างเงียบสงัด ดวงตาเบิกโพล่ง รู้สึกถึงความเจ็บแปลบเบาๆ บริเวณลำคอที่พอกไปด้วยไขมันส่วนเกิน สมองของชายหนุ่มร่างอ้วนเกิดอาการช็อตขึ้นมากระทันหันก่อนทุกสิ่งทุกอย่างจะดับวูบในเวลาต่อมา
ศีรษะของฮิวได้หลุดออกจากบ่าไปแล้ว!
“เฮ้ย! มึงทำอะไรคู่หูของกูวะ!!?” ฟรานซิสกระโดดลงมาจากรถพร้อมตกใจสุดขีด ไม่กี่อึดใจทหารในชุดเกราะสีดำพร้อมอาวุธครบมือจำนวนประมาณสิบคนต่างกรูตามลงมา ฟรานซิสได้ทำการเปลี่ยนแขนเทียมของตัวเองให้มีสภาพเป็นใบมีดรูปร่างประหลาดอันคมกริบ ก่อนจะดีดตัวพุ่งออกไปหมายจัดการกับหญิงสาวตรงหน้าในทีเดียว “มึงตาย!!”
หญิงสาวคนนั้นเลียเศษเลือดที่ติดอยู่ปลายดาบก่อนจะหลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีใบมีดของหญิงสาววกมาสะบั้นคอฟรานซิสอย่างว่องไว ใบมีดอันคมกริบได้เฉือนผ่านเนื้อไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เลือดสาดกระเด็นเซ็นซ่านไปทั่ว
ทหารพวกนั้นประเมินสถานการณ์ว่าถึงขั้นวิกฤติแล้ว จึงประทับปืนกระบอกโตขึ้นเล็งไปยังหญิงสาวที่ค่อย ๆ กลายสภาพเป็นร่างของชายหนุ่มร่างกายปกคลุมไปด้วยกล้ามเนื้อบาง ๆ ดวงตาอันเยือกเย็นของมือมีดจ้องไปทางพวกทหาร
“โฮโลแกรมพลางตัวงั้นเหรอ!? จากคองเคอร์แฟมิลี่สินะ! ยิงทิ้งไปเลย!!”
เสียงปืนกระหน่ำสาดใส่ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มร่างสูงหุ่นลีนผู้นั้นได้ก้มตัวลงพร้อมกับกางโล่ประจุไฟฟ้าออก กระสุนสัมฤทธิ์พวกนั้นไม่สามารถผ่านไปได้แม้แต่นัดเดียว และยังถูกดีดกลับไปทั่วสารทิศ
เขารออย่างใจเย็นจนพวกมันกระสุนหมด ก่อนจะกวัดแกว่งดาบญี่ปุ่นพุ่งเข้าไปประจันหน้ากับพวกมัน การเคลื่อนไหวอันเฉียบคมและไม่เปลืองพลังงาน ใบมีดอันคมกริบได้แหวกผ่านเชือดเฉือนทะลุเกราะของพวกทหารได้อย่างง่ายดาย เพียงสิบวินาทีเขาปลิดชีวิตพวกมันทุกคนจนหมด
“นี่ไซเบอร์ มาเนียร์ ภารกิจสำเร็จ ช่วยมาเก็บของด้วย” ชายหนุ่มใช้เสียงสื่อจิตไปยัง ‘พรรคพวก’ ที่ซ่อนอยู่ภายในเงามืด แต่จู่ๆ เสียงปืนนัดหนึ่งได้ดังแทรกขึ้น วิถีกระสุนพุ่งเฉี่ยวแก้มซ้ายของเขาเจาะทะลุศีรษะทหารคนหนึ่งที่กำลังเล็งปืนตรงมาทางเขา
“ขอบใจจีน่า”
“ด้วยความยินดี ไซเบอร์ มาเนียร์” เสียงของหญิงสาวดังเข้ามาในหัว
เพียงไม่กี่อึดใจกลุ่มคนสวมสูทสีดำได้เข้ามาเปิดหลังรถบรรทุก พวกเขาจึงได้พบกับ ‘ผีดิบ’ ตนหนึ่งกำลังถูกพันธนาการด้วยเชือกเวทมนตร์และพยายามตะเกียกตะกายร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง
ไซเบอร์ มาเนียร์กำมือแน่นพลางคิดแค้นต่อผู้บังคับบัญชาแสนมีพระคุณต่อเขา
“อีกแล้วเหรอ…? เสี่ยงชีวิตแทบตายก็เพื่อผีดิบเพียงตัวเดียวเนี่ยนะ…?”
--------------------------------
To Be Continue Ep.2
