หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ผู้แต่ง
ชารสหวาน
เรื่องย่อ
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30
“พรึบ!” เสียงเท้ากระทบกับพื้นดัง จนทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่น ทว่าทุกอย่างเงียบกริบ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ นางจึงเลื่อนสายตามองหาห้องเก็บสมุนไพร
“ทำไมห้องจึงเยอะแยะมากมายเพียงนี้ จะหาเจอได้ยังไงกัน” หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะหันไปยังห้องว่างอีกห้องที่อยู่ถัดไป ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิงวางอยู่
“นี่คงเป็นของของแม่นางเซียนเยว่สินะ” เสี่ยวเฟยหยิบเอากำไลหยกขึ้นมอง แล้วเห็นผ้าเช็ดหน้า พร้อมผ้าอ้อมเด็กหลายผืนที่ถักด้วยไหมชั้นดีวางหราอยู่บนโต๊ะ
“ดูก็รู้ว่าฝีมือดีมาก นางคงตั้งใจทำไว้ให้ลูกน้อยในครรภ์ แต่ก็มาโดนฆ่าตายซะก่อน” ก่อนเสียงด้านนอกจะทำให้เสี่ยวเฟยระวังตัว รีบหาที่หลบ เมื่อเสียงเงียบไป นางจึงค่อย ๆ ออกจากที่ซ่อน แล้วมองหาห้องเก็บสมุนไพรต่อ
ไม่นานนักนางก็เข้ามายังห้องเก็บสมุนไพรได้สำเร็จ รอยยิ้มงดงามปรากฏบนใบหน้า เสี่ยวเฟยไม่รีรอให้เสียเวลา นางรีบค้นหาสมุนไพรที่ต้องการในทันที เสียงเปิดลิ้นชักดังเป็นจังหวะ ทว่านางไม่สนใจ ยังคงรื้อค้นหาเมล็ดปาโต้ว
“ในที่สุดก็เจอจนได้” หญิงสาวเปิดลิ้นชักอันสุดท้ายแล้วรีบหยิบเมล็ดปาโต้วใส่กระเป๋าที่เตรียมมา ก่อนจะปิดลิ้นชักแล้วเบี่ยงตัวเดินออก ก่อนจะชนเข้ากับอกหนาของใครบางคน จนหญิงสาวกระเด็น
“อ๊า!” นางหลับตาแล้วยกมือขึ้นกุมศีรษะ
“กล้าดียังไงเข้ามาในเรือนใหญ่” น้ำเสียงคุ้นหูทำให้เสี่ยวเฟยลืมตาขึ้น พลันตะกุกตะกักเมื่อเห็นร่างของโม่โฉวจับจ้องเขม็งมา
“ขะ...ข้า” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะอธิบาย ชายหนุ่มก็เดินเข้ามาคว้าแขนนางอย่างแรง โทษฐานที่นางกล้าขัดคำสั่งลักลอบเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว
“เจ้าคิดจะทำชั่วอะไรอีก” เขาตะคอก
“ข้าเปล่าทำชั่ว ข้าแค่จะมาเอา...” เสียงฝีเท้าของทหารด้านนอกคล้ายกำลังตรงมา โม่โฉวจึงหันไป เพื่อจะเรียกให้ทหารมาเอาตัวฮูหยินออกไปรับโทษ
หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงรีบยกตัวขึ้น แล้วประกบปากเขา! เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเรียกทหารเข้ามา ห้วงแห่งเวลา พาทุกอย่างหยุดนิ่ง ใบหน้าจิ้มลิ้มของเสี่ยวเฟยชนแนบชิด ลมหายใจอุ่น ๆ ของนางผ่อนใส่เขาเป็นระยะ ท่ามกลางเหล่าทหารที่เปิดประตูเข้ามาเห็น ต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า ร่างของเสี่ยเฟยถูกชายหนุ่มประกบจูบอย่างแนบแน่น ทุกอย่างในที่นั้นเงียบลงอย่างฉับพลัน
“นายท่าน! เอ่อ..” เหล่าทหารทั้งหลายต่างอึกอัก พลันหันมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ ก่อนเสี่ยวเฟยจะถอนจูบ แล้วหันมองไปยังเหล่าทหารพวกนั้น
“เขา! เขาจูบข้า” นางชี้มือโยนความผิดให้โม่โฉว ก่อนเขาจะกะพริบตาถี่ ๆ
“เจ้า!” ชายหนุ่มขมึงตาใส่ ทว่ารอยยิ้มกว้างของเสี่ยวเฟยหันมองไปยังทหารทุกนาย ที่กำลังตะลึงงันอยู่
“ข้าต้องกลับเรือนแล้ว พวกเจ้าอยากรู้อะไร ก็ให้ท่านพี่โม่โฉว อธิบายก็แล้วกัน” หลังจากก่อเรื่อง หญิงสาวก็รีบจ้ำอ้าวออกจากเรือนใหญ่ในทันที พร้อมรอยยิ้มมีความสุขที่ได้แกล้งเขา
เสียงฮัมเพลงของเสี่ยวเฟยดังไปเรื่อย ๆ ก่อนนางจะหยุดหน้าเรือน อยู่ ๆ ภาพเมื่อครู่ก็แล่นเข้ามาในสมอง
“อึ๊ย!” หญิงสาวหยึยตัวพร้อมขนลุกไปทั้งร่าง เมื่อรอยจูบของชายหนุ่มยังอุ่น ๆ อยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนหัวใจของนางจะค่อย ๆ เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ พร้อมหน้าแดงระเรื่อ ติดเคล้าบนใบหน้า
“นายหญิงไปไหนมาเจ้าคะ ข้าตามหาแทบแย่” พอเข้ามาในเรือน มู่เลี่ยนก็รีบวิ่งมาหาด้วยความเป็นห่วง ก่อนสาวใช้จะสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
“เหตุใดนายหญิงจึงหน้าแดงเช่นนั้นเจ้าคะ”
“ข้ารึ หน้าแดง” เสี่ยวเฟยรีบจับหน้าตัวเองทันที อย่างมีพิรุธ
“เจ้าค่ะ ข้าเคยบอกแล้วว่าอย่าเดินตากแดด ท่านเป็นคนขี้ร้อน เห็นหรือไม่ ว่าตากแดดไม่นานก็หน้าแดงแล้ว” มู่เลี่ยนบ่นยาว
ก่อนฮูหยินเสี่ยวเฟย จะก้าวเท้าเดินมายังกระต่ายน้อยที่วางอยู่บนโต๊ะ เวลานี้อาการของมันน่าเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวลืมทุกอย่าง แล้วรีบยื่นบางอย่างให้สาวใช้
“มู่เลี่ยน เจ้าเอาไปบดที” เสี่ยวเฟยยื่นเมล็ดปาโต้วให้มู่เลี่ยน ก่อนนางจะขมวดคิ้วแล้วหันมายังนายหญิงทันที ด้วยท่าทางหวาดหวั่น
"นายหญิงเอามาได้ยังไงเจ้าคะ”
“ข้าแอบเข้าไปขโมยมา” เสี่ยวเฟยตอบตามความจริง
“เหตุใดจึงทำเช่นนี้ หากนายท่านรู้เข้า นายหญิงจะต้องโดนโทษอีกเป็นแน่” สิ้นเสียงของมู่เลี่ยน เสี่ยวเฟยก็ถอนหายใจแล้วย่อตัวลงนั่ง
“เขารู้แล้วล่ะ”
“นายหญิง!” มู่เลี่ยนอุทานออกมาด้วยความเป็นห่วง
“เจ้ารีบไปบดยา ให้กระต่ายน้อยตัวนี้เถอะ เดี๋ยวมันจะตายเสียก่อน ไหน ๆ ข้าก็ต้องโดนเขาทำโทษอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ให้กระต่ายตัวนี้หายดีก่อน”
โม่โฉวรู้ว่าภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ไม่อาจอธิบายให้ทุกคนเข้าใจได้ เพราะจะกลายเป็นคำแก้ตัว เขานิ่งเงียบแล้วเรียกเจ่าเจาเข้าพบ ก่อนจะพากันเดินตรงมายังเรือนของเสี่ยวเฟย เพื่อเอาเรื่อง เหตุที่นางกล้าบุกเข้าไปยังเรือนใหญ่โดยไม่ได้รับอนุญาต
“นายท่าน” มู่เลี่ยนเบิกตากว้าง เมื่อเห็นร่างของโม่โฉวเดินตรงเข้ามา นางรีบน้อมกายลงเล็กน้อย แล้วเบี่ยงตัวออกไปยืนด้านข้าง ขณะที่เสี่ยวเฟยยังคงผสมเมล็ดปาโต้วอย่างสงบ
“หากท่านจะมาเอาเรื่อง ข้าขอเวลาหน่อยแล้วกัน ข้าขอช่วยชีวิตเจ้ากระต่ายตัวนี้ก่อน” เสี่ยวเฟยยู่หน้า พลางใช้มือแต้มยาที่ทำจากเมล็ดปาโต้วค่อย ๆ บรรจงทาที่แผลของกระต่ายตัวน้อย เมื่อถูกแต้มยาเจ้ากระต่ายก็ดิ้นไปมาด้วยความเจ็บปวด
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAwMDI0NzQiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyNjIxMzMiO30