จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ดวงตะวันลับขอบฟ้าพร้อมกับแสงอัสดงมอดดับลง แสงจันทราสาดส่องมายังพื้นแผ่นดินยามราตรี แต่ไม่สามารถต่อกรกับแสงนีออนอันสว่างไสวจากเมืองไนท์แมร์ได้ หากคุณยืนอยู่ภายในเมืองนั้น เวลากลางวันหรือกลางคืนแทบไม่ต่างกัน
เสียงเครื่องยนต์ของรถบรรทุกคำรามดังสนั่นแล่นผ่านถนนอันขุรขระ ทำให้คนขับและผู้โดยสารกระเด้งกระดอนไปทั่วคัน แม้สองพ่อลูกรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยก็แทบไม่ช่วยอะไร เอ็กซ์คลื่นไส้จนสำรอกสิ่งที่กินไปเมื่อเย็นใส่ถุงกรอบแกรบจนโล่งท้องโดยมีแม็กซ์คอยลูบหลังให้เป็นระยะ
“พ่อช่วยขับช้าลงกว่านี้หน่อยครับ ไม่เห็นต้องรีบขนาดนี้เลย” เอ็กซ์โยนถุงสิ่งปฏิกูลเหลวออกไปนอกรถก่อนจะหยิบถุงใหม่ออกมาเพื่อรอระลอกต่อไป สีหน้าของเด็กชายซีดเผือดราวเลือดไม่ขึ้นไปเลี้ยง เขาค่อยๆ จิบน้ำเพื่อไม่ให้ตัวเองหมดสติ
“ราตรีนี้ไม่ได้ยาวนานกว่าที่คิดนะลูก” แม็กซ์พูดพลางกำพวงมาลัยแน่นและมองโฮโลแกรมจีพีเอสบอกตำแหน่งของตัวเองที่กำลังนำทางไปสู่จุดหมายปลายทาง “ถ้าเราทำงานนี้สำเร็จ เราจะมีกินมีใช้ไปได้อีกเป็นปี”
“ผมถามได้ไหมว่าเป็นงานอะไร…อุ๊ป!! อ๊อกกก!!” ของเหลวต่างๆ พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอก่อนจะปล่อยออกใส่ในถุงกรอบ
แกรบอีกระลอก ใบหูใบหน้าแดงก่ำ แม็กซ์ทำได้เพียงถอนใจเบาๆ และพยายามควบคุมรถใหญ่ให้เคลื่อนที่อ่อนโยนลง เพราะเขาเองก็แอบคลื่นไส้อยู่เล็กน้อยเช่นกัน
“เป็นงานเก่าของพ่อสมัยก่อนมาเจอกับเรน่า” เขาตอบ “บอกตามตรงว่าประวัติของพ่อไม่ได้ดีเลิศ แต่เป็นสิ่งที่ทำแล้วได้เงินมาเลี้ยงดูครอบครัว ลองมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วหายใจลึกๆ สิ อาการอาจจะดีขึ้น”
เอ็กซ์ทำตามอย่างที่ผู้เป็นพ่อบอก เขากดกระจกเลื่อนลง กระแสลมปะทะใบหน้าทำให้รู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก (รู้แบบนี้น่าจะทำไปตั้งนานแล้ว) ภายนอกเต็มไปด้วยแสงนวลจากดวงจันทราสาดส่องลงมา ยามมองขึ้นไปเห็นดวงจันทร์ขนาดใหญ่ลอยอยู่เหนือศีรษะ ไกลออกไปเป็นกลุ่มดวงดาวเปล่งประกายระยิบระยับอยู่รายรอบ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเด็กชายเป็นอย่างมาก
ความสวยงามนี้ ทำให้อาการคลื่นไส้ของเด็กชายหายเป็นปลิดทิ้ง ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกายแข่งกับดาวบนฟ้า เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสิ่งสวยงามในโลกอันเต็มไปด้วยเทคโนโลยี นานๆ ทีจะได้เห็นธรรมชาติอันสุสกาว
“สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?” แม็กซ์ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “ถ้าเสร็จงานแล้ว พ่อจะพามากางเต๊นท์นอนดูดาวกัน”
“อยากให้แม่มาด้วยกันจังเลยครับ” เอ็กซ์ก้มหน้าลง น้ำตาหยดใสเอ่อขึ้นในดวงตา แม็กซ์เห็นดังนั้นจึงทำได้เพียงขับรถต่อไปเงียบๆ เพราะเขาเองก็คิดถึงภรรยาสุดที่รักเช่นกัน
“ลูกรู้ไหมว่า เรน่าเองก็กลายเป็นหนึ่งในดวงดาวพวกนั้นแล้วนะ”
“ดวงไหนเหรอครับ?” เอ็กซ์เงยหน้ามองขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น “มันเยอะแยะไปหมดเลย…ผมไม่รู้ว่าดวงไหน พ่อรู้ไหมครับ?”
“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน” แม็กซ์ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มอย่างอบอุ่น “แต่พ่อเชื่อว่าเรน่ากำลังมองเราจากบนนั้น”
‘เรื่องหลอกเด็กทั้งเพ…’ แม็กซ์คิดถึงความเป็นจริงอันแสนเจ็บปวดหัวใจ แต่สิ่งที่เขาได้บอกลูกชายไปเป็นเพียงคำปลอบใจเพื่อรอวันที่เขาโตขึ้นแล้วรู้ความจริงแสนโหดร้าย
…………………………………….
ระยะเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สองพ่อลูกเดินทางมาถึงตึกรูปทรงบิดเบี้ยว เปรอะเปื้อนรอยสีดำปริศนา แม็กซ์บอกเอ็กซ์ว่าที่นี่เป็นสิ่งปลูกสร้างก่อนสงครามโลกครั้งที่สาม อารยธรรมต่างๆ ถูกฝังไว้ใต้ดิน ซึ่งมันกลายเป็นสถานประวัติศาสตร์สำหรับการศึกษาค้นคว้า หากไม่มี ‘มาเฟียใต้ดิน’ ชิงไปเสียก่อน และที่ประตูทางเข้าตึกนั้น มีชายหนุ่มร่างสูงสวมสูทสีดำสองคนยืนกอดอกสีหน้าเงียบขรึมยืนประจำที่อยู่
“เด็กคนนี้เป็นใคร?” ชายหนุ่มทางด้านขวาถามขึ้นพร้อมกับยกมือกั้นไม่ให้เอ็กซ์ผ่าน เด็กชายกลืนน้ำลายอย่างหวั่นเกรงเมื่อเห็นปืนกระบอกโตซุกอยู่ใต้เสื้อคลุม
“ใจเย็นๆ น่าเปาโล นี่ลูกฉันเอง” แม็กซ์จับบ่าของการ์ดชุดสูทพร้อมรอยยิ้มอันเป็นมิตร “ถ้าจะมีลูกสักคนหลังจากไม่ได้เจอกันมานานคงไม่ใช่เรื่องแปลกจริงไหม?”
ชายผู้นั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยให้เด็กชายผ่านเข้าไป
“นี่มันที่ไหนครับพ่อ?” เอ็กซ์ถามพลางเดินตามติดแม็กซ์อย่างกลัวๆ
“ที่นี่เป็นชั้นล่างของเมืองไนท์แมร์ ลึกลงไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร ตรงนั้นเคยเป็นเมืองเก่าที่ปกครองโดย ‘ขุมอำนาจมาเฟียสี่ทิศ’ เรากำลังไปหาผู้เป็นราชาของที่นี่ เขาชื่อว่า ‘คองเคอร์’” แม็กซ์อธิบายคร่าวๆ ก่อนมาหยุดหน้าประตูบานหนึ่ง ดวงตาของชายหนุ่มเรืองแสงสีแดงขึ้น ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสองเข้าไปยืนด้านในแล้วตู้โดยสารถูกหย่อนลงไป
“ทำไมไม่ใช้อุปกรณ์วาร์ปลงไปล่ะครับ?” เอ็กซ์ถามด้วยความใคร่รู้
“โลกใต้ดินนี้ให้ความปลอดภัยสูงสุด ใครใช้วาร์ปก็จะโดนพิพากษาทันที” แม็กซ์อธิบายด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดแล้วปั้นยิ้มให้กับลูกชาย “อยู่ข้างหลังพ่อไว้นะ แล้วลูกจะปลอดภัย”
เพียงอึดใจเดียว ลิฟต์ได้พาทั้งสองมายังสถานที่แห่งหนึ่งราวกับว่าเป็นโลกอีกใบ มีทั้งตึกราบ้านช่องไม่ต่างจากโลกเบื้องต้น แต่สว่างน้อยกว่ามาก ท้องฟ้าเป็นสีดำทมิฬ ไร้ดวงดาว ไร้จันทรา ผู้คนรอบตัวต่างหันมามองกันเป็นตาเดียว
“ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก” แม็กซ์พาลูกชายไปยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งได้รับการตกแต่งเด่นเป็นสง่ามากกว่าตึกอื่น โดยมีเวรยามเป็นชายหนุ่มสองคนในชุดสูทและสวมแว่นตาสีดำ มีรอยสักรูปร่างประหลาดบนใบหน้า
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะแม็กซ์ บอสรออยู่ข้างในแล้ว” ชายคนทางซ้ายพูดขึ้นโดยไม่หันมามอง “จะพาลูกชายเข้าไปด้วยก็ได้”
“ขอบใจมาก” แม็กซ์ก้มหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายพร้อมเดินเข้าไปในอาคารโดยเอ็กซ์เดินตามหลังไปติดๆ
“แม็กซ์! นายมาตรงเวลาพอดี!” เสียงอันทรงพลังดังขึ้นเมื่อทั้งสองคนเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยของมีค่าต่างๆ “เมื่อกี้เพิ่งคุยกับเมก้า ไดฟ์เวอร์ พั้งค์มาเอง”
“สวัสดีคองเคอร์” ผู้เป็นพ่อทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่าย “ไอ้สารเลวนั่นมาคุยอะไรกับท่านบ้างล่ะครับ?”
“รายละเอียดบางอย่างแกไม่จำเป็นต้องรู้ แต่ว่าแกไม่ยอมรับเงินของเขาเหรอ? ทำไมล่ะ?” ชายร่างยักษ์ผู้มีมัดกล้ามอันมหึมาอัดแน่นปกคลุมร่างกายเข้าประเด็นทันที “นั่นลูกชายนายเหรอ? ดูเหมือนนายดี อายุน่าจะพอๆ กับลูกสาวฉันเลยว่ะ”
เอ็กซ์ยืนตัวแข็งเมื่อคองเคอร์พูดถึง
“เมก้าคุย…อืม…ช่างเถอะ…ครับ ผมปฏิเสธ” แม็กซ์มีท่าทีอึดอัดใจขณะตอบคำถามอีกฝ่าย “นี่เอ็กซ์ ลูกชายผม”
“เอาเถอะ ฉันถามไปงั้นแหละ แต่ราคาอาวุธเถื่อนที่นายเสนอมารู้สึกว่าจะสูงเกินไปหน่อยนะ” ดวงตาของคองเคอร์เรืองแสงสีแดงขึ้นมาแล้วเปิดโฮโลแกรมข้อมูลตัวหนังสือขึ้นมาซึ่งเอ็กซ์ไม่สามารถอ่านได้ “นายต้องการเงินขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ตั้งแต่ภรรยาผมเสียไป เหลือแค่ผมกับลูกเท่านั้นครับ” แม็กซ์ตอบอย่างซื่อตรง ร่างกายสั่นเทิ้ม “ผมจึงตัดสินใจกลับมาขายอาวุธเถื่อน ส่วนของนั้นอยู่บนรถบรรทุกที่จอดอยู่ด้านบน”
ชายร่างยักษ์ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังสีแดงเลือดหมูตัวใหญ่พร้อมเอนหลังพิงพนัก “ให้ตายสิ นายนี่มันชอบขูดเลือดขูดเนื้อลูกค้าเป็นว่าเล่น ราวกับฆาตกรจอมซาดิสจริงๆ”
“นั่นมันฉายาเก่าผมครับ ขอไม่พูดถึงมันดีกว่า”
“ลดให้สักสิบเปอร์เซ็นต์สิ แล้วจะซื้อเพิ่ม” คองเคอร์แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย แม็กซ์ยังคงนิ่งเงียบ
“สองเปอร์เซ็นต์…”
“โธ่! ไม่เอาน่าแม็กซ์ นายไม่ได้ตั้งใจขูดเลือดขูดเนื้อฉันเกินไปหรอกใช่ไหม?”
“ท่านก็ไม่ตั้งใจกดราคาผมเกินไปใช่ไหมครับ?” ชายหนุ่มย้อนคำพูดอีกฝ่าย
คองเคอร์ถอนใจยาว
“ก็ได้” ชายร่างยักษ์ยอมแพ้ “ส่งสมาร์ทคอนแทกต์มาสิ”
แม็กซ์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนรีบเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมสัญญาสมาร์ทคอนแทกต์ส่งให้คองเคอร์ “ขอบคุณครับ”
“รู้ไหมว่าสิ่งที่ฉันเกลียดและสิ่งที่ฉันชอบคืออย่างเดียวกัน” เขาพูดขึ้นขณะตวัดลายเซ็นและกำลังจะประทับลายนิ้วมือ แม็กซ์ไม่ได้ฟังอีกฝ่ายพูด จิตใจอยู่ที่จำนวนเงินในวอลเล็ตที่จะเพิ่มขึ้นในไม่ช้า โดยไม่รู้ว่ามีชายชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เอ็กซ์นั้นสัมผัสได้ เขามองไปด้านหลังแล้วเรียกสติของผู้เป็นพ่อ
“พะ…พ่อ…?”
คองเคอร์แสยะยิ้มด้วยความชั่วร้าย ดวงตาเรืองแสงสีแดงสว่างขึ้นกว่าเดิม
“จัดการเสีย”
“หา….?”
“พ่อ!!”
ฉึก!!
ใบมีดอันคมกริบเสียบทะลุร่างของแม็กซ์เพียงในชั่วพริบตา! เด็กชายผู้อยู่ในเหตุการณ์ขาอ่อนทิ้งตัวลงไปกับพื้น ดวงตาเบิกโพล่งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
คองเคอร์ไม่สนใจเอ็กซ์ เขาจับร่างอันไร้เรี่ยวแรงของแม็กซ์ขึ้นมา โลหิตสีแดงข้นจำนวนมากไหลจากบาดแผลจำนวนมาก
“ในโลกธุรกิจมืดแบบนี้มันหักหลังกันอยู่ทุกวัน แกก็น่าจะรู้ดี โดยเฉพาะกับฉัน หลังจากนี้แกจะไม่ได้เงินจากฉันแม้แต่บิทเดียว” ชายร่างยักษ์เหวี่ยงร่างแม็กซ์กระเด็นไปไกล ลูกน้องของเขาวิ่งเข้ามาสองคนเพื่อรอคำสั่งจากผู้เป็นบอส “เอาไปโยนบ่อฉลามซะ!!”
“ครับ!!”
“อย่าทำพ่อผมนะ!!” เสียงอันเล็กแหลมของเด็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับฟาดของแข็งปริศนาใส่ชายที่เพิ่งสั่งสังหารพ่อเข้าไป
พลั่ก!!!
ใบหน้าของคองเคอร์หันไปยังทิศทางแรงกระทำ ศีรษะแตกเลือดไหล เมื่อหันกลับมาเห็นเอ็กซ์ถือท่อนไม้ด้วยมือสั่นเทา น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวและความเสียใจ
“ไอ้เด็กเวรนี่บังอาจมาก”
------------------
To Be Continue Ep.7
