จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เอ็กซ์วินเทอร์วาร์ปมายังร้านอาหารของพาเทล ชายร่างท่วมในชุดสูทตามสไตล์มาเฟีย แต่ดูเหมือนว่ารอยตะเข็บตามร่างกายเริ่มปรี่แตกเพราะชื่นชอบในรสชาติอาหารของตัวเองมากเกินไป เขาเป็นชายแก้มอิ่ม มีเลือดฝาดเล็กน้อยราวกับเป็นซานต้าครอส อีกทั้งยังใจดี (ดูเหมือนว่าจะดีที่สุดในเมืองไนท์แมร์ใต้ดินล่ะมั้ง) เป็นขวัญใจของเด็กๆ หลายคนในเขตของคองเคอร์แฟมิลี่ อีกทั้งรสชาติอาหารไม่เป็นสองรองใคร ทำให้คนทั้งเขตต่างฝากท้องไว้กับเขาจนหมด แม้แต่คองเคอร์เองยังโปรดปรานจนแทบต้องพยายามมาให้ทันก่อนลูกค้าแน่นร้าน
โชคดีที่เอ็กซ์และวินเทอร์มาช่วงเวลาร้านเปิดพอดิบพอดี พาเทลยกประตูเหล็กขึ้นพร้อมแรงช่วยเหลือจากพวกเราก่อนพุ่งเข้าไปนั่งประจำโต๊ะอย่างหิวโหย
“วันนี้มาซะไวเลยนะ อยากจะกินอะไรดี?” ชายร่างท่วมยืนเช็ดจานเซรามิคสีขาวหลังเคาน์เตอร์ไม้ยาวถามเมื่อกระดิ่งแขวนอยู่บนบานประตูดังพร้อมสมาชิกระดับสูงสองคนจากแก๊งค์เดินเข้ามาในร้านเวลาเช้าตรู่ เขาไม่แปลกใจแม้แต่น้อยหากพวกเขาเข้ามาในเวลานี้เพราะอาจเพิ่งเสร็จภารกิจมาไม่นานจึงต้องการหาบางอย่างใส่ให้เต็มท้องก่อนกลับไปรายงายบอส “ภารกิจคงจะยุ่งยากน่าดูเลยสินะ”
“เทียบกันไม่ติดหรอก” วินเทอร์นั่งเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์เผชิญหน้ากับเจ้าของร้านผู้เป็นมิตร
“นั่นสินะ โดยปกติแล้วภารกิจจะใช้สมาชิกเพียงหนึ่งคนในการจัดการเพื่อที่จะได้จ่ายเงินค่าแรงได้ถูกลง แต่ในทางกลับกัน จุดแข็งของแฟมิลี่เรานั้นคือมีสมาชิกที่แข็งแกร่งกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์” ด้วยความที่เขาเป็นนักธุรกิจชายร่างท่วมจึงเอ่ยทุกอย่างออกมาเป็นตัวเลข “อ๊ะ! ขอโทษที ช่วงเช้ามักจะสมองแล่นเป็นพิเศษ ชอบคิดเรื่องตัวเลขตลอดจนไม่ได้คิดเรื่องอื่นเลย”
“นายเป็นคนเก่ง พาเทล” เอ็กซ์เอ่ยชม “เป็นทั้งพ่อครัวและเจ้าของร้านที่ดี แต่ข้อเสียคืออาหารรอนานไปหน่อย ไม่คิดที่จะจ้างพ่อครัวเพิ่มสักคนสองคนให้ช่วยเร่งทำออเดอร์ลูกค้าไม่ดีกว่าเหรอ?”
“ไม่ดีกว่า” พาเทลปฏิเสธพร้อมวางจานเซรามิกสะอาดไว้บนชั้นวางอย่างนุ่มนวล “พ่อครัวพวกนั้นทำอาหารไม่เก่งเท่าฉันหรอก อีกอย่าง ฉันไม่อยากลงทุนอะไรไปมากกว่านี้แล้ว เมื่อวันก่อนก็มีคนมาสมัครงานแต่ไม่ได้รับเพราะค่าจ้างที่ต้องการมันสูงเกินไป”
“เป็นคนจากไหนล่ะ?” วินเทอร์ถามพลางหยิบเมนูกระดาษที่เสียบอยู่กับชั้นวางพร้อมยื่นให้เอ็กซ์หนึ่งเล่ม
“เขามาจากเมืองชั้นบน” ชายร่างท่วมตอบ “เท่าที่อ่านประวัติการทำงานมาเห็นบอกว่าเคยเป็นเชฟที่ดรงแรมเจ็ดดาวมากก่อน”
เอ็กซ์และวินเทอร์เบิกตาโตเมื่อได้ยินคำตอบ
“ไอ้พาเทล! ไอ้โง่! ทองหล่นทับยังทิ้งยังไม่เก็บไปอีก!!” วินเทอร์ทุบโต๊ะ
“แล้วจะทำไมวะ!? พูดแบบนี้แสดงว่าไม่ชอบรสชาติอาหารกันแล้วใช่ไหมล่ะ!?” ชายร่างท่วมพ่นลมหายใจทางจมูกยาวราวกับแรดบันดาลโทสะพร้อมใบหน้าแดงก่ำ “ใช่สิ! รู้จักกันมาตั้งนานจะพูดอะไรก็ได้!”
“ทั้งสองคนพอ!” เอ็กซ์ตัดบท “วินเทอร์แค่หิว ขอโทษที ส่วนพาเทล เราเอาข้าวกะเพราหมูกรอบคนละจาน”
“หมูกรอบหมด”
…
คำพูดเรียบๆ พร้อมใบหน้าเงียบเฉยเพียงประโยคเดียว สยบทุกอย่าง
“งั้น…เอาอะไรมาก็ได้ครับ” เอ็กซ์บอกด้วยน้ำเสียงเอือมละอา
“หมูทอดกระเทียมไม่ใส่กระเทียมละกัน เมื่อวานลืมสั่งของ” เมื่อพูดจบเขาก็เดินหายเข้าไปในครัว
ในขณะเดียวกันจีน่าได้โทรหาเอ็กซ์ผ่านทาง ‘โทรจิต’ เขารับสายแทบจะในทันที
“มอนิ่งครับจีน่า” ชายหนุ่มทักทาย “โทรมาหาเช้าขนาดนี้คิดถึงเหรอครับ?”
“จริงจังหน่อยสิเอ็กซ์! แล้วนี่เธออยู่ที่ไหน!?” ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ก็กินข้าวอยู่กับวินเทอร์ที่ร้านของพาเทลน่ะสิ” เขาตอบ
“จีน่าโทรมาเหรอ?” เอ็กซ์พยักหน้าแทนคำตอบ
“เป็นไปได้ไง?” เสียงหญิงสาวฟังดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด “แล้วที่ฉันจับอยู่นี่ใคร?”
“หมายความว่ายังไง?” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ภายในใจเกิดคำถามขึ้นมา
“รีบมาที่นี่ด่วน เอาวินเทอร์ที่คาดว่าจะเป็น’ตัวจริง’ มาด้วย” เธอเน้นคำว่า ‘ตัวจริง’ อย่างน่าสงสัย เอ็กซ์ครุ่นคิดอยู่ในภวังค์ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจชักปืนจ่อขมับของชายหนุ่มร่างสูงกว่าตามสัญชาตญาณอย่างรวดเร็ว อีกฝ่ายนิ่งสงัดจนนิ้วชี้ออกแรงกดไกปืน
“เจอตัวฉันอีกคนล่ะสิถูกไหม? เพิ่งได้รับแจ้งจากลูกน้องเหมือนกัน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบพร้อมลุกยืน ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ “เราวาร์ปไปที่เกิดเหตุกันดีกว่า และขอบอกไว้ก่อนว่า ‘ฉันนี่แหละคือวินเทอร์ตัวจริง’”
……………………………….
ทั้งสองวาร์ปกลับมา ณ จุดเกิดเหตุทันที เห็นวินเทอร์ในชุดคลุมสีดำกำลังถูกล้อมด้วยพวกลูกน้องมาเฟียสวมสูทสีดำประมาณสิบคนพร้อมอาวุธปืนจ่อไปในทิศทางเดียวกันโดยมีจีน่ายืนกำกับไม่ห่าง ชายหนุ่มร่างสูงเข้าปะทะกับอีกฝ่ายทันทีด้วยความเลือดร้อน เขาใช้กำปั้นอัดเข้าไปที่ใบหน้าอีกฝ่ายที่ใช้ใบหน้าตัวเองอย่างแรง
ตู้ม!!
เสียงเอฟเฟ็กต์ดังสนั่นพร้อมใบหน้าโฮโลแกรมแตกสลายในชั่วพริบตา เผยใบหน้าอันแท้จริงของชายผิวสีดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไร้วี่แววของผู้ก่ออาชญากรรมโดยสิ้นเชิง นั่นไม่ทำให้วินเทอร์ใจเย็นลงได้ เขากระชากคอเสื้อคลุมขึ้นมาพร้อมใช้นิ้วเจาะเข้าไปในลำคอ เลือดสีแดงล้นทะลักตามด้วยเสียงครวญครางของอีกฝ่ายอย่างเจ็บปวด ไม่กี่อึดใจ เขากระชากอุปกรณ์ชุ่มโลหิตสีแดงฉานออกมาแล้วโยนไปบนพื้นถนน
มันคือ ‘อุปกรณ์ปลอมแปลงใบหน้าด้วยโฮโลแกรม’
“ถ้าไปเจอกับดอกเตอร์เมย์อีกครั้งด้วยว่า ‘ถ้าสร้างอุปกรณ์อะไรแบบนี้ขึ้นมาอีก ฉันจะตามไปฆ่าถึงบ้านเลยทีเดียว’” วินเทอร์ขู่
“เดี๋ยวจะจัดการให้” เอ็กซ์ตอบ
ตามหลักนิสัยของชายหนุ่มร่างสูงผู้นี้แล้ว เขาไม่ชอบให้ใครมาล้อเลียนใบหน้าของตัวเอง แม้ว่าจะมีใบหน้าหล่อเหลา คิ้วดกดำเป็นระเบียบ จมูกเป็นสันโด่ง ดวงตาเป็นประกายสีทองย่อมเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งเมืองชั้นบนและเมืองชั้นล่าง อีกทั้งมีร่างกายสูงใหญ่พร้อมกล้ามเป็นมัด ขนาดจีน่าเองยังเคยหวั่นไหวมาแล้วครั้งหนึ่ง
“ใครส่งแกมา?” ชายหนุ่มเขย่าร่างอย่างแรงจนศีรษะของชายผิวสีส่ายไปมา “กูถามว่าใครส่งมึงมา!!?”
“บะ…บอกไม่ได้…ผะ…ผมขอโทษ จริงๆ ผมเป็นคนปากสว่าง หยอดเหรียญเดียวได้ฟังทั้งอัลบั้ม แต่เรื่องจริงต่อให้ถูกขู่ฆ่ายังไงผมก็ไม่สามารถบอกได้จริงๆ…อะ…โอ๊ย! เจ็บ!” อีกฝ่ายอ้อนวอนพร้อมหยดน้ำใสไหลรินจากดวงตา นั่นไม่ได้ทำให้วินเทอร์เกิดความสงสารเลยแม้แต่น้อย
“จะตอบดีๆ หรือจะตายตรงนี้?” วินเทอร์คว้าลำคอด้วยมือขวาพร้อมขย้ำ
ปัง!! ปัง!!
กระสุนหนึ่งนัดพุ่งผ่าสายลมเจาะทะลุสมองของชายผิวสี เพียงไม่กี่วินาที วิญญาณจึงหลุดจากร่าง ส่วนอีกนัดถูกไหล่ขวาของวินเทอร์ ความเจ็บปวดแล่นผ่านไปทั่วร่างกายจนล้มลงไปกับพื้น
“มันยิงมาจากตรงไหน!?” จีน่าตะโกนลั่นพร้อมสั่งให้ลูกน้องออกตามหามือปืน
เอ็กซ์ใช้สกิล ‘สังเกต’ สแกนสิ่งผิดปกติอยู่ได้สักครู่ก่อนจะเจอกับเงาปริศนาบนหลังคาอพาร์ทเม้นท์หลังเดียวกับที่เขาซุ่มเมื่อคืน รูปร่างของมันท้วมกลมแต่กลับเคลื่อนที่ได้รวดเร็วปานวานร มันกระโดดข้ามกำแพงสิ่งก่อสร้างแต่ละหลังไปเรื่อยๆ อย่างคล่องแคล่วพร้อมประคองปืนไรเฟิลไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
“เจออะไรมั้ย เอ็กซ์!?” จีน่าถาม
“มีคนนึง” เอ็กซ์ตอบก่อนกระโดดขึ้นไปบนหลังคาอพาร์ทเม้นท์ “ความน่าจะเป็นเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่ามันคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”
การไล่ล่าเกิดขึ้น เอ็กซ์ใช้ความเร็วที่มีดีดตัวพุ่งออกไปราวกับจรวด เขากัดฟันแน่นพร้อมยังคงสกิล ‘สังเกต’ เอาไว้เพื่อไม่ให้คลาดสายตา เขารู้อยู่แก่ใจว่า ต่อให้ตะเบ็งเสียงสั่งให้มันหยุดซึ่งเป็นคำพูดช่างไร้ค่าเกินไป ชายหนุ่มเร่งฝีเท้ามากขึ้น ไม่กี่อึดใจต่อมา มีกล่องข้อความเด้งขึ้นมาว่า
‘เลเวลของคุณอัพขึ้นจากเลเวล 5 สู่เลเวล 6 แล้ว’
‘คุณได้รับ ‘สกิลพ้อยน์’ สำหรับเพิ่มสเตตัสสมรรถนะ’
“เพิ่มสเตตัสความสามารถไปที่ ‘ความเร็ว’ ให้หมด” เอ็กซ์สั่งการระบบในร่างกาย เพียงหนึ่งวินาทีต่อมา ระบบแจ้งเตือนการเพิ่มสเตตัสความสามารถเสร็จสิ้น ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาเพิ่มขึ้นจนเทียบเท่ากับกระสุนปืน เอ็กซ์เอื้อมมือคว้าร่างนั้นได้ จากนั้นใช้พละกำลังกดมันไว้จนทั้งสองล่วงจากหลังคาสองชั้นกระแทกพื้นซีเม้นต์แตก เอ็กซ์ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากจึงหลีกร่างหนาให้นอนหงายพร้อมกับเตะปืนไรเฟิลไถลไปไกล
มันสิ้นฤทธิ์ไปแล้ว
“ไม่รู้หรอกนะว่าแกเป็นใคร แต่บังอาจมาลูบคมพวกเราแบบนี้ไม่ตายดีแน่” เอ็กซ์ขู่ชายสวมหน้ากากสีขาวโพลน “ในเมื่อแกใส่หน้ากากอยู่แบบนี้ก็จำเป็นต้องกระชากมันออกสินะ”
ทันทีที่เอ็กซ์กระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าอันแท้จริง ในความจริงอันแสนปวดร้าวนั้น ทำให้ชายหนุ่มเบิกตาโตและใช้สกิล ‘จับเท็จ’ อัตโนมัติ
คนๆ นี้คือผู้ก่อการร้ายขายข้อมูลจริงหรือไม่?
‘เป็นความจริงทุกประการ’
“ช่วยบอกฉันที ทำไมถึงทำแบบนี้” เอ็กซ์จ่อปลายกระบอกปืนไปยังหน้าผากของชายร่างท่วม ผู้เป็นที่รักของทุกคนในคองเคอร์แฟมิลี่
.
.
.
“พาเทล”
___________________________________
To Be Continue Ep.20
