หลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
เกิดใหม่,ย้อนยุค,จีน,ข้ามเวลา,จีนโบราณ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ข้าเหรอภรรยาตัวร้ายหลังฟื้นจากความตาย พบว่าตนเองเข้ามาอยู่ในร่างฮูหยินเสี่ยวเฟยภรรยาเอกสกุลจ้าว ที่มีนิสัยร้ายกาจ ทุกคนในจวนรวมถึงสามีสุดแสนจะรังเกียจ!!
ข้าเหรอภรรยาตัวร้าย
จื่อหลาน...หญิงสาววัยยี่สิบปี ฟื้นตื่นจากความตาย แล้วพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของฮูหยินเสี่ยวเฟย ภรรยาเอกแสนร้ายกาจของสกุลจ้าว ที่ถูกสามีรังเกียจ ทำทุกทางเพื่อส่งนางคืนให้กับวังหลวง แล้วตัดสัมพันธ์ไม่ขอยุ่งเกี่ยว
ทว่า...เมื่อรู้ความจริง ฮูหยินเสี่ยวเฟยไม่รู้สึกรู้สา ซ้ำยินดีให้เขาพากลับวังหลวง เพื่อตัดขาดการเป็นสามีภรรยา
-------------------------------------
“ข้ากับเจ้า ยังต้องทนอยู่ด้วยกันอีกพักใหญ่ จนกว่าบิดาของเจ้าจะเสร็จศึกกลับมา ถึงตอนนั้น ฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้ข้าพาเจ้ากลับเข้าวังหลวง เราสองคนจะได้ตัดขาดสัมพันธ์กันเสียที” เขาพูดจบก็เบี่ยงตัวเดินจากไป ก่อนฝีเท้าของหญิงสาวจะเดินจ้ำอ้าวตามมาด้วยความแปลกใจ
“ไหงเป็นงี้ คนไม่ได้รักกัน ก็ต้องเลิกกันสิ บังคับให้อยู่ด้วยกันทำไม” นางเผลอพูดคำปัจจุบันไปหลายประโยค ทว่าเขาที่ฟังรู้เรื่องกลับตวัดตัว หันกลับมาคว้าแขนภรรยาเอกของตัวเองไว้
“ถ้าจะพูดถึงเรื่องถูกบังคับ ข้าต่างหากที่ถูกเจ้าบังคับให้แต่งงาน ข้อนี้เจ้าควรรู้แต่แรกว่าข้าไม่ได้รักเจ้าแม้แต่น้อย แต่เพราะความอยากเอาชนะของเจ้า ทุกอย่างจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต้องสูญเสียลูกเมียก็เพราะเจ้า ใช่ว่าข้าอยากทนทรมานเห็นหน้าเจ้าทุกวัน ใจจริงข้าอยากฆ่าเจ้าวันละหลาย ๆ หนให้สมกับสิ่งที่เจ้าทำ เสี่ยวเฟย!”
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ
“อดทนหน่อยนะเจ้ากระต่ายน้อย มันแสบเดี๋ยวเดียวเท่านั้น แล้วเจ้าจะหายดี” โม่โฉวขมวดคิ้ว แล้วมองสิ่งที่เสี่ยวเฟยทำ ก่อนเขาจะค่อย ๆ ขยับเท้าไปใกล้ ๆ แล้วเห็นเป็นกระต่ายน้อยนอนแน่นิ่งอยู่
“เจ้าเข้าไปที่เรือนใหญ่ เพื่อไปเอายามารักษากระต่ายตัวนี้รึ” เสี่ยวเฟยเงยหน้าแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา หากแต่นั่นทำให้เขาเผลอมองนางครู่หนึ่ง
“ใช่แล้ว กระต่ายตัวนี้ข้าเจอมันที่สวนดอกไม้ในวังหลวง เห็นมันนอนบาดเจ็บ ก็เลยให้มู่เลี่ยนเอากลับมารักษา แต่อาการของมันก็แย่ลงทุกวัน ข้าไม่มีทางเลือกก็เลยต้องฝ่าฝืนคำสั่ง แอบเข้าไปที่เรือนใหญ่” เสี่ยวเฟยอธิบายช้า ๆ เพราะรู้ตัวว่าทำผิด ก่อนจะหันไปพันแผลให้กระต่ายแล้วหันกลับมารับโทษแต่โดย
“เจ้าทำอะไร” โม่โฉวถาม เมื่อเห็นเสี่ยวเฟยยื่นมือทั้งสองข้างให้อย่างจำยอม
“ข้าจะกลับไปรับโทษที่เรือนใหญ่ไงเจ้าคะ” หญิงสาวยู่หน้า ก่อนชายหนุ่มจะเหลือบมองไปยังกระต่ายน้อย ที่นางทำผิดเพราะต้องการรักษาชีวิตกระต่ายตัวนั้น ความโกรธของเขาก็ค่อย ๆ ลดลงทีละน้อย
“ครั้งนี้ข้าจะเว้นโทษให้เจ้า แต่ต่อไป หากมีเรื่องสำคัญ ก็ให้เข้าไปขออนุญาตข้าดี ๆ มิใช่ลักลอบเข้าไปเยี่ยงโจรเช่นนี้” รอยยิ้มหวานของเสี่ยวเฟยเผยออกมา
“แล้วเรื่องที่ข้าจูบท่านล่ะ เว้นโทษให้ข้าด้วยหรือไม่” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ทว่าทั้งเจ่าเจาและมู่เลี่ยนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นั่นทำให้โม่โฉวถึงอึกอัก
“มานี่” เขารีบดึงมือหญิงสาวออกจากจวน ก่อนที่นางจะเผลอพูดอะไรไม่ควรออกมา ท่ามกลางสายตาของเจ่าเจาและมู่เลี่ยนที่หันมองกันด้วยความตกตะลึง
“เจ้าเห็นเหมือนข้าหรือไม่” มู่เลี่ยนเผลอถามชายหนุ่ม ก่อนเขาจะพยักหน้ารับ เมื่อได้สติ ทั้งสองที่ไม่ค่อยถูกกัน จึงรีบหันหลังให้กันในทันที
สองเท้าของโม่โฉวเดินฉับ ๆ ลากเสี่ยวเฟยออกจากเรือนมาในที่ลับตาคน แล้วค่อย ๆ ปล่อยมือหญิงสาวออก
“เจ้าอยากให้ผู้อื่นรู้นักหรือไง เรื่องเจ้ากับข้า...จูบกัน” เขาพูดไม่เต็มปากนัก ทว่าอีกฝ่ายหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาแล้วเฉไฉ
“หากข้าไม่ทำเช่นนั้น ท่านก็สั่งให้พวกทหารมาจับข้า ข้าทำเพราะต้องเอาตัวรอด อย่างว่าแหละข้าเป็นภรรยาที่ท่านไม่โปรดปราน ทำผิดหน่อยก็ต้องระแวง” เขาขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม
“เหตุใดเจ้าจึงทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต กับแค่ต้องการยามารักษากระต่าย ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่” จื่อหลานในร่างของเสี่ยวเฟยเม้มปาก จริง ๆ นางเพิ่งจะอายุยี่สิบ จะเป็นผู้ใหญ่เหมือนร่างนี้ของเสี่ยวเฟยได้อย่างไร
“วัน ๆ ท่านเอาแต่จับผิด จ้องแต่จะลงโทษ ข้าก็ต้องระแวงเป็นธรรมดา เอาล่ะ ๆ ข้าผิดข้าขอโทษ” นับจากแต่งงานกันมา คำขอโทษจากเสี่ยวเฟยไม่เคยหลุดออกจากปากนางสักครั้ง ความผิดปกตินี้ ทำให้เขาจับจ้องมองนางไม่ละสายตา
“ข้าพูดสิ่งใดผิดอีกงั้นเหรอ” คนระแวง เริ่มหวาดหวั่น
“เมื่อครู่...เจ้าพูดอะไรออกมา” เขาหรี่ตาถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ” นางตอบ เขาแน่นิ่งครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น
“รู้ตัวว่าผิด กล่าวคำขอโทษออกมา ข้าก็จะไม่ถือสา” ทว่าหญิงสาวยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ พร้อมสายลมอ่อนพัดโชยมา
“เช่นนั้น ความผิดครั้งนี้ท่านอภัยให้ข้าหมดแล้วใช่หรือไม่” โม่โฉวทบทวนทุกอย่าง ก่อนพยักหน้า
“เช่นนั้น ข้าขอไปดูเจ้ากระต่ายน้อยก่อนนะเจ้าคะ” หญิงสาวพูดจบ ก็วิ่งจากไป ทิ้งปริศนามากมายให้โม่โฉวได้ขบคิด หลังจากนางฟื้นจากการดื่มพิษในครั้งนั้น กิริยา แววตา ท่าทาง ของเสี่ยวเฟยก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน
“นางไม่เหมือนเสี่ยวเฟยเลยสักนิด” เขาพึมพำ
หลังจากนั้นอาการของกระต่ายน้อยก็ค่อย ๆ ดีขึ้นจนหายดีเป็นปกติ เสี่ยวเฟยปล่อยให้มันวิ่งเล่นในจวนสองสามวัน เมื่อเห็นว่าหายดีแน่นอนแล้ว จึงคิดเอากระต่ายไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
“มู่เลี่ยน” เสี่ยวเฟยเอ่ยเรียกสาวใช้คนสนิท
“เจ้าคะ”
“ถึงเวลาแล้วที่เจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้ต้องกลับสู่ธรรมชาติ ข้าว่าจะลองเอามันไปวิ่งเล่นที่สวนไผ่ หากมันแข็งแรงก็จะปล่อยมันไว้ที่นั่นเลย”
“ดู ๆ แล้ว เจ้ากระต่ายน้อย มันติดนายหญิงมากเลยนะเจ้าคะ”
“แต่ไม่ว่ายังไง อยู่กับธรรมชาติจะดีกว่า เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะพามันไปเดินเล่นที่สวนไผ่”
“เจ้าค่ะ” มู่เลี่ยนน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวเข้าครัวไปทำอาหาร ปล่อยให้นายหญิงพากระต่ายน้อยออกไปเดินเล่นตามลำพัง
ขณะที่สองเท้าของฮูหยินเสี่ยวเฟยมุ่งตรงไปยังสวนไผ่ เหล่าทหารต่างหลีกทาง ทว่ามีเสียงซุบซิบตามหลังให้ได้ยินเป็นระยะ เสี่ยวเฟยหลับตาลงบอกกับตัวเอง
“เจ้าทำความชั่วไว้มาก ก็ต้องรับผลเช่นนี้ เสี่ยวเฟยนะเสี่ยวเฟย ข้าต้องมารับกรรมแทนเจ้า ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย” หญิงสาวตัดสินใจอุ้มกระต่ายตัวน้อยเดินไปยังสวนไผ่ ที่มีสายลมอ่อนพัดโชยมาเป็นระยะ เมื่อเห็นเป็นจังหวะที่เหมาะ นางจึงค่อย ๆ ปล่อยกระต่ายตัวน้อยลง
“เจ้าแข็งแรงดีแล้ว กลับคืนสู่ธรรมชาติเถอะนะ” หญิงสาวพูดจากับกระต่ายน้อยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ร่างของโม่โฉวยืนมองนางอยู่ห่าง ๆ
ไรท์ติดเหรียญใน plotteller ด้วยนะคะ สำหรับผู้ที่ไม่สะดวกอ่าน E-book ใน MEB
ตอนพิเศษมีเฉพาะใน E-book เท่านั้นนะคะ