จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ใครบางคนกระชากถุงผ้าสีดำที่คลุมศีรษะจีน่าออก แสงสว่างไล่ความมืดจากดวงตามลายสิ้น เธอหยีตาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะปรับสภาพให้สู้แสงได้เวลาไม่นาน เบื้องหน้าหล่อนมีกลุ่มชายฉกรรจ์ยืนจ้องมาเป็นตาเดียว สายตาของพวกมันเปี่ยมไปด้วยแรงตัณหาอันแรงกล้า หญิงสาวสัมผัสได้ถึงบรรยากาศไม่น่าวางใจ
จีน่าไม่พูดอะไร ทำได้เพียงสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อให้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน จะได้เรียกเอ็กซ์มาช่วย
“อย่าพยายามส่งสัญญาณเรียกใครดีกว่านะสาวน้อย” ชายร่างสูงกว่าสองเมตรเอ่ย แต่งตัวด้วยชุดเสื้อคลุมหนังสีดำมันวาว เปื้อนคราบฝุ่นบริเวณไหล่ ดวงตาเรืองแสงสีแดงฉานราวกับปีศาจพร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “มันเปลืองแรงเปล่าๆ เพราะว่าเราได้ติดตั้งอุปกรณ์ส่งคลื่นสัญญาณรบกวน ทำให้ถูกปิดตายจากโลกภายนอก ต่อให้กรีดร้องจนคอหอยแตกก็ไม่มีใครได้ยิน”
ชายร่างสูงใบหน้าเคลือบแผ่นเหล็กครึ่งซิกสองคนหิ้วปีกหญิงสาวขึ้นก่อนพันธนาการเธอด้วยเชือกเรืองแสง ยิ่งมันสว่างมากเท่าไหร่ มันยิ่งทำลายยากเท่านั้น เธอพยายามกัดฟันดิ้นพล่านพร้อมออกแรงดึงเพื่อที่สามารถหลุดออกมาได้ สุดท้ายก็เปลืองแรงเปล่าๆ
“พวกแกจับฉันมาทำไม?” จีน่าเอ่ยถาม
“ในที่สุดก็พูดออกมาสักที!” ชายร่างสูงคนนั้นชูแขนทั้งสองข้างขึ้นฟ้าด้วยความดีใจ พวกสมุนทุกคนทำตามอย่างไม่รีรอ “นึกว่าลูกสาวของคองเคอร์จะเป็นใบ้ไปแล้วซะอีก แต่ก็นะ ไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนขาวผ่องและยังไม่ถูกดัดแปลงหรือเปลี่ยนอวัยวะตรงไหนเลยแม้แต่จุดเดียว”
มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมสอดส่องสายตาไปทั่วร่างอันเรียวเบาของหญิงสาว ลิ้นสีม่วงเลียแก้มจีน่าอย่างแผ่วเบา น้ำลายเหม็นโชยเตะจมูกจนแทบสำรอก ร่างกายเธอสั่นเทิ้มด้วยความขยะแขยง ทั้งชีวิตไม่มีใครกล้าบังอาจทำเสียมารยาทแม้แต่ครั้งเดียว
“หยะ…อย่าให้ฉันหลุดไปได้เชียวนะแก” จีน่าขมวดคิ้วพร้อมจ้องไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันจะตัดลิ้นของแกแล้วยิงทิ้งให้สลายไปเลย!”
“โหย!! น่ากลั๊ว!! น่ากลัว!” ชายร่างสูงทำท่าโบกมือไปมาบนอากาศเชิงเยาะเย้ย “สายตาแบบนั้นน่ากลัวจังเลย คำพูดพวกนั้นก็ด้วย แต่ก็นะ สมแล้วกับเป็นลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟีย งั้นขออนุญาตแนะนำตัวเอง กระผมมีชื่อว่า ‘บังเกอร์’ หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียปลายแถวชื่อว่า ‘แบดบอยส์’ ครับ วันๆ พวกเราไม่ได้ทำอะไรนอกจากไถเงินชาวบ้านและเสฟสุขกับสิ่งที่คนเบื้องบนประธานมาให้เรา รวมถึงการลักพาตัวด้วยครับ”
“เป็นพวกแกเองสินะ ถึงว่ามีคดีลักพาตัวเกิดขึ้นทำให้ป๊ะป๊าหัวปั่นได้ตลอด” จีน่าพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แล้วพวกแกต้องการอะไรจากฉันล่ะ? อำนาจต่อรองทางการเมืองเหรอ?”
บังเกอร์แสยะยิ้ม
“ตอนแรกก็กะว่าจะให้ลูกน้องไปลักพาตัวผู้หญิงสวยๆ ในงานประลองมาสักสองสามคนเพื่อมาเล่นสนุกทางเพศนิดหน่อย” บังเกอร์พูดพร้อมยื่นมือจับตรงงอกตรงหว่างขาที่ตุงให้เห็นเป็นลำยาวเท่าต้นแขน “แต่ดันลักพาตัวผู้หญิงที่สวยที่สุดในงานซึ่งเป็นลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟียแบบนี้อีกไม่นานก็ต้องยกพวกมาถล่มพวกเรา นั่นหมายความว่าเราไม่มีเวลามาเล่นสนุกก่อนตายน่ะสิ”
“คิดอะไรของแกกันวะ…?” จีน่างงงวยกับคำพูดของอีกฝ่าย แต่เธอรู้อยู่แล้วว่าเอ็กซ์จะมาช่วยจึงพยายามคิดหาวิธีคุยเพื่อถ่วงเวลา “ชื่อแก๊งค์แบดบอยส์ก็เข้ากับพวกแกดีนะ แต่ละคนดูเป็นคนไม่ดีกันทั้งนั้น”
“เราก็ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นคนดีเลยสักครั้ง” ชายร่างสูงเอ่ยก่อนหันไปถามลูกน้อง “ใช่ไหมพวกแก!?”
“ใช่!!” พวกลูกน้องตะเบ็งเสียงตอบพร้อมเพรียง
“เอาเถอะ พอดีตอนนี้ซาละวันของฉันมันหิวแล้ว เลยเวลาอาหารมาตั้งนาน แถมคนให้อาหารก็หายไปไหนไม่รู้ตั้งหลายวัน ปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักของฉันต้องหิวโหย” บังเกอร์ถือวิสาสะใช้มือจับคางของจีน่าแล้วเชิดขึ้น “เธอจะเป็นผู้มอบอาหารให้กับมันในมื้อนี้ เตรียมประกอบอาหารได้!!”
พวกสมุนทั้งหลายต่างโห่ร้องเสียงก้องอย่างคึกคะนอง สมุนใบหน้าเคลือบเหล็กครึ่งซีกสองคนลากหญิงสาวไปบนแท่นยกพื้นขึ้นเล็กน้อยแล้วปล่อยไว้ตรงนั้น ไม่กี่อึดใจลูกสมุนอีกคนถือถังดีบุกอันเบ้อเร่อเข้ามาด้วยแขนเทียมสำหรับเพิ่มพละกำลัง ดูท่าว่ากลุ่มนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
ของเหลวสีแดงกลิ่นฟุ้งไปด้วยคาวเลือดถูกสาดใส่ร่างหญิงสาวจากด้านข้างและด้านบนพร้อมกัน จีน่าสะดุ้งสุดตัวจนเกือบกลืนเลือดปริศนาพวกนั้นลงคอ แต่สามารถสำรอกออกมาทัน มือทั้งสองข้างยังถูกพันธนาการไว้ด้านหลังจึงไม่สามารถยกขึ้นมาเช็ดดวงตาได้ จึงต้องปิดเปลือกตาไว้อย่างนั้นเพื่อป้องกันของเหลวเข้า
ตอนนี้การมองเห็นของจีน่ากลายเป็นศูนย์ เธอไม่เข้าใจว่า ‘ซาละวัน’ นั้นเป็นใคร อาจจะเป็นเหมือนฉลามขาวที่คองเคอร์เลี้ยงเอาไว้หรือไม่ก็อันตรายกว่านั้นหลายเท่า หญิงสาวถูกหิ้วปีกมาวางไว้กลางห้อง เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น เลือดปริศนาบริเวณดวงตาเริ่มแข็งตัวแล้ว จึงสังเกตว่าตัวเองนั่งอยู่เหนือประตูกล เพียงไม่กี่อึดใจบานประตูใต้เท้าได้เปิดออกอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ร่างหญิงสาวตกลงส่งเบื้องล่าง
ณ ตรงนั้นมีสัตว์เลื้อยคลานขนาดใหญ่รออยู่ มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันอันแหลมคมส่งกลิ่นคาวเลือดพร้อมบดขยี้เหยื่อทุกราย
อ๋อ…รู้แล้วว่า คนให้อาหารหายไปไหน…
ในจังหวะนั้น จีน่าพลิกร่างได้ทันจึงใช้เท้าถีบผนังเพื่อดีดตัวไปยังผนังอีกฝั่ง เธอทำอย่างนี้ไปเรื่อยเพื่อลดความเร็วแรงโน้มถ่วง หากเธอปล่อยให้ตัวเองตกลงไปตรงๆ อาจจะจบเกมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถึงตัวจระเข้ขนาดใหญ่ ปกคลุมไปด้วยผิวหนังอันแข็งแกร่งสีเขียวเข้มในน้ำขุ่นส่งกลิ่นเน่าเหม็น รอบข้างพบโครงกระดูกมนุษย์มากมายรวมถึงแขนเทียมของใครบางคนด้วย
“ไอ้เข้หัวขวดเอ้ย!!” ฉันตีลังกากลางอากาศพร้อมยืดขาขวาออกมา
ตู้ม!!
ส้นเท้าของฉันโจมตีใส่หัวของมันอย่างจัง ส่งผลให้จระเข้นาม ‘ชาลาวัน’ ชะงักไปชั่วขณะ
“ทะ…ทำอะไรอยู่ ชาลาวันลูกพ่อ! กินมันเลยสิลูก!!” เสียงของบังเกอร์ดังมาจากด้านบน
เมื่อเท้าถึงพื้นจึงเห็นว่าน้ำในบ่อสูงแค่น่อง ขนาดของบ่อกว้างเพียงสองคูณสองเมตร จระเข้ตัวใหญ่พร้อมโครงกระดูกมนุษย์มากมายกองสุมจนโผล่ผิวน้ำ หญิงสาวค่อยๆ ย่อตัวเพื่อหยิบมีดที่ซ่อนอยู่ที่ต้นขาแต่ก็ถูกจระเข้ดีดตัวเข้าใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำหนักมันมหาศาลของมันทับร่างเธอหงายท้องจมน้ำไป ลูกสมุนทุกคนต่างโห่เสียงเชียร์ด้วยความสะใจ สายตาของพวกมันเต็มไปด้วยความคึกคะนอง รอยยิ้มฉีกกว้าง กำปั้นถูกยกไปบนอากาศ
จู่ๆ จระเข้ก็ชะงักงันไป เพราะแรงเตะของเธอเมื่อกี้
ระหว่างที่จระเข้มันกำลังสับสนอยู่นั้น หญิงสาวตะเกียกตะกายให้ศีรษะโผล่พ้นน้ำและพยายามหยิบมีดสุดชีวิต เลือดชะโชมกายได้ถูกน้ำล้างจนเกือบหมด การถูกพันธนาการโดยเอามือไขว่หลังนั้นเป็นสิ่งที่คองเคอร์เคยสอนลูกสาวมาตั้งแต่เด็ก เธอย่อตัวลงพร้อมใช้มือซ้ายจับด้ามมีดอีกครั้งก่อนลุกขึ้นยืน ส่งผลให้สามารถชักมีดสั้นออกมาได้สำเร็จ บังเกอร์และลูกน้องต่างจับจ้องการประลองระหว่างสัตว์เดรัจฉานและมนุษย์อย่างใจจดใจจ่อ ก่อนหน้าไม่มีใครมีสติต่อหน้าชาละวันแม้แต่คนเดียว
จีน่าตวัดใบมีดอันคมกริบตัดเชือกพันธนาการตัวเองอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันกับเจ้าจระเข้ได้สติกลับคืนมา
มันกระโจนเข้าหาเหยื่ออันแสนโอชะ เธอย่อตัวหลบทันทีก่อนใช้มีดแทงส่วนเกร็ดของมัน
เคล้ง!!
“แข็งชะมัด!” หญิงสาวกัดฟันแน่นพร้อมตั้งหลักสู้กับมันอีกครั้ง
เจ้าจระเข้ว่ายพุ่งเข้ามาพร้อมอ้าขากรรไกรจนสามารถกินเสือไปได้ทั้งตัว จีน่าเห็นว่าเป็นโอกาสแสนสำคัญในการปลิดชีวิต แต่ในทางกลับกัน เธออาจจะเสียแขนหนึ่งข้างไปด้วยก็ได้
“ย๊ากก!!” หล่อนแผดเสียงดังลั่นพร้อมมุทะลุบุกเข้าไปยื่นมีดแทงสวนในปากทะลุสมอง
ฉึก!!
“ชาละวันลูกพ่อ!!!!” บังเกอร์ร้องเสียงหลงและเบิกตาตกด้วยความตะลึงงัน “อีนี่มันฆ่าลูกสาวฉัน!!”
จีน่าไม่ยอมปล่อยมือจากมีดง่ายๆ แต่ปากของร่างอันไร้วิญญาณตัวนี้ส่งกลิ่นคาวเลือดจนแทบสำรอก ก่อนมันจะสิ้นใจ ขากรรไกรอันแข็งแรงได้งับลงจนฟันแหลมเจาะแขนของหญิงสาวจนเลือดออก โชคดีที่มีมีดช่วงสกัดไม่ให้กัดลึกไปกว่านี้ มิฉะนั้นเธออาจะได้เสียแขนไปจริงๆ แน่นอน
หญิงสาวชักมือพร้อมทิ้งมีดคาปากไว้อย่างนั้น ปล่อยให้ศพลอยเหนือน้ำ นิ้วทั้งสิบนิ้วเรืองแสงสีฟ้าก่อนเอาแนบกับผนัง เมื่อเห็นว่ามันยึดติดแน่นดีทั้งสองข้างแล้วจึงค่อยๆ ปีนขึ้นไปสู่อิสรภาพ นิ้วทั้งสิบของเธอถูกดัดแปลงให้มีสนามแม่เหล็กสัมผัสที่สามารถใช้ปืนตึก ปีนกำแพงได้ทุกรูปแบบ อีกครั้งผนังของรังชาละวันนี้เป็นโลหะถึงง่ายต่อการปีนขึ้นไปเป็นอย่างมาก
เมื่อเธอปีนถึงปากบ่อ ลูกสมุนของบังเกอร์จ่อปืนกระบอกโตพร้อมเลเซอร์จ่อหญิงสาว เธอยืนนิ่ง
“แกบังอาจฆ่าสัตว์ที่น่ารักของฉัน อย่าคิดเลยว่าจะรอดไปง่ายๆ” บังเกอร์ขมวดคิ้วและกัดฟันแน่นพร้อมชี้นิ้วมายังจีน่า “แกจะตายศพไม่สวยแน่…”
“รีบๆ ยิงเถอะ ก่อนที่จะไม่ได้ยิงอีก” จีน่าพูดแทรกด้วยสีหน้านิ่งเฉย
“หวะ…ว่าไงนะ!?”
ตู้ม!!!
เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยจนควันฟุ้งไปทั่ว บังเกอร์และพวกสมุนยกมือขึ้นป้องจมูก ชายร่างสูงสั่งให้คลายควันพวกนี้ ลูกน้องคนหนึ่งใช้เครื่องปั่นลมติดกับแขนพัดควันให้หายไป แต่แล้วได้ปรากฏร่างหนึ่ง ดวงตาเรืองแสงสีฟ้าสว่างในความมืด มือทั้งสองข้างถืออาวุธสังหาร ราวกับมัจจุราชผู้มาเยือนเพื่อรับดวงวิญญาณอย่างหิวกระหาย
บังเกอร์เบิกตาโตอย่างหวาดกลัว
“อะ…อะ…แอสซาซิน…เอ็กซ์...”
เอ็กซ์แสยะยิ้ม
“ฉันมาช่วยเธอแล้ว”
------------------------------
To Be Continue Ep.13
