หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“เรื่องทุกอย่างในจวนนี้ ข้าเป็นผู้ตัดสินใจ สิ่งที่ข้าสั่งเจ่าเจาไป ขอให้พวกเจ้าทำตามอย่างไม่มีข้อแม้” เหลียนต้าได้ยินดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นพร้อมน้ำตา
“นายท่านพูดเช่นนี้ นายท่านคงลืมไปแล้วกระมัง ว่าแม่นางเซียนเยว่ตายเช่นไร” โม่โฉวทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเหิมเกริม
“หุบปาก! ข้าไม่เคยลืมว่าเซียนเย่วตายยังไง คนที่เจ็บปวดกว่าใครก็คือข้า หากพวกเจ้ายังอยากอยู่ที่จวนนี้ต่อไป ก็ขอให้ทำตามคำสั่งของข้า หากไม่แล้ว ข้าจะให้ผู้อื่นทำหน้าที่แทนพวกเจ้า” เหลียนต้าและชิงเหอรีบน้อมกายลง เพราะเผลอทำให้โม่โฉวไม่พอใจ จนเขาขึ้นเสียงใส่
“พวกข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”
“เรื่องของนาง ข้าจะจัดการด้วยตัวเอง ไม่ต้องให้พวกเจ้าเป็นผู้ตัดสิน พวกเจ้าอย่าลืมว่าสกุลของนางเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เพียงใด หากนางเป็นอะไรไป แม้แต่ข้าก็ช่วยอะไรพวกเจ้าไม่ได้” เป็นครั้งแรกที่โม่โฉวคิดปกป้องภรรยา เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของโม่โฉว เหลียนต้าและชิงเหอก็มีท่าทีสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อดวงตะวันคล้อยลง มู่เลี่ยนชะเง้อคอมองไปยังหน้าประตูเรือน ทว่าไม่มีท่าทีว่านายหญิงจะกลับมา นางเดินวนไปมาในเรือนด้วยความเป็นห่วง
“เหตุใดนายหญิงยังไม่กลับมาอีก ตะวันคล้อยลงทุกที เกิดอะไรขึ้นกับนางหรือไม่” มู่เลี่ยนเดินวนไปมา พลางบ่นพึมพำด้วยความเป็นห่วง ทว่าอาหารบนโต๊ะ จากที่มีควันโพยพุ่ง ก็ค่อย ๆ จางหายไปจนอาหารเย็นสนิท ในที่สุดมู่เลี่ยนทนไม่ไหว จึงตัดสินใจมุ่งตรงไปยังเรือนใหญ่ทันที
“เข้าไม่ได้” ทหารที่เฝ้าหน้าเรือนเอ่ยขึ้น ก่อนมู่เลี่ยนจะพูดขึ้น
“ข้ามาตามนายหญิงกลับเรือน หากพวกเจ้าไม่ให้ข้าเข้าไป ก็ไปเรียนให้นายท่านทราบ ว่าต้องการพบฮูหยินเสี่ยวเฟย” น้ำเสียงมุ่งมั่นของมู่เลี่ยน ทำให้ทหารที่เฝ้าหน้าเรือนบอกให้นางรออยู่ที่ด้านนอก ก่อนเขาจะเดินเข้าไปรายงานให้โม่โฉวทราบ
“ตอนนี้มู่เลี่ยน ขอเข้าพบฮูหยินเสี่ยวเฟยขอรับ”
“ให้นางมาพบข้า”
“ขอรับ” ไม่นานนักร่างของมู่เลี่ยนก็เดินเข้ามาในเรือนด้วยใบหน้ากังวลใจ ขณะที่นางน้อมกายลงเพื่อเคารพโม่โฉว สายตาของนางก็สัดส่ายมองหาเสี่ยวเฟยไปพร้อม ๆ กัน
“เจ้ามาตามเสี่ยวเฟยงั้นเหรอ” โม่โฉวเอ่ยถาม ขณะที่บรรจงพู่กันลงในกระดาษ
“เจ้าค่ะ พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว เป็นเวลาอาหารของนายหญิง ข้าก็เลยมาตามเจ้าค่ะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น ก่อนโม่โฉวจะวางพู่กันในมือแล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายแน่นิ่ง
“นางคงกลับพร้อมเจ้าไม่ได้แล้วล่ะ” มู่เลี่ยนได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้วแปลกใจ
“เหตุใด นางจึงกลับพร้อมข้ามิได้เจ้าคะ”
“นายหญิงของเจ้าก่อเรื่อง แอบกินเหล้าจนเมาไม่ได้สติ ตอนนี้ข้าให้นางนอนพักอยู่”
“เหล้ารึเจ้าคะ” มู่เลี่ยนเอ่ยถามอีกครั้ง ก่อนจะนึกได้ว่าช่วงเช้า เสี่ยวเฟยซื้อเหล้าจากตลาดติดมือกลับมา
“นายหญิงแอบเอาเหล้ามาที่เรือนใหญ่ด้วยงั้นรึ” นางพึมพำ ก่อนโม่โฉวจะเอ่ยขึ้น
“เจ้าดูแลนางอย่างไร นางถึงกล้านำเหล้าเข้ามากินในเรือนใหญ่ หนำซ้ำยังพาเจ่าเจากินเหล้าจนเมามายไม่ได้สติกันทั้งคู่” มู่เลี่ยนได้ยินดังนั้น จึงน้อมกายลงแล้วพูดตะกุกตะกัก
“ข้าผิดเองเจ้าค่ะ ที่ไม่ทันห้ามนายหญิง ข้าไม่คิดว่านางจะกล้าเอาเหล้ามาที่เรือนใหญ่” เขาหรี่ตาแล้วเอ่ยถามอีกฝ่าย
“เจ้าตามใจนางถึงเพียงนี้ รู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เสี่ยวเฟยทำ หากข้าจะลงโทษนางก็ย่อมได้”
“นายท่านอย่าลงโทษนายหญิงเลยนะเจ้าคะ ทุกอย่างข้าผิดเอง ที่ไม่ยอมห้ามนางตั้งแต่แรก หากจะลงโทษก็ลงโทษข้าเถอะเจ้าค่ะ” หญิงสาวพร้อมรับโทษแทน ทว่าโม่โฉวส่ายศีรษะเบา ๆ
“ครั้งนี้ข้าเว้นโทษเจ้าไว้ก่อน และขอสั่งเจ้า ว่านับจากนี้ห้ามเจ้าให้เสี่ยวเฟยซื้อเหล้ามากินอีกเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นเจ้ากับข้าจะได้เห็นดีกัน” มู่เลี่ยนรีบน้อมกายลง
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีก” นางรับปากด้วยท่าทางตั้งมั่น
“เจ้ากลับไปเถิด ส่วนเสี่ยวเฟยข้าจะดูแลนางเอง” คำพูดราบเรียบของโม่โฉว ทำให้มู่เลี่ยนไม่อาจปฏิเสธได้ นางน้อมกายลง แล้วรีบกลับไปตามคำสั่ง
ก่อนสองเท้าของโม่โฉวจะเดินมายังห้องนอน แสงจากโคมไฟด้านนอก ส่องเข้ามาพอให้เห็นร่างลาง ๆ ของเสี่ยวเฟยนอนอยู่ ชายหนุ่มหันมาจุดไฟในห้อง แล้วย่อตัวลงนั่งข้างเตียง จับจ้องไปยังเสี่ยวเฟยอย่างเงียบ ๆ
“ข้าคิดมาตลอด ว่าเหตุใดเจ้าโดนพิษแล้วไม่ตาย เหตุใด นิสัยของเจ้าเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เสี่ยวเฟยต่อให้เจ้าเป็นคนใหม่แล้ว แต่การกระทำของเจ้าในอดีต ยังอยู่ในใจของหลาย ๆ คน ข้าปกป้องเจ้าเท่าที่ทำได้ แต่จะให้ข้าเปลี่ยนสายตาทุกคนที่มองเจ้า ข้าคงทำไม่ได้” เขาพูดพลางขยับผ้าห่มขึ้นคลุมกายนางช้า ๆ ก่อนหญิงสาวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วพบกับโม่โฉวนั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้าของนาง ทำให้เขามองกิริยานั้นอย่างเงียบ ๆ
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30