จากเด็กหนุ่มสุดอ่อนแอ กลายเป็นผู้ครอบครองเทคโนโลยีปริศนา จนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารสุดแกร่งระดับพระเจ้า!!
แอคชั่น,ชาย-หญิง,ไทย,สะท้อนปัญหาสังคม,เกิดใหม่,พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ไซไฟ,ไซไฟ-แฟนตาซี,ไซไฟแฟนตาซี,นิยายสนุก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เอ็กซ์ตะลึงงันกับผู้ร้ายตรงหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์เป็นผู้ร้ายในเหคุการณ์ครั้งนี้ เขานึกไม่ออกถึงแรงจูงใจแม้แต่น้อยว่าอะไรทำให้เขาต้องขายข้อมูล ด้วยตำแหน่งอันสูงส่งในปัจจุบันมีรายได้ต่อเดือนมากมายจนไม่ว่าจะใช้ยังไงก็ไม่หมดอยู่แล้ว
หรือว่ามีแรงจูงใจอย่างอื่น…?
“ถ้าเป็นแค่ลูกกระจ๊อกฉันคงเชือดคอไม่นานแล้ว แต่นี่ดันเป็นนาย…เพราะอะไรกัน ระดับหัวหน้าหน่วยอย่างนายดันมาทรยศแก๊งค์แบบนี้กูยอมรับไม่ได้ว่ะ” เอ็กซ์ถลึงตาด้วยความโกรธ ดวงตาเรืองแสงสีฟ้าสว่าง “จะเอายังไงล่ะ? ให้ฉันเชือดคอแกตรงนี้ทิ้งแล้วไปรายงานบอสหรือจะไปสารภาพบาปด้วยตัวเอง คิดได้เนาะว่าการที่ตัวเองแสร้งไปรายงานบอสว่ามีคนซื้อขายข้อมูลแต่ดันเป็นคนขายเองแบบนี้ทำให้ไม่มีใครกล้าสงสัยนายแม้แต่คนเดียวรวมถึงฉัน”
“ดะ…เดี๋ยวก่อนสิเอ็กซ์ คนที่ซื้อขายข้อมูลนั่นมันไม่ใช่ฉันนะ” วินเทอร์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นคลอ
“ไม่ต้องมาโกหก” เอ็กซ์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้นจนริมฝีปากอยู่ห่างกันไม่กี่เซนติเมตร “แล้วทำไมต้องปลอมแปลงใบหน้าด้วยโฮโลแกรมแล้วคลุมหน้าคลุมตาอย่างน่าสงสัยด้วยล่ะ? แบบนั้นมันไม่น่าสงสัยเกินไปหน่อยเหรอ?”
“เอ็กซ์” ชายหนุ่มร่างสูงเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่ได้ขายข้อมูลให้กับกลอรี่แฟมิลี่จริงๆ เรื่องนี้นายเชื่อฉันได้ ถ้าฉันขายข้อมูลจริงๆ คงทำแบบลับๆ ไม่ให้ใครรู้ไปนานแล้ว แต่นี้ฉันอุตส่าห์คาบข่าวไปบอกบอสให้รู้เชียวนะ”
“นายเป็นคนเหลี่ยม วินเทอร์” เอ็กซ์บอก “นายคงต้องการให้ใครสักคนถูกจับได้จนกลายเป็นแพะรับบาปไปแล้วตัวเองยังสามารถทำธุรกิจต่อไปได้โดยไม่มีใครรู้ เป็นแผนที่แนบเนียนใช้ได้เลยนี่หว่า”
“แกมั่วแล้วเอ็กซ์ เอาอะไรมาพูด”
“งั้นก็พิสูจน์สิ” ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้หรือหลงไปกับคำพูดอีกฝ่าย “ห้ามใช้ฟรายดาต้าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันเชือดแกทิ้งตรงนี้เลย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ใช้สกิลของนายอะไรก็ได้ตรวจสอบฉันสิว่าเป็นหนอนบ่อนไส้อันแสนเน่าเหม็นหรือเปล่า ถ้าสกิลของนายมันบอกว่าใช้ ฉันยอมตายตรงนี้ แม้ว่าในความเป็นจริงถ่องแท้นั้นตัวเองจะเป็นแพะก็ตาม” วินเทอร์เอ่ยอย่างท้าทาย โดยปกติแล้วเขาจะไม่ปกป้องตัวเองมากขนาดนี้ “ฉันเองก็มาตามจับคนร้ายเหมือนกัน แม้ว่าไม่ได้รับคำสั่งจากบอสโดยตรงเหมือนนาย แต่ฉันทำเพื่อแฟมิลี่ของเรา เพื่อสักวันเราจะครองเมืองไนท์แมร์ใต้ดินทั้งหมด”
“ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดล่ะสิ” เอ็กซ์ยังคงไม่เชื่อในคำพูดอีกฝ่าย
“ก็แล้วแต่ละกัน” วินเทอร์ชูมืออย่างเอือมละอา “ลากฉันไปหาบอสโดยที่ยังไม่ได้ใช้สกิลตรวจจับอะไรนั่นของนายถือว่านายโง่มาก ก็ไม่ต่างจากนักการเมืองด้านบนที่ต้องการทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หน้า ทั้งๆ ที่ไม่รู้ความจริงห่าอะไรเลย”
เอ็กซ์หยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะเริ่มใช้สกิล ‘จับเท็จ’
รูปแบบการทำงานของสกิลนี้ยังคงเป็นปริศนาพอๆ กับสกิล ‘ตรวจจับ’ เพราะไม่รู้ว่ามันวิเคราะห์จากอะไร แต่การทำงานของมันค่อนข้างถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ละสกิลที่เอ็กซ์ได้รับจาก ‘เลเวลอัพ’ นั้นสามารถใช้งานเหมือนในเกมส์ ซึ่งมันดูไม่ผลเหตุสมผลกับโลก ‘แห่งความเป็นจริง’ แม้แต่นิดเดียว ทุกคืนเขามักจะมีคำถามผุดขึ้นในหัวอยู่เป็นประจำว่า
‘ใครเป็นคนสร้างเทคโนโลยีนี้ขึ้นมากันแน่?’
เอ็กซ์เกิดและใช้ชีวิตอยู่บนโลกราบล้อมไปด้วยสิ่งประดิษฐ์รวมถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีจนมิอาจฉุดรั้งได้ แม้ว่าเขาออกตามหาข้อมูลตามข่าวสารต่างๆ ในอินเตอร์เน็ตก็ไม่เจอข้อมูลเกี่ยวกับมันแม้แต่นิดเดียว นั่นยิ่งทำให้ตัวผู้ใช้เริ่มหวาดระแวง ในทางกลับกัน โทษของเจ้านี่ไม่ได้ส่งผลอะไรมากมายเว้นแต่ช่วงแรกเท่านั้น
สกิล ‘จับเท็จ’ เริ่มทำงาน
ดวงตาของเอ็กซ์เปล่งประกายสีม่วงเรืองขึ้น เขากรอกตาไปยังสมอง วิเคราะห์อัตราการเต้นของหัวใจและความดัน ซึ่งมันวิเคราะห์ออกมาเป็นตัวเลข จากนั้นระบบจะให้คำตอบเองว่า ‘เถรตรง’ หรือ ‘ตอแหล’
ในกรณีของวินเทอร์ เขาเป็นสมาชิกที่ซื่อสัตย์มากๆ ในแก๊งค์ ไม่น่าเอาข้อมูลมาขายได้ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า คนน่าไว้ใจมากที่สุดจะกลายเป็นผู้ซ่อนมีดไว้ใต้แผ่นหลัง
“เป็นยังไงล่ะ? สกิลของนายมันประมวลผลช้าไปหรือเปล่า?” วินเทอร์ถอนใจ
“ไม่ต้องมาถาม” เอ็กซ์ตัดบทห้วน
ไม่กี่อึดใจต่อมา ระบบแจ้งด้วยเสียงหญิงสาววัยยี่สิบปลายๆ ว่า “บุคคลผู้นี้เถรตรง”
“จิ…” เอ็กซ์จิปากและกัดริมฝีปากล่างเบาๆ “นายบริสุทธิ์”
“เห็นไหมล่ะเอ็กซ์! ฉันน่ะบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่แล้ว!” อีกฝ่ายกำมือทั้งสองข้างชูขึ้นบนอากาศอย่างโล่งอก รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าพร้อมเหงื่อหลายเม็ดไหลย้อย โดยปกติวินเทอร์มักแสดงให้ความขรึม ใบหน้านิ่งต่อหน้าคนอื่นเสมอ เป็นครั้งแรกของเอ็กซ์ที่ได้เห็นอีกสีหน้าของเขา ถือว่าเป็นบุญลูกตาเลยทีเดียว
“อะแฮ่ม…” วินเทอร์เก็บอาการ “ฉันมาที่นี่เพื่อจะมอบข้อมูลเพิ่มเติมตามคำสั่งของบอส”
“มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกเหรอ?”
“ยังมีอีกเยอะแยะเลยทีเดียว” เขาบอก “แต่ฉันจะไม่ใช้ฟรายดาต้าเพราะหากพวกเราโดนโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว พวกมันจะชิงข้อมูลไปได้”
“อย่าทำเป็นพระเอกนิยายโง่เง่าจะได้ไหม?” เอ็กซ์ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจพร้อมชี้ขึ้นไปบนดาดฟ้าของตึกสองชั้นที่เอ็กซ์เคยซุ่มอยู่ “เราแค่ปีนขึ้นไปบนนั้นแล้วใช้ฟรายดาต้าส่งข้อมูลให้กันแทนคำพูดจะรวดเร็วและปลอดภัยกว่าไม่ดีเหรอ? และอีกอย่าง การที่เราเอาแต่ยืนอยู่เขตชายแดนนี่ มีความเสี่ยงสูงในการถูกลอบสังหารเอาง่ายๆ แบบนี้ตำนาน ‘แอสซาซินเอ็กซ์’ ได้จบลงพอดี”
……………………………………………….
วินเทอร์ให้ข้อมูลผ่าน ‘ฟรายดาต้า’ เกี่ยวกับแก๊งค์ซื้อขายข้อมูลว่า พวกมันทำงานกันเป็นทีม โดยผู้ซื้อจำเป็นต้องเซ็นยินยอมด้วย ‘สมาร์ทคอนแทก’ เพื่อปกปิดข้อมูลโดยจะฝังระเบิดเท้าเมล็ดข้าวสารไว้ในสมอง หากข้อมูลรั่วไหล มันจะระเบิดทันที
นั่นยังไม่ใช้ประเด็นสำคัญเท่าไหร่
ที่พวกมันทำงานกันเป็นทีมด้วยการส่งข้อมูลผ่านฟรายดาต้าให้กันและกันเสมอ เมื่อส่งเสร็จจึงจัดการลบข้อมูลในหัวทิ้งราวกับไม่เคยมีแม้แต่หน่อย อีกทั้งไม่สามารถกู้ข้อมูลกลับได้ ซึ่งเป็นอะไรที่น่าปวดหัวอย่างแรง
“ถ้าพวกนั้นโยนข้อมูลไปมาได้และลบข้อมูลในเมมโมรี่เพื่อไม่ให้ระเบิดทำงานเพราะอาจจะแพร่งพรายข้อมูลออกไป” เอ็กซ์ทวนข้อมูล “เป็นแผนการที่แนบเนียนเกินไป แสดงว่ามีคนวางแผนอยู่เบื้องหลังซึ่งจะต้องเป็นคนละเอียดลออ รวมถึงรู้ข้อมูลทุกอย่างในแฟมิลี่เป็นอย่างดี”
“ถูกต้อง” วินเทอร์พยักหน้าพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก “ตอนนี้ฉันยังนึกไม่ออกเลยว่าใคร ‘น่า’ จะเป็นคนอยู่เบื้องหลัง”
“อย่างน้อยต้องเป็นคนใกล้ตัว ไม่ใช่พวกลูกกระจ๊อกของเราแน่นอน พวกนั้นจำ ก-ฮ ได้ไม่ครบเลยด้วยซ้ำ แถมข้อมูลที่ได้ไปก็ไม่รู้อีกว่ามันคือข้อมูลอะไร”
“ภารกิจนี้ดูเหมือนจะไม่เท่าไหร่ แต่ก็หินใช่ย่อยเหมือนกันแหะ” ชายหนุ่มร่างสูงก้มศีรษะมองพื้น “แล้วนายอยู่ทั้งคืนไม่เป็นอะไรเหรอ? รู้สึกว่านายไม่ได้นอนมาตั้งยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วนะ”
“ไม่เป็นไรหรอก” เอ็กซ์ตอบ “ฉีกอะดรีนาลีนเข้าไปนิดหน่อยก็สามารถทำให้ตื่นได้ทั้งวัน แถมมี ‘เลเวลอัพ’ คอยซัพพอร์ทแบบนี้สบายๆ”
“อย่าเพิ่งเทคโนโลยีให้มากจนเกินไปก็แล้วกัน เดี๋ยวจะกลายเป็นคนด้านบน” ชายหนุ่มเตือนด้วยความหวังดี
“อืม…ขอบใจมาก” เอ็กซ์ยิ้มตอบพลางนึกถึงผู้เป็นแม่ซึ่งเสียชีวิตอย่างปริศนาโดยคนจากบริษัทพาบแอปเปิ้ลอ้างเป็นเพราะเทคโนโลยีที่เธอประดิษฐ์ขึ้น เวลาผ่านไปนับสิบปี ไม่มีใครรู้นอกจากองค์กรว่าเธอตายด้วยสาเหตุอะไร ข่าวในหนังสือพิมพ์มักโกหกมดเท็จตลอดเวลา สกิล ‘จับเท็จ’ นี่แหละจะเป็นสกิลที่ใช้หลังจากได้ถล่มพวกมันให้ราบคาบ เขาจะลากคอเมก้า ไดฟ์เวอร์ พั้งค์มาสอบสวน จากนั้นค่อยฆ่าทิ้งอย่างทรมานเพื่อล้างแค้นให้กับพวกท่าน
“ตอนนี้พระอาทิตย์เทียมเริ่มสว่างขึ้นแล้วสินะ” วินเทอร์ทักขึ้นพร้อมเปิดโฮโลแกรมนาฬิกาจากดวงตา “นี่มันหกโมงเช้าแล้วนี่ จะเลยอาหารเช้าแล้ว”
“อาหะ…?”
“ไปหาอะไรกินที่ร้านของ ‘พาเทล’ ซะหน่อยดีไหม?” เขาลุกขึ้นยืนแล้วบีดตัวไปมา เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบดังอยู่ใต้เนื้อหนัง “วันนี้รายงานบอสว่าไม่พบใครน่าสงสัยแล้วคืนนี้ค่อยกลับมาซุ่มดูใหม่”
“อืม….” เสียงท้องของเอ็กซ์ร้องครวญครางแทนคำตอบ “ก็ได้”
ทั้งสองตัดสินใจวาร์ปไปยังร้านอาหารของพาเทล ในขณะเดียวกันมีใครคนหนึ่งวาร์ปสวนเข้ามา ใบหน้าซ่อนใต้ฮู้ดเสื้อคลุมสีดำได้ถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของ ‘วินเทอร์’
_____________________________________________
To Be Continue Ep.19
