จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีก่อน
ซ่า! ซ่า! ซ่า!
เสียงฝนกระหน่ำจากท้องนภาพร้อมทั้งเสียงฟ้าร้องคำรามราวกับว่ามันจะถล่มลงมายังไงยังงั้น ซึ่งไม่แปลกเท่าไหร่สำหรับเมืองไนท์แมร์ที่อาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้
เด็กน้อยคนหนึ่งนั่งตากฝนอยู่หน้าหลุมศพของผู้เป็นแม่ที่เพิ่งจากไปด้วยโรคร้ายทางเทคโนโลยี ใบหน้าโฮโลแกรมของผู้หญิงวัยยี่สิบเก้ายังคงความอ่อนเยาว์ของใบหน้าไม่ต่างจากหญิงสาวอายุหลักสิบกว่าๆ ทอรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นอยู่บนหลุมฝังศพเลยยิ่งทำให้เด็กชายร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้มตลอดเวลา
ต่อให้เขาจะร้องไห้หนักขนาดไหนก็ไม่มีใครรู้อยู่ดี เพราะน้ำฝนได้ชะล้างออกไปทุกหยาดหยด
เขากระชับตุ๊กตาผ้าจากผู้เป็นมารดาทำให้แทนของเล่นที่เขาอยากเพราะความขัดสนทางการเงิน มันจึงเปรียบเสมือนสิ่งสุดท้ายที่มีไออุ่นจากผู้ให้กำเนิดติดมา เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เด็กชายยังคงมีความทรงจำดี ๆ กับเธอ
“ปล่อยให้แม่ไปสบายเถอะนะลูก” เสียงอันทุ้มต่ำแสนอบอุ่นดังมาจากด้านหลังพร้อมกับการปรากฎตัวของชายร่างสูงกำยำ สวมเสื้อคลุมยาวทำจากหนังสีดำถือร่มสีนิล
“ผมคิดถึงแม่…” เด็กชายพูดพร้อมกระชับกอดตุ๊กตาผ้าตัวโปรดแน่น ซึ่งตอนนี้มันเปียกแฉะชุ่มน้ำฝนหมดแล้ว
“ฉันก็คิดถึงแม่เธอเหมือนกัน” ชายหนุ่มไว้หนวดเฟิ้มย่อตัวลงมาลูบศีรษะอันเปียกโชกของเด็กชาย และไม่ยี่หระว่าชายเสื้อคลุมของเขาจะเปื้อนดินโคลนในสุสาน “ฉันรู้ว่าเราสองคนไม่ได้เกี่ยวพันกันทางสายเลือดเท่าไหร่ แต่ฉันก็จะเลี้ยงเธอให้ดีเหมือนกับที่แม่ของเธอเลี้ยงมา ฟังดูเป็นยังไง?”
เด็กชายไม่ตอบอะไร ทำได้แต่เพียงผงกศีรษะแทนคำตอบ
ผู้เป็น ‘พ่อเลี้ยง’ อุ้มร่างน้อยขึ้นมาพาดบ่าก่อนจะเดินกลับไปยังอพาร์ทเม้นท์
เมืองไนท์แมร์นั้นเป็นศูนย์กลางของโลกที่เปี่ยมไปด้วยเทคโนโลยีอันล้ำสมัย หลังจากสงครามโลกครั้งที่สามได้สิ้นสุดลง ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะวนกลับไปเริ่มใหม่ตั้งแต่ศูนย์ แต่แล้วกลับมีบุคคลหนึ่งได้จัดการเปลี่ยนโลกทั้งใบจากภาวะหลังสงครามกลายมาเป็นภาวะความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีขั้นสูงสุด ประเทศแพ้สงครามถูกยุบรวมกันเป็นหนึ่งในเมืองที่มีขนาดกว้างขวางราวกับประเทศรัสเซีย ประชาชนบางคนยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ตั้งให้กลายเป็นประเทศไปเลย
แน่นอนว่าไม่มีคำตอบจากผู้นำเลยแม้แต่น้อย
บุคคลเปลี่ยนโลกผู้นั้นชื่อว่า ‘เมก้า ไดฟ์เวอร์ พั้งค์’ เป็นซีอีโอและผู้ก่อตั้งบริษัท ‘พายแอปเปิ้ล คอมพานี’ สินค้าเทคโนโลยีทุกชิ้นล้วนมาจากบริษัทของเขา โดยมีการร่วมทุนกับบริษัท ‘นัมซุง’ ผู้เป็นแหล่งเงินทุนของพายแอปเปิ้ลและมีผลประโยชน์ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็น หุ่นยนต์เอไอ สิ่งของสารพัดประโยชน์ล้วนมาจากบริษัทเหล่านี้ทั้งนั้น
และยังเป็นบริษัทที่แม่ของเด็กชายทำงานก่อนจะสิ้นชีพในเวลาต่อมา
“ไม่ร้องไห้แล้วนะ” ผู้เป็นพ่อจัดการแต่งตัวชุดนักเรียนให้กับลูกเลี้ยง “วันนี้ก็เต็มที่เลยนะ เดี๋ยวพ่อทำอาหารที่ลูกชอบให้กินหลังกลับมาแล้ว”
“เรามีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอฮะ…?” เด็กชายตัวเล็กพูดขึ้นมาเพียงประโยคเดียว ทำให้ชายหนุ่มร่างใหญ่ชะงักหยุดนิ่งไปในทันที
“…เออ…เอ็กซ์ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ แค่ตั้งใจเรียนแล้วกลับมารอเจอเซอร์ไพรส์ก็พอแล้ว” ผู้เป็นพ่อเลี้ยงลูบศีรษะของเด็กชายด้วยความรักใคร่เอ็นดูไม่ต่างจากผู้ร่วมสายเลือดเดียวกัน “มื้อเช้ากินเรียบร้อยแล้วนะ รีบไปโรงเรียนเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา”
หลังจากที่ ‘เอ็กซ์’ ลูกเลี้ยงของเขาได้เดินทางไปโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว สักพักชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสูทสีขาวดูสะอาดสะอ้าน ซึ่งไม่เข้ากับอพาร์ทเม้นท์แสนคับแคบแบบนี้เลยแม้แต่น้อยปรากฎตัวขึ้น ดวงตาเทียมสีดำข้างซ้ายมองตรงมายังชายหนุ่มร่างสูงทำให้บรรยากาศอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“แม็กซ์สินะครับ ผมเห็นรูปคุณในฐานข้อมูลพนักงานของ ‘เรน่า’ ภรรยาของคุณ” ชายหนุ่มมาดดีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่มดูอบอุ่น แต่แม็กซ์รู้ดีว่าเขาเป็นพนักงานของบริษัทพายแอปเปิ้ล ทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที
“ครับ” ชายหนุ่มตอบเพียงเท่านั้นพร้อมสังเกตท่าทางของอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มแสนจอมปลอมนั้นได้ซ่อนอะไรไว้หรือไม่
“ขออนุญาตเข้าไปคุยด้านในสักหน่อยได้ไหมครับ?”
แม็กซ์พินิจพิจารณาอยู่ได้ไม่กี่อึดใจ ก่อนจะพาเขาเข้ามานั่งที่โต๊ะกินข้าว ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน โดยที่ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวได้เปิดโฮโลแกรมหน้าจอสีขาวขึ้นตรงหน้าพร้อมกับช่องว่างสำหรับเซ็นชื่อ
มันคือ ‘สมาร์ทคอนแท็ก’ เป็นวิทยาการที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นสัญญาที่ปลอดภัยที่สุดในโลก เพียงแค่เซ็นชื่อพร้อมประทับตราลายนิ้วมือ ก็จะได้รับของทันที
แต่สัญญาฉบับนี้ ต้องมีอะไรอย่างแน่นอน แม็กซ์คิดอย่างนั้น
เขากอดอกพร้อมทำสีหน้าจริงจัง สายตาอันเรียบนิ่งจับจ้องไปยังอีกฝ่ายผู้ซึ่งยังคงปั้นยิ้มอย่างเป็นมิตร แต่อนิจจา ช่างดูตอแหลเสียไม่มี!
“ผมจะไม่อ่านสัญญาฉบับนี้หรอกนะ ช่วยอธิบายมาทีว่ามันคืออะไร?” แม็กซ์เข้าใจเนื้อหาสัญญานี้หมดตั้งแต่เขาเห็นเพียงแวบแรกด้วยรูม่านตาสแกน แต่เพียงอยากรู้ว่าชายคนนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่
“ภรรยาของคุณคือหนึ่งในทีมพัฒนาของบริษัทเรา เป็นทรัพยากรบุคคลอันทรงคุณค่า แต่สุดท้ายต้องมาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอันไม่มีคาดคิดเอาไว้”
ปัง!!
ชายหนุ่มร่างใหญ่ทุบโต๊ะอย่างแรง ดวงตาเรืองแสงแดงชาดสาดไปยังอีกฝ่าย ชายในชุดสูทตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว แต่ยังไม่หยุดยิ้มราวกับถูก ‘ตั้งโปรแกรมใบหน้า’ ตลอดเวลา
“หมอชันสูตรศพบอกมาแล้วว่ามันอาจไม่ใช่อุบัติเหตุ” เขาพูด “แต่เป็นการฆาตกรรม”
“หมอถูกๆ อย่างนั้น ก็วินิจฉัยผิดๆ ถูกๆ ไปเรื่อยนั่นแหละครับ เปอร์เซ็นต์ความถูกต้องอาจมีไม่ถึงสิบด้วยซ้ำ จริงๆ ตอนแรกเราก็จะให้หมอประจำบริษัทชันสูตรให้ แต่ก็ช้าไปครับ ตรงนี้ต้องขอประทานอภัย” อีกฝ่ายพยายามพูดโน้มน้าว โดยเริ่มจากเอาน้ำเย็นมาลูบให้ไฟที่กำลังคุโชนอ่อนลง “แต่ตามนโยบายของบริษัท หากมีพนักงานเสียชีวิตจากการเกิดอุบัติเหตุในที่ทำงาน ทางเราจะมอบเงินจำนวนหนึ่งเป็นค่าทำขวัญและต้องขอลายเซ็นไว้เผื่อครับ”
แม็กซ์คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วพร้อมยกร่างผอมบางขึ้นมาด้วยพละกำลังอันมหาศาล ใบหน้าอันบิดเบี้ยวโกรธเกรี้ยวของแม็กซ์แทบทำให้อีกฝ่ายเกือบฉี่รดกางเกง
“เมียกูไม่ได้ตายด้วยอุบัติเหตุ! แต่มันเป็นการจัดฉากภายในบริษัทของมึงแล้วติดสินบนกับตำรวจและสื่อเพื่อปิดข่าวปิดคดี! ไม่แปลกใจหรอกว่ามีการตายที่บริษัทนี้แทบจะทุกวัน แต่ไม่มีข่าวอะไรเลย!!” ความโกรธของแม็กซ์พุ่งสูงติดเพดาน หากเขาสติหลุดเข้าจริงอาจจะทำให้เกิดอีกศพก็เป็นได้
“เงินจำนวนนี้สามารถทำให้คุณและลูกเลี้ยงของคุณที่เพิ่งเดินสวนกันเมื่อกี้ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่นะครับ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของค่าเรียน ค่านั่นค่านี่ที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตในเมืองไนท์แมร์แห่งนี้” ชายในชุดสูทพูดโน้มน้าวอีกฝ่ายอย่างสุดชีวิต ซึ่งได้ผล แม็กซ์ปล่อยร่างของชายหนุ่มลง เขาจัดระเบียบเครื่องแต่งกายก่อนจะจู่โจมโน้มน้าวต่อ “กว่าลูกเลี้ยงของคุณจะโตจนหาเงินเอง คิดดูว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ เพียงแค่เซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือบนสัญญานี่ เงินทั้งหมดจะเข้าไปอยู่ในกระเป๋าของคุณทันที”
“ถ้าผมเซ็นสัญญานี่…ก็ไม่ต่างจากการขายวิญญาณของเรน่าให้กับคุณ” แม็กซ์กำมือแน่น
“ผมเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีนานาประเภทและได้ทำงานอยู่ที่บริษัทต้นตำรับของเทคโนโลยีวิทยาการต่างๆ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำเนินชีวิต” อีกฝ่ายชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด “ผมไม่เชื่อในวิญญาณทั้งหลายซึ่งมีอยู่ทั่วไปในธรรมชาติ แต่เชื่อในวิทยาการที่สามารถสร้างพวกมันได้ แม้ว่ายังไม่มีก็ตาม”
แม็กซ์ไม่พูดอะไร เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกก่อนจะเลื่อนโฮโลแกรมสัญญาเข้ามาหาตัวก่อนจะตวัดลายเซ็นอย่างง่ายๆ พร้อมกับประทับลายนิ้วมือ
เพียงไม่กี่อึดใจ โฮโลแกรมสัญญาหายไปพร้อมกับเกิดป๊อบอัพอีกหน้าจอขึ้น เผยให้เห็นจำนวนเงินกว่า 10 ล้านบิทเข้ามาอยู่ในบัญชีวอลเล็ตของเขาแล้ว ดวงตาของชายหนุ่มร่างสูงเบิกกว้าง ส่วนชายในชุดสูทกลับแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
“ขอบคุณสำหรับเวลา ขอให้มีความสุขในการเริ่มต้นชีวิตใหม่นะครับ” ชายในชุดสูทกล่าวแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วปล่อยให้แม็กซ์ตะลึงหลงอยู่ในอำนาจของเงินตรา
…..
แต่อนิจจา มันเป็นเพียงความคิดในหัวของเจ้าตัวเท่านั้น
“ผมเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีนานาประเภทและได้ทำงานอยู่ที่บริษัทต้นตำรับของเทคโนโลยีวิทยาการต่างๆ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำเนินชีวิต” อีกฝ่ายชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด “ผมไม่เชื่อในวิญญาณทั้งหลายซึ่งมีอยู่ทั่วไปในธรรมชาติ แต่เชื่อในวิทยาการที่สามารถสร้างพวกมันได้ แม้ว่ายังไม่มีก็ตาม”
“ผมจะไม่เซ็นสัญญานั่น และผมจะเอาเรื่องกับพวกคุณอย่างถึงที่สุด” แม็กซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เมียผมตายอย่างเป็นปริศนา เธอควรจะได้รับความยุติธรรมแทนที่เอาเงินมาฟาดหัวแล้วเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!”
ชายในชุดสูทถอนหายใจ
“ชนชั้นอย่างคุณน่ะ ทำได้แค่เรียกร้องความเป็นธรรม หาความยุติธรรมที่มันไม่มีอยู่จริง แต่หารู้ไม่ว่ามีสิ่งที่มีอำนาจเหนือกว่าชนชั้นเสียอีก เพียงแค่คุณตวัดลายเซ็นและประทับลายนิ้วมือ เพียงทำสองอย่างนี้ไม่ถึงครึ่งนาที คุณก็จะกลายเป็นอีกชนชั้นหนึ่งในทันที” อีกฝ่ายพยายามโน้มน้าวสุดกำลัง “โอกาสถูกใส่พานอยู่ตรงหน้าแล้วนะ จะเอาไหมล่ะ?”
“ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้ ก่อนผมจะฉีกร่างคุณเป็นชิ้นๆ แล้วจะไม่มีใครหาเจออีก” ชายหนุ่มร่างสูงขู่
ชายในชุดสูทเห็นว่าหมดหนทางไปต่อจึงขอตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว ภายในเครื่องแต่งกายเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตด้วยความกลัวอย่างถึงที่สุด ตั้งแต่ทำงานมาไม่เคยเจอใครน่ากลัวเท่าแม็กซ์มาก่อน
แม็กซ์ล้มตัวลงนอนบนโซฟา พลางคิดถึงภรรยาอันเป็นที่รักใจจะขาด มือของเขายื่นออกไปในอากาศพยายามไขว่คว้าจิตวิญญาณของเธอ หยดน้ำใสเอ่อล้นไหลย้อยมาตามใบหน้าโดยไม่รู้ตัว
---------------------------------
To Be Continue Ep.3
